Στάχτες 27
25/11/2010 § Σχολιάστε
i) αγριμολόγος…(ο): τα φώτα στη μαρκίζα ii) Κριτική Βιβλίου Δημήτρης Αθηνάκης: Παλινδρόμηση — Παραμονή — Πραγμάτωση iii) Μαρία Πετρίτση: Κίτρινο iv) Κώστας Δάρμος: Θρύλοι του Αργείου ποταμού Ίναχου v) Ναυτίλου Περιηγήσεις Πέτρος Αμπατζόγλου, «Τι θέλει η κυρία Φρίμαν» vi) Δοκίμιο. Ομάδα «Ανορθογραφίες»: Η γλωσσική ιδεολογία του ‘σωστού’ και του ‘λάθους’ vii) Θεωρία Λίτσα Χατζοπούλου: «Χωρίς Ιππείς»- Η Μάχη του Μαραθώνα viii) Δοκίμιο. Κώστας Κουτσουρέλης: Η απαρχαίωση του μοντέρνου ix) Η Στήλη του Poiein.gr Αιμίλιος Καλιακάτσος, Γιώργος Βέης, “Εισαγωγή στην ποίηση των Μεξικανών του 20ου αιώνα” x) Μεταφράσεις Γιώργου Κεντρωτή: FEDERICO GARCÍA LORCA xi) Νίκος Σουβατζής xii) Έρρικα Φουντούλη xiii) Βασίλης Λαλιώτης xiv) Χαρά Νικολακοπούλου xv) Γιάννης Λειβαδάς xvi) Γιάννης Σκληβανιώτης xvii) Ν.Γ. Λυκομήτρος xviii) Σωτήρης Παστάκας xix) Αντωνία Γουναροπούλου-Τουρίκη xx) Έκτωρ Κακναβάτος (1920-2010) – xxi) Συνεργάτες A-K και Λ-Ω, η παρουσίασή τους είναι αλφαβητική.
Περιμένω τα κείμενά σας, σε απλό word normal Νο12, στο stachtes@gmail.com
Μαρία Πετρίτση, Lemon με λένε
22/11/2010 § Σχολιάστε
Δελτίο Τύπου
Μικρές καθημερινές, άλλοτε παράξενες κι άλλοτε φαινομενικά συνηθισμένες ιστορίες, που αφηγούνται τον εαυτό τους σε πρώτο πρόσωπο, αναπνέοντας με ανθρώπινους πνεύμονες.
Μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που αφηγούνται τον εαυτό τους σε πρώτο πρόσωπο. Φίλοι και εραστές, παιδιά και γονείς, χρωματιστά γκράφιτι, νυχτερινές πορείες. Πλαστικές κούκλες βιτρίνας που εμπνέουν ερωτικά παιχνίδια. Πλάσματα της φαντασίας που παίρνουν σάρκα και οστά. Φωτογραφίες που αιχμαλωτίζουν μύχιες σκέψεις. Δεισιδαιμονίες και προλήψεις που τρομοκρατούν. Διαδικτυακοί έρωτες με απροσδόκητο τέλος. Όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Κοινωνικές συμβάσεις που καταρρίπτονται.
Μία διαρκής αναζήτηση της ελευθερίας και της διαφορετικότητας μέσα από μουσικές και στίχους. Άρνηση και τρόμος μπροστά στο συμβατικό κενό. Δολοπλοκίες και περιπλοκές. Ψυχολογικά παιχνίδια και απωθημένα. Μαγικές εικόνες που κρύβουν ανομολόγητα μυστικά. Αθωότητα και συνενοχή. Μετρήσεις και αναμετρήσεις. Φως και σκοτάδι.
Ένα βιβλίο που ανασαίνει με ανθρώπινους πνεύμονες.
Από την Εμπειρία Εκδοτική http://www.brainfood.gr/empiria.php
###
Παρουσίαση του Men24.gr
Άνθρωποι, ήχοι, χώροι. Ψίθυροι και φωνές. Ζωές που ξεδιπλώνονται σε στιγμιότυπα, διαδοχικά, σαν τα κομμάτια ενός χάρτη. Κρατάω στα χέρια μου ένα βιβλίο κατανυκτικό, ένα βιβλίο με σαράντα οκτώ μικρές εξομολογήσεις που ξεπηδούν με ανατριχιαστική φυσικότητα η μία μέσα από την άλλη και που, αφού στριφογυρίσουν για λίγο χορεύοντας μπροστά σου, εκρήγνυνται και χάνονται μέσα σε μια βροχή από λάμψεις στα πιο απίθανα μέρη του μυαλού σου.
Και παραμένουν εκεί, ήσυχες και μισοκοιμισμένες μέχρι που, κάποια στιγμή μετά από μερικές ώρες ή μέρες (στοιχηματίζω, ότι ακόμα και μετά από μήνες ή χρόνια πάλι εκεί θα είναι) με μια –φαινομενικά άσχετη- αφορμή, ξεπηδούν ξαφνικά μπροστά σου και αρχίζουν να αναδιοργανώνονται. Ολόκληρες προτάσεις αλλάζουν σειρά ή ακόμα και σελίδα και οι ιστορίες ξαναγράφονται από μόνες τους, μπερδεύονται μεταξύ τους, με άλλες… με τις δικές σου.
Γνώριμα πρόσωπα ταξιδεύουν σε άγνωστες παραγράφους κι έρχονται αντιμέτωπα με λέξεις που μέχρι τώρα τους ήταν ξένες.
Ένα βιβλίο ύπουλο και βραδυφλεγές, που εισχωρεί μέσα σου όσο εσύ νομίζεις ότι κόβει βόλτες γύρω σου, και σε ξεροψήνει όσο εσύ νομίζεις ότι σε ενυδατώνει: σαν αντηλιακό με δείκτη προστασίας μηδέν.
.
[Η Μαρία Πετρίτση συνεργάζεται σταθερά κι ανελλιπώς –από τα πρώτα ακόμη τεύχη- με τις Στάχτες. Της εύχομαι καλή επιτυχία.]
.
τα φώτα στη μαρκίζα
22/11/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο τα φώτα στη μαρκίζα
«Είμαστε όντα που μας κοιτάζουν, μέσα στο θέαμα του κόσμου» σημειώνει για μας ο Maurice Merlot-Ponty. Ας πούμε λοιπόν καθαρά ότι αν κάποιος είναι δειλός εραστής δεν έχει παρά να σβήσει το φως, γιατί αν φοβάσαι το βλέμμα στο φως, τότε χώνεται κάτω από τη κουβέρτα του υποσυνείδητου. Άλλωστε τις περισσότερες φορές ο ερωτικός λόγος προφέρει αλήθειες καλύτερα στη μοναξιά, ας πούμε εκείνες τις ώρες αναμονής σε κάποια όχθη, έστω κοντά σε ένα ρείθρο πεζοδρομίου. Σκέφτεσαι με εκείνη την νεκρική ύπνωση και χάνεσαι εκεί όπου δεν υπάρχει πια θέση πουθενά για σένα, “σε πιάνει μία ήπια αιμορραγία που δεν εκδηλώνεται σε κανένα μέρος του σώματος”, κάπως έτσι το λέει ο Roland Barthes. Δεν έχεις άλλη επιλογή, βγαίνεις εκτός της επιρροής του μοιραίου. [παύση, εισπνοή, αλλοτινό βίωμα] Τα παιδιά τα είχαμε γνωρίσει στις τραμπολίνες. Αν δεν θυμάσαι σου λέω ότι ο χώρος των τραμπολίνων συνόρευε με την πρόχειρη εξέδρα. Τα βράδια μετά το δείπνο όποιος επιθυμούσε ανέβαινε και τραγουδούσε. Ανάβαμε φωτιές στις όχθες του Vaal τον μεγάλο παραπόταμο του Orange River. Κοιτάγαμε πέρα από τους θάμνους, πίσω από τις καμπίνες, την λατρεία του ήλιου, κορμάκια μαυρισμένα, γυαλιστερά. Την όμορφη μελαχρινή στη ξαπλώστρα, μαζί της ο ψηλός ο ξανθός, o κολλημένος στο βλέμμα της, πρόκειται για στρατηγική ανοιχτού αφηγηματικού κειμένου, μια επίκληση που περιμένει επαλήθευση. Μια ρομαντική ανοιχτοσύνη. Ψίθυροι που διαστέλλονται και την επομένη συστέλλονται αυτά θα μπορούσα να σημειώσω σε μία οικογενειακή εκδρομή των νοτιο-αφρικανικών παιδικών μου χρόνων. [ανάσα, δισταγμός, έντονη επιθυμία] Γλίστρησε το βλέμμα του ανάμεσα στις γυμνές γυναικείες γάμπες και στάθηκε στο αριστερό μέρος της φωτεινής μαρκίζας που αναβόσβηνε κάτι που• το εξέλαβε σαν πρόσκληση, μάζεψε το κουρασμένο σώμα του μεταφέροντάς το στην είσοδο, μπροστά στην κλειστή μεταλλική πόρτα. [πεντέμισι και κάτι θρυμματισμένα όνειρα] Όλοι έμαθαν το κυρίαρχο στα πρωτοσέλιδα και δεν έχουν ιδέα ποιον έχουν πίσω τους θαμμένο. [Joseph Konrad] The artist appeals to that part of our being… which is a gift and not an acquisition –and, therefore, more permanently enduring. [ψίθυροι και πάλι] Ένιωθα τους άλλους να μισοκοιμούνται πλάι μου καθώς συγκέντρωνα το βλέμμα στο τρεμάμενο φως του επιτραπέζιου φωτός, έξω οι παφλασμοί γίνονταν νωχελικοί, φανταζόμουν τις γκριζογάλανες ανταύγειες της θάλασσας κι αυτή τη φορά δεν θα καταφέρω να καταγράψω καμία μυστηριώδη σχισμή, θα αγνοήσω τα πάντα για σήμερα [William Wordsworth] Strange fits of passion have I known: And I will dare to tell, But in the lover’s ear alone, What once to me befell.
.
.
photographer unknown, 1930.
Σωτήρης Παστάκας, Χαμένο κορμί
15/11/2010 § Σχολιάστε
Όχι, δεν έρχομαι από την Ελευσίνα. Την Κάτω Ιταλία .
Η Σάντυ επέστρεψε από το Ράλι Αιγαίου στη Νίσυρο.
Βρήκα το Γιάννη στο 37 και με κέρασε ένα μοχίτο.
Ο Μίχος έφτασε στο τελευταίο στάδιο
του ένδοξου πένθους του. Ο Άκανθος ανέλαβε
να ζωγραφίσει το πρώτο σκαλί της σκάλας.
Ο Χ2 πιστός στο παρατσούκλι του
κρατάει τις γκόμενες μόνο για δυο βδομάδες.
Ο Φώτης βαρέθηκε τη φάτσα του και θέλει
να υποβληθεί σε πλαστική προσώπου. Ο Γκούμας
δεν ξεμύτισε απ’ το Χαλάνδρι. Ο Νίκος
μας ανακοίνωσε πως οι Μυστικές Υπηρεσίες
έπαψαν να παρακολουθούν τον υπολογιστή του.
Πάντα έτσι συμβαίνει.
Την Ειρήνη την κυνήγησαν οι ερινύες κι απ’ το Άργος.
Το Δημήτρη τ’ αφεντικά του απ’ του Ζάρα.
Τον Έκτορα τον έδιωξαν απ’ το σπίτι του. Ο Λάσκαρης
δεν έπαψε να ζητάει δανεικά τον Ιούνιο, τον Ιούλιο
και τον Αύγουστο. Ο Κώστας κατάφερε να διπλασιάσει
τα κέρδη του. Ο Σπύρος γράφει κάθε μέρα κι έναν
στίχο στη Μασσαλία, τη Γλυφάδα, την Ολυμπία.
Ο Γιάννης κι η Τασία γιόρτασαν πενήντα χρόνια
γάμου στις Ροβιές. Ο Μήτσος κλείστηκε οικειοθελώς
για ένα μήνα στου Σινούρη. Η Έλενα είπε να κόψει
το κρασί και άλλαξε γνώμη στην πορεία.
Πάντα έτσι συμβαίνει.
Η Γκέλυ γύρισε από τη λιτή Χαλκιδική με το γιατρό
δύο χρόνους αστεφάνωτη. Η Ιωάννα ξέφυγε για λίγο
απ’ τα παιδιά της και τον άντρα της και πήγε μόνη της
στην Πύλο. Η Κατερίνα αγόρασε ένα δυαράκι
σε τελευταίο όροφο στη Νέα Σμύρνη κι είναι ευτυχισμένη.
Το Μαράκι επέστρεψε από τα ουάν-σταντ σε κρύες
τουαλέτες τα χαράματα. Η Λίνα φοβήθηκε να φέρει
από την Κολομβία ένα αναμνηστικό φύλλο κόκας
για τον καθένα. Οι γυναίκες μας έσμιξαν
με τους φίλους μας κι εμείς με τις γυναίκες των φίλων μας.
Όσοι έτυχε να έχουμε ακόμη μικρά παιδιά
καθίσαμε και τα μαγειρέψαμε. Πάντα έτσι συμβαίνει.
Πριν την Επανάσταση.
***
Σωτήρης Παστάκας, Χαμένο κορμί, εκδόσεις Μελάνι.
.
.
(μια χούφτα φίλοι απέμειναν Σωτήρη, μετά από 20 χρόνια απουσίας -για όσους εκτιμούν το συναίσθημα μιας οικείας επαφής. Καλό δρόμο και πάλι, φίλε…)
.
αγριμολογος 