[περιοχές·
21/03/2010 § Σχολιάστε
χαρταετοί
stratos fountoulis, ακουαρέλα + λαδοπαστέλ σε χαρτί, 1992
πίσω από φανερά κι ακατανόητα, παίζει με τις αντιθέσεις στον δέκατο δωδέκατο ακόμη και στον δέκατο τρίτο στίχο, στο περίπου μιας λανθάνουσας αποστροφής εν τιμητικής συνοδείας κριτών• αντιλαμβανόμενος ότι Αλεξάνδρεια η Εσχάτη δεν υπήρξε ποτέ. Μετά από αυτό το ανέλπιστο συμπέρασμα, εξετάζονται άλλες παράλληλες
συναντήσεις.
◉
.
.
το μπουκάλι της σαμπάνιας και οι χρήσεις του
20/03/2010 § Σχολιάστε
το δημοφιλέστερο θέμα συζήτησης του τελευταίου δεκαπενθήμερου σε όλες της ελληνικές οικογένειες που σέβονται τον εαυτό τους. Επειδή το τι κάνουμε με το μπουκάλι μιας σαμπάνιας, έχει επαρκώς, και δημοσίως πια εξαντληθεί…
Επιθυμώ να επιστήσω την προσοχή των συμπατριωτών μου, ότι τα περισσεύματα των φαγητών δεν φυλάσσονται εις μετάλλινα και μάλιστα χάλκινα σκεύη, αλλά μόνον εις πήλινα ή εκ πορσελάνης. Το εντός πάγον φυλλατόμενον κρέας θέτομεν εις σάκκον εκ λινού, εάν δεν έχομεν συρματόπλεκτον φανάριον, διά να το προφυλλάτομεν από τας μυίας του κρέατος.
Να μην ομιλήσω και δια τα κρομμύδια και μακρηγορήσω…
Περαστικά σας.
.
.
[σκιές·
16/03/2010 § Σχολιάστε
χαρταετοί
stratos fountoulis, detail from the «Athanor» series / acrylic on canvas
στις αμοιβαίες συγκρούσεις υπάρχουν αχνές πιθανότητες, το χώμα οι λοφίσκοι οι πεδιάδες οι τσουκνίδες οι χρυσόμυγες που δέσποζαν πριν τη γιγαντιαία κουβέρτα της μητρόπολης κωδικοποιήθηκαν τακτοποιήθηκαν• ταξινομημένα όλα σε ηλεκτρονικές καρτέλες. Τόσα συμβαίνουν στην πόλη λογικό να ξεχαστεί κάτι. Ωραίο άλλοθι μου απαντά. Δεν την κοιτώ• αναμένω. Καλή ιδέα, απαντά (στη σκέψη μου) παίρνοντας με αγκαλιά -φιλώντας με στο μέτωπο. Πίσω από κάθε σκιά στέκονται στωικά τα διδάγματα, είναι οι κινούμενοι όγκοι, οι απτικές αισθήσεις των ωθήσεων και βάλε τώρα με το νου πόσες ακόμη άκαμπτες ή εύκαμπτες δημιουργούνται αξίες σε έναν τόπο μάλλον φολκλορικό• πού η μαγεία του λαξέματος γλυκιά μου. Ένα ποτήρι δροσερό νερό;
απαντά ψιθυριστά
◉
.
.
ζώντες και τεθνεώτες
13/03/2010 § Σχολιάστε
μόνο που αυτή την φορά μέσα στην καθιερωμένη υπερβολή του επικήδειου λόγου υποτιμώνται ζώντες και τεθνεώτες πριν και μετά το θάνατο της Μελίνας. Να έλειπαν επικήδειοι στα όρια της γραφικότητας και τι στο καλό.
Άκου «η Μελίνα έβαλε στο στόμα των Ελλήνων τη λέξη πολιτισμός και στο στόμα των ξένων τη λέξη Έλληνες».
«είναι και… σπουδαγμένοι!», έλεγε η γιαγιά μου η Αφράτη.
.
.
αγριμολογος 