αγριμολογος

στη «Καθημερινή» της Κυριακής 15.02.09 – όχι πως αυτή η καταγραφή είναι η πρώτη κι ούτε διανοούμαι να φανταστώ ότι θα είναι η τελευταία. Δεν ξέρω καν αν αυτό θα έχει κάπου κάποιον θετικό αντίκτυπο, δηλαδή αν μπορεί αυτή η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί και να επέμβει. Αμφιβάλλω. Απλώς καταγράφεται το έλλειμμα εμπιστοσύνης του κόσμου προς τα δύο κόμματα εξουσίας. Δεν βλέπω όμως κάποιον αναδυόμενο αιρετικό λόγο να αντιτάσσεται, να αμφισβητεί όχι μόνο με  θεωρητικά την ουσία, αλλά με δυνατότητα πρακτικής παρέμβασης. Χρειάζεται ένα λόγος παρεμβατικός, θερμός και έγκαιρος γιατί γι’ αυτόν τον ευτελισμό και της έλλειψης εμπιστοσύνης του κοινού προς το πολιτικό μας σύστημα, δεν φταίνε μόνο οι κυβερνώντες και η μη λειτουργία των θεσμών, αλλά και οι υποτελείς «πολίτες» που σιγοντάρουν όλα αυτά τα ευτελή περί «για το καλό του κόμματος», «της παράταξης», «μάλιστα κύριε πρόεδρε», «ο πρόεδρος, το δυνατό μας χαρτί» η ακόμα και για «το καλό της πατρίδας» κ.α. ενθαρρύνοντας κάθε είδους ρητορείες που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα μέσω ενός αρρωστημένου κομματικού παραγοντισμού, ο οποίος μεταδίδεται με ακατάπαυστη και συνεπέστατη «αθώα» ροή και με χίλιες-δυο μορφές από τα μίντια. Η ριζική μείωση των ρηχών αυτών φαινομένων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω Παιδείας, την οποία δεν διακρίνω να πλησιάζει ούτε καν με τις εκπτώσεις στον άμεσο ορίζοντα.

Θαυμάσια.

.

.

.

Ε.Χ. Γονατάς

Στη σκηνή σβήσαν τα φώτα. Η αίθουσα
άδειασε. Ένα κερί πετάει από κάθισμα
σε κάθισμα.

#

Μέσα στα μήλα είναι μωρά φχαριστημένα
που γελάνε.

#

Τα κλειδιά του φεγγαροφράχτη χορεύουν στη
ζώνη σου σαν ασημένια ψάρια.

#

[E. X. Γονατάς, από την συλλογή «Η Κρύπτη» – Εκδόσεις Κείμενα, Αθήνα 1979

◉

«Η Χώρα σε παρακμή» – το ακούμε τριάντα τουλάχιστον φορές ημερησίως, ίσως το επιβάλλουν οι συνθήκες. Είναι κι αυτό ένα προϊόν. Όχι δεν είναι ψέματα, η χώρα βρίσκεται όντως σε κρίση, φαίνεται. Παραμένει όμως προϊόν και μάλιστα ιδιαίτερα εμπορεύσιμο καθώς το σενάριο το «διαβάζουμε» σε συνέχειες εν μέσω διαφημίσεων. Βλέπουμε-ακούμε-διαβάζουμε–νιώθουμε, να ξετυλίγεται μπρος μας όλη η αλήθεια, ή μέρος αυτής, η επιδείνωση μιας προϋπάρχουσας δομικής κρίσης που πέρα από τα έντονα ταξικά κοινωνικοοικονομικά της αίτια, έγκειται και στην άρρητη σχέση συναλλαγής μεταξύ του πολιτικού συστήματος και τους πολίτες, συμβαίνει, συνεχίζει χρόνια. Η εξαγορά της ανοχής είναι το βασικό συστατικό εξουδετέρωσης κάθε υποβόσκουσας ενοχής, μια σχέση ένοχης ανοχής για την επιβίωση, η διαφθορά της διαρκούς αυτής συναλλαγής δεν έπαψε ποτέ να κυριαρχεί. Η γνωστές συνταγές τύπου «ανασχηματισμός» ή «νέες εκλογές, για νέα διακυβέρνηση» τείνουν να γίνουν ανέκδοτα ρουτίνας στους εναπομείναντες σκεπτόμενους. Η λέξη «λιτότητα» συντροφεύει τα ακούσματά μου τρεις δεκαετίες, έχω ιδιαίτερο δεσμό με αυτή τη λέξη, τείνω να την ερωτευτώ. Ο κοσμάκης έχει συμβιβαστεί με την αναποφασιστικότητά του μπρος τις κάλπες ψηφίζοντας πάντα μη-εμπιστευόμενος μια κίβδηλη αντιπροσώπευση. Το φαινόμενο έχει πάρει χαρακτηριστικά οδοστρωτήρα, έχει εξουδετερώσει στο διάβα του κάθε μορφή ισχυρής ή αδύναμης κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης. Η συναλλαγή αυτή μεταξύ πολιτικών-πολιτών έχει μετατραπεί σε βόα που σφίγγει το θύμα του έως τον τελικό θάνατο.

Σκέφτομαι πως καλό θα ήταν, να εγκαινιαζόταν κι ένα υπουργείο που μοναδική του φροντίδα θα είναι η μοναξιά μας, τα χαμένα μας όνειρα, το απέραντο παράπονό μας –από τη άλλη σκέφτομαι- μήπως ένα τέτοιο υπουργείο τους προσφέρει άλλοθι για τον διορισμό υφυπουργού αυτοκτονιών; Αφήστε καλύτερα.

.

.

photo© stratos fountoulis_λεπτομέρεια Τράτας στη Λέρο 2006

.

.