διαμαρτυρία σε σπίτια πολιτικων; δεν ξέρω…
04/03/2011 § Σχολιάστε
δεν μου αρέσει η ιδέα να μαζεύεται πλήθος έξω από σπίτια πολιτικών και να διαμαρτύρεται (βλ. σπίτια Τσοχατζόπουλου-Σημίτη). Από την άλλη δεν έχω την ηθική δυνατότητα να τα καταδικάσω εφόσον τέτοιου είδους «παραστάσεις» γίνονται ειρηνικά, και· έχω την αίσθηση ότι το ίδιο αισθάνεται η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Αντιθέτως, η παντελής απουσία δικαιοσύνης, η ατιμωρησία, η οικονομική κρίση που πληρώνεται αποκλειστικά από αθώους των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, ίσως να δικαιολογεί τέτοιες ενέργειες. Όμως αυτό που δεν αντέχεται είναι κυβερνητικές ανακοινώσεις του τύπου:
«…η ελληνική πολιτεία δεν αποδέχεται τέτοιες κινήσεις, αλλά τις καταδικάζει απερίφραστα γιατί εντάσσονται σε ένα συνολικό σχέδιο απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, υποτίθεται με υγιείς όρους που όμως με την έλλειψη προτάσεων οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα» του κου Πεταλωτή, αν και…
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρει «η ελληνική πολιτεία», δεν τόλμησε να πει «ο ελληνικός λαός» όπως συνηθίζεται. «Ελληνική Πολιτεία» είναι το Κράτος και όχι οι κάτοικοί του.
Επιτέλους έχουμε μιαν πρώτη –έστω κατά λάθος ( λόγω πανικού; )– ομολογία του Ποιος πραγματικά απαξίωσε το πολιτικό σύστημα.
στα «κλαδιά μιας πολιτείας υδάτινης»
01/03/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο στα «κλαδιά μιας πολιτείας υδάτινης»
Οδυσσέας Ελύτης, Οι Κλεψύδρες του Αγνώστου
β’
Υπερήφανα χόρτα, ο φίλος έχασε το φίλο του, όλα εκεί αναπαύονται
Μια σκληρή φωνή κατοίκησε σ’ αυτή την πεδιάδα
Μια βουλιαγμένη σαύρα σύρθηκε στην επιφάνεια
Εσείς πού ήσαστε όταν κόπηκε ο λαιμός μιας τέτοιας μέρας
Πού ήσαστε, φύλλα με φύλλα, σιγοπερπατάει ο κόσμος
Σκάζουν τα φρούτα στο κατώφλι ενός λυγμού
Κανείς δεν αποκρίνεται
Ω μεθυσμένο μονοπάτι που έψαξες έψαξες την τρυφερότητα
Στα δάχτυλα του κόπου και σε τρόμαξαν οι αυγές που χάραζαν
Ριψοκινδυνεύοντας το φως τους τυλιγμένο δάσος κάτω απ’ τη σιωπή.
Μήτε ριγμένα ζάρια δεν ξαμώνουν κατά τέτοιο τρόπο την έμπνευση
Μήτε στυμμένοι θόρυβοι δεν εξαντλούνε κατά τέτοιο τρόπο την πνοή
Πολύχρωμα φουγάρα πέμπουνε την άπιαστη μελαγχολία τους
Στις αψίδες που τρέμουν, τρέμουν τα πουλιά επιδίδονται στο μέτρημα των ονείρων τους
Ακούγεται η κωπηλασία στην τέφρα που άφησε σημάδια νεότητας
Και κανείς δεν ξέρει από που ανοίγει αυτό το στήθος
Και κανείς δεν ξέρει από πότε άρχισε να ζει
Στις σγουρές αγωνίες τους νιώθουνται οι φωνές αποκεφαλισμένες
Που τρυπούνε το έδαφος πύρινα κλαδιά μιας πολιτείας υδάτινης
Ω Γαλήνη που λύνεσαι, ρευστή παρουσία στις κόρες των ματιών
Στις άρπαγες του ύπνου στα μελίσσια των χωρών της θύμησης!
~~~
φωτογραφία Αγριμολόγου, αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος 26.02.11
αγριμολογος 