νότα LI
14/01/2009 § Σχολιάστε
μία ακόμη εκδοχή που παρουσιάστηκε είναι πιο υπαινικτική και βίαιη στα αισθήματα που ζητά να προκαλέσει˙ αλλά τι να το κάνεις όταν ό ένας υποστηρίζει την αναγκαιότητα της «πνευματικής εξύψωσης» και ο άλλος «την προτεραιότητα των υλικών μέσων». δεν λέω, έχω κι εγώ απόψεις που πιθανόν να συμφωνούν με κάποια από τις δυο πλευρές, αλλά
προτιμώ ο λόγος να κρατά συνειδησιακά την οργανική του σύνδεση˙ και πάντως μακριά από υποκριτικές ηθικολογίες. μετά από τέτοιες σκέψεις, υποχρεώθηκα να τηλεφωνήσω επειγόντως στον κλειδαρά.
.
.
φώτο-επίκαιρα: Γάζα
12/01/2009 § Σχολιάστε
νότα L
11/01/2009 § Σχολιάστε
πρέπει να σας πω ότι είχαν ζήσει πάντα υπερήφανα μόνοι˙ δίνοντας την ψυχή τους στη σχολαστικότητα. ένα ιδανικό ζευγάρι που ξόδευε τη ζωή επισκεπτόμενο, με εκνευριστικά τακτά διαστήματα, θεάματα περιωπής με χρώματα, προβολείς κι αστραφτερά παραβάν. στο σπίτι˙ όλα καθαρά, διπλωμένα και τακτοποιημένα. σώματα σαν ένα σώμα-μηχανή που
κινδυνεύει ν’ απορρυθμιστεί ή ν’ αποσυνδεθεί ολότελα εφόσον η ισορροπία του έγκειται στο να προλάβει έστω μια φορά, να εκφωνηθεί το αστείο πριν τελειώσει το γκαγκ.
.
.
.
.
Διονύσης Καψάλης: εννέα δοκίμια
11/01/2009 § Σχολιάστε
Τίτλος: «Το καμαράκι κάτω από τη σκάλα», εκδόσεις Άγρα
Παρουσίαση (οπισθόφυλλο)
«Το καμαράκι κάτω από τη σκάλα», φράση πού δανείζομαι από το ΥΓ. του Αναγνωστάκη, επιδέχεται και άλλη ερμηνεία, προς την οποία σαφώς και εμπαθώς καταφάσκω. Αποβλέπει σε μιαν άσκηση της τέχνης του λόγου που θα αναπτύσσεται λίγο παράμερα, στην αθέατη πλευρά των μεγάλων διακυβευμάτων (τι γυρεύει η ποίηση στο παζάρι ; ), χωρίς ωστόσο να αρνείται πουθενά τον δημόσιο χαρακτήρα της• την επιθυμία, ναι, να διασώσουμε κάτι από τη λαίλαπα του ευτελισμού, όχι όμως ως προνόμιο, τάχα, της ιερής κάστας των γραφέων και του λογοτεχνικού μαντείου (εδώ η εκκοσμίκευση ας είναι ανελέητη), αλλά ως ένα νέο σέβας που οφείλουμε να κατορθώσουμε απέναντι σε ό,τι δεν γνωρίζουμε, μια νέα ηθική της λογοτεχνίας (και όχι μόνο) που δεν θα ηθικολογεί και όπου η γνώση δεν θα αναιρεί την ικανότητα του ανθρώπου να θαυμάζει (man’s capacity for wonder, την ονομάζει ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ). Ίσως αυτή η δυσεφάρμοστη εντολή να βαρύνει ανέκαθεν τις αποσκευές του δοκιμιογράφου.
Μια ολόκληρη δεκαετία καταλαμβάνουν τα κείμενα που στεγάστηκαν εδώ. Το πρωιμότερο, η κριτική για τα Πεζά του Χαράλαμπου Μπακιρτζή, δημοσιεύεται το 1995 και το ύστερο, η ομιλία για τον Μανόλη Αναγνωστάκη, εκφωνείται και δημοσιεύεται το 2005. Μετά τη Συνάφεια με τα πράγματα, είναι τα μόνα δοκίμια που κατόρθωσα να γράψω μέσα σ’ αυτό το διάστημα τα όποια, παρά τον περιστασιακό χαρακτήρα τους (τα περισσότερα γράφτηκαν για να εκφωνηθούν), αξίζει ίσως να ξαναδιαβαστούν συγκεντρωμένα σε τόμο – αν όχι ώς κείμενα μελέτης, τουλάχιστον σαν αντικείμενα φιλολογικής περιέρ¬γειας. Επιμένω εντούτοις στον όρο «δοκίμιο» και σε όλα τα γραμματολογικά και φιλοσοφικά παρακολουθήματά του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Διονύσης Καψάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε κλασική και αγγλική φιλολογία στις Η.Π.Α. (1970-1974) και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο (1981-1984), όπου επίσης δίδαξε για δύο χρόνια.
Από το 1978 έχει δημοσιεύσει δεκαέξι ποιητικά βιβλία (όλα εκτός του πρώτου στις Εκδόσεις «Άγρα»), πέντε τό¬μους με δοκίμια, μια επιλογή από τα Σονέτα του Σαίξπηρ, ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον, Χαϊκού του Ίσσα και του Μπασό κ.ά. Μετέφρασε για το θέατρο τα έργα του Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέττα (Εκδόσεις Πατάκη, 1996), Ο βασιλιάς Λήρ (που θα εκδοθεί προσεχώς από τις Εκδόσεις «Άγρα») και Οθέλλος.
.
.
αγριμολογος 