[Όταν κανείς εξυπηρετεί σκοπούς που ο ποιητής δεν τους είχε διανοηθεί ·

24/09/2020 § Σχολιάστε

Αφήστε ήσυχη την ποίηση
Ενας ποιητής ή είναι σεβαστός στο σύνολό του ή στο σύνολό του τον αμφισβητείς.

Από τον ©Θανάση Θ. Νιάρχοin.gr

Δεν μπορεί να αποφανθεί κανείς τι είναι προτιμότερο, να μετέρχονται οι πολιτικοί στίχους και ποιήματα όταν η περίσταση το καλεί και το δικαιολογεί, ή είναι προτιμότερο ακόμα και μια σχετική συνθήκη κάνει αναπόφευκτη την προσφυγή σε ένα στίχο ή σε ένα ποίημα η ποίηση να μένει στη γωνιά της, καθώς υπάρχει το ενδεχόμενο η περιβολή τους με μια στιγμιαία λάμψη να τους κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Δεν ξεχνάμε ότι υπήρξαν πολιτικοί μεγάλου μάλιστα διαμετρήματος όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, αλλά και αρκετοί ακόμη πολιτικοί μικρότερου εκτοπίσματος, που έγραψαν συμπαθητικά ως σημαντικά ποιήματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, αφού θα ήταν αδύνατον να ισχυριστεί κανείς ότι η επίδοσή τους αυτή στάθηκε ευεργετική για την κύρια επαγγελματική τους ιδιότητα – αυτή της πολιτικής.

Ενώ το αντίθετο ακριβώς θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι είναι δυνατόν να ισχυριστεί όταν ακούει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρουσιάζοντας το νέο σήμα του κόμματός του, να το ταυτίζει με έναν στίχο του Τάσου Λειβαδίτη «αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». (Παρακαλούμε θερμά, κύριε Τσίπρα, όταν αναφέρετε το όνομα ενός ποιητή να μην περιορίζεστε στο επίθετό του, δηλαδή σκέτο «Λειβαδίτης», αλλά να το λέτε ολόκληρο «Τάσος Λειβαδίτης».) Δεν θα λαϊκίσουμε λέγοντας ότι ανάμεσα στους εκατοντάδες, για να μην πούμε χιλιάδες, που είναι και το ακριβές, εξαίσιους στίχους που έχει γράψει ο Τάσος Λειβαδίτης είναι και ο στίχος «Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει» και δεν αναρωτηθούμε με ποιον τρόπο μοιράστηκαν τον κόσμο με τους άλλους ο ίδιος ο πρόεδρος και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όσο διάστημα ήταν στην εξουσία και έκαναν ό,τι είναι δυνατόν ώστε ο κόσμος να μην μπορεί να λογαριαστεί ως ιδιοκτησία τους.

Ενας ποιητής ή είναι σεβαστός στο σύνολό του ή στο σύνολό του τον αμφισβητείς. Οταν τον χρησιμοποιείς επιλεκτικά προκειμένου να εξυπηρετήσεις σκοπούς που ο ποιητής δεν τους είχε διανοηθεί, αντί να τον τιμάς όπως φαντάζεσαι, τον προσβάλεις κατάφωρα. Αν υπάρχει κάτι αγεφύρωτο ανάμεσα στην πολιτική και την ποίηση, είναι το γεγονός ότι η πολιτική ως εξουσία αισθάνεται πως κάνει χάρη σε οποιονδήποτε συμβεί να ασχοληθεί μαζί του – δεν εξαιρείται η ποίηση είτε η «τιμή» αυτή εκφράζεται είτε ως μνεία ενός ποιήματος είτε αναφορά του ονόματος ενός ποιητή – σε αντίθεση με την ποίηση ακόμα και στην πιο υψηλόφρονη και υψηλόβαθμη εκδοχή της αισθάνεται να υπηρετεί ταπεινά ακόμη και τον άνθρωπο που δεν θα ενδιαφερθεί ποτέ γι’ αυτή. Μέσα σε έναν κόσμο οι αξίες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ισότητας όπως τις επικαλέστηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διαψεύδονται και ποδοπατούνται ανά πάσα στιγμή στη νιοστή χρειάζεται να έχεις μεγάλη άγνοια της ιστορίας για να πιστεύεις πως αρκεί η επαναφορά τους χάρη στον επανασχεδιασμό ενός σήματος – και μάλιστα κόμματος – για να επαναποκτήσουν τη γνησιότητά τους και τη λάμψη τους.

[Η παγίδα του Θουκυδίδη ·

02/06/2020 § Σχολιάστε

Πηγή πρωτότυπης φωτογραφίας: AP (επεξεργασμένη δραστικά από αγριμολόγο)

Γράφει ο ©Αντώνης Εφραιμίδης
στην Athens Review of Books 13/05/2020, Τεύχος 117 – ΜΑΪΟΣ

Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» επινόησε ο Γκρέιαμ T. Άλλισον στο βιβλίο του Προορισμένοι για πόλεμο: Μπορούν οι ΗΠΑ και η Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη;[1] για να περιγράψει την ερμηνεία του μεγάλου ιστορικού για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με λίγα λόγια η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι όταν μια ισχυρή κυρίαρχη δύναμη αντιλαμβάνεται την άνοδο μιας άλλης που απειλεί να την επισκιάσει, μοιραίως οδηγείται σε σύγκρουση μαζί της. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Σπάρτη ήταν η κυρίαρχη δύναμη και η Αθήνα ήταν η ανερχόμενη. Αφορμές για την σύρραξη υπήρξαν πολλές, αλλά η αιτία ήταν αυτή.
Ο συγγραφέας κατόπιν παρομοιάζει την Κίνα με την Αθήνα και τις ΗΠΑ με την Σπάρτη και συμπεραίνει μετά από διεξοδική ανάλυση και επιχειρήματα ότι οι δύο σημερινές υπερδυνάμεις κινδυνεύουν να πιαστούν στην παγίδα του Θουκυδίδη και να οδηγηθούν σε πόλεμο.
Η ξαφνική επιδρομή του COVID-19 όξυνε τις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Αμερικής και επανέφερε έντονα στο προσκήνιο τον παραλληλισμό με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Αξίζει, και ίσως επιβάλλεται, να μελετήσουμε αυτόν τον παραλληλισμό με βάση όχι μόνο τα περίπου γνωστά επιχειρήματα που επικαλείται ο συγγραφέας, αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις με τον κορωνοϊό που πραγματικά απειλούν την ανθρωπότητα και έχουν προκαλέσει βαθιά ανησυχία σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
Από την εποχή του « Μεγάλου Τιμονιέρη» Μάο Τσετούνγκ, υπό την ηγεσία του οποίου το Κομμουνιστικό Κίνημα οδήγησε την χώρα σε επαναστατική ανόρθωση) οι βολές της Κίνας προς τις ΗΠΑ είχαν γίνει εμφανείς και έντονες. Δεν ήταν μόνον στόχος του κομμουνιστικού καθεστώτος η Αμερική. Ήταν και στρατηγικός στόχος μιας χώρας που αναδυόταν από μια κατάσταση σατραπικής αποσύνθεσης με ανάγκη και αναζήτηση ζωτικού χώρου για τα πολλά εκατομμύρια των κατοίκων της. Η προσωνυμία «χάρτινη τίγρη» που απέδωσε ο Μάο στην Αμερική ήταν ενδεικτική αυτής της αρχικής στοχοποίησης. Αυτή η εξέλιξη ήταν το πρώτο στοιχείο της θεωρίας της Θουκυδίδειας παγίδας. Από τότε είχε αρχίσει η συζήτηση περί πολέμου Κίνας-Αμερικής.
Ακολούθησε κατόπιν το μεγάλο άνοιγμα της Δύσης προς την Κίνα με την επίσκεψη του Νίξον στο Πεκίνο το 1972. Το συμβάν αυτό είχε προκαλέσει σεισμό στις κρατούσες αντιλήψεις της εποχής. Πολλοί μίλησαν τότε για κοινό στρατηγικό αντιπερισπασμό Κίνας και Αμερικής εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η θεωρία όμως γρήγορα κατέρρευσε. Όπως αποδείχθηκε περίτρανα, η βάση της σινοαμερικανικής προσέγγισης ήταν καθαρά οικονομική. Η έμπνευση του εγχειρήματος αποδίδεται στον Χένρυ Κίσσινγκερ και σημάδεψε το έναυσμα της λεγόμενης Παγκοσμιοποίησης που άργησε λίγο να υλοποιηθεί λόγω του θανάτου του Μάο και του σκανδάλου του Γουότεργκεϊτ. Έτσι οι τροχοί της εμπορικής παγκοσμιοποίησης μπήκαν σε κίνηση επί Ρέηγκαν και Θάτσερ από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Η εξίσωση της παγκοσμιοποίησης ήταν αρχικά πολύ απλή. Από τη μια πλευρά υπήρχαν μεγάλα αποθέματα κεφαλαίου που αναζητούσαν κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες. Από την άλλη υπήρχε ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό που προσφερόταν έναντι όχι απλά ανταγωνιστικού, αλλά σχεδόν μηδενικού κόστους. Και βέβαια, αν και η Κίνα αποτελούσε την μεγαλύτερη δεξαμενή αυτού του δυναμικού, υπήρχαν και άλλες υπανάπτυκτες ή «αναπτυσσόμενες» χώρες (κατά την φρασεολογία εκείνης της εποχής) που καθιστούσαν την επενδυτική ευκαιρία δελεαστική, αν όχι ακατανίκητη. « Read the rest of this entry »

[O πανικός για τους «προστατευόμενους μάρτυρες»

20/02/2020 § Σχολιάστε

Γιατί τόσος πανικός στον ΣΥΡΙΖΑ;

φωτο: αγριμολόγος

Οι… «ήρωες μάρτυρες», όπως είχε αποκαλέσει τους «κουκουλοφόρους» μάρτυρες της Novartis ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή, οι… «Σύγχρονοι ήρωες της εποχής μας» όπως τους αποκάλεσαν προχθές οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, έγιναν τώρα εξαφανισμένοι μάρτυρες. Αυτοί που… «με κίνδυνο της ζωής τους», όπως είπε ο Γιάννης Ραγκούσης, μαρτύρησαν κατά επιφανών πολιτικών προσώπων, δεν βρήκαν το θάρρος να παρουσιαστούν ενώπιον των βουλευτών της Προανακριτικής.

Ο ένας ο «Μάξιμος Σαράφης», πριν εξαφανισθεί είχε στείλει επιστολή και ζητούσε να καταθέσει με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, η άλλη «Αικατερίνη Κελέση», να ανακληθεί η κλήση της γιατί δεν σχετίζεται με την υπόθεση (αποφάσισε μόνη της) και κατά τους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «κινδυνεύει η ζωή τους» (από τους Ελληνες βουλευτές).

Όμως η Προανακριτική της Βουλής έχει ρόλο εισαγγελέως (σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής – αρθ 156 παρ.4), και ζήτησε να καταθέσουν όπως κατέθεσαν στους εισαγγελείς της τακτικής Δικαιοσύνης. Αλλωστε η μυστικότητα αφορά την κατάθεσή τους μόνο στην ακροαματική διαδικασία. Και ποια μυστικότητα προασπίζονται όταν και ο Πολάκης γνώριζε την ταυτότητά τους, όταν είπε πιάστηκαν με την γίδα στην πλάτη και κελάηδησαν, και ο ένας εκ των τριών προστατευομένων Ν. Μανιαδάκης, τους έχει κατονομάσει;

Ωστόσο αντιπαρερχόμαστε τα νομικά, αφίοντάς τα στους ειδικούς. Θυμίζουμε ωστόσο ότι δεν χρειάζονταν νομικές γνώσεις για να κατανοήσει κανείς ότι στην προηγούμενη φάση της Novartis εκκολάπτετο μια σκοτεινή δυσώδης σκευωρία, η οποία αποσκοπούσε να θέσει υπό ομηρία τα αντίπαλα κόμματα του ΣΥΡΙΖΑ, και ενόψει των εκλογών (που τις προγραμμάτιζε για το Φθινόπωρο), να έχει υπόδικα τα πλέον επιφανή τους στελέχη.

Δεν χρειάζονταν νομικές γνώσεις, για να κατανοεί κανείς ότι με τις καταθέσεις των «νομίζω», «άκουσα», «μου είπαν», «η αγορά λέει» και παρόμοιες γελοιότητες, δεν παραπέμπεις πρώην πρωθυπουργούς και υπουργούς, και μάλιστα στήνοντας ένα φαντασμαγορικό σκηνικό με δέκα κάλπες στη Βουλή, για να καθηλωθεί το πανελλήνιο και να καθημάξεις την αντιπολίτευση.

Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι η αναταραχή που σηκώθηκε στο στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ. Την αρχή έκανε ο ίδιος ο Τσίπρας. Ηταν στο Παρίσι και το μυαλό του στους προστατευόμενους μάρτυρες! Αναρτούσε στο Facebook περί θεσμικής εκτροπής, παρομοίαζε τον Μητσοτάκη με τον Ορμπαν, και προανήγγειλε καταγγελία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και στα όργανα της Ε.Ε.

Στον ίδιο ρυθμό και οι ευρωβουλευτές ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήρισαν τους προστατευόμενους «σύγχρονους ήρωες οι οποίοι έχουν βοηθήσει στην αποκάλυψη του σκανδάλου ( υπέδειξαν τους πολιτικούς αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ, μεγάλη αποκάλυψη). Ο εκπρόσωπος Τύπου Αλ. Χαρίτσης χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη δολοπλόκο και δειλό, και υπεύθυνο για την επιχειρούμενη εκτροπή. Ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης μίλησε για καταπάτηση των θεσμών. Ο Γιάννης Ραγκούσης κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση οικοδομεί «Σικελικό κράτος». Η Γραμματέας της Κ.Ο Ολγα Γεροβασίλη ισχυρίστηκε ότι η πλειοψηφία της προανακριτικής καταπατά τη νομιμότητα με διαδοχικές παράνομες αποφάσεις. Ο πρώην ΠτΒ Νίκος Βούτσης έκανε λόγο για αντιθεσμική προσπάθεια συγκάλυψης του σκανδάλου Novartis!

Αναφέραμε μόνο τα στελέχη που έχουν διακριτή θέση στο οικοδόμημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε αυτούς προστίθεται και η σωρεία των βουλευτών που «πήραν αμπάριζα» τα τηλεπαράθυρα και τα ράδια, για να καταγγείλουν αντιθεσμικές παρεμβάσεις.

Παράλληλα χθες η Ολγα Γεροβασίλη και ο εισηγητής στην Προανακριτική Σπύρος Λάππας επισκέφθηκαν τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου προκειμένου να επιδώσουν αναφορά, στην οποία αιτούν να ζητήσει τη μη εκτέλεση των ενταλμάτων βίαιης προσαγωγής των προστατευομένων μαρτύρων!

Η όλη εικόνα εκπέμπει ατμόσφαιρα πανικού στον ΣΥΡΙΖΑ. Γ ι α τ ί  ά ρ α γ ε;

Μήπως – λέμε μήπως – αν μαθευτούν τα ονόματα αποδειχθεί ότι οι συγκεκριμένοι «κουκουλοφόροι» έχουν καταθέσει και με τα πραγματικά τους ονόματα στην Προανακριτική, ως στελέχη της Novartis, και έχουν αρνηθεί ότι έχουν γνώση περί χρηματισμού πολιτικών προσώπων;

Μήπως αποδειχθεί ότι πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη και άρα είναι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση, οπότε είχαν ίδιον όφελος, και εξ αυτού δεν μπορούσαν να είναι προστατευόμενοι μάρτυρες; Και μήπως αυτά επιφέρουν κατηγορίες περί ψευδομαρτυρίας και ψευδορκίας;

Μήπως με βάση τα ανωτέρω ( αν δεν έπρεπε να γίνουν προστατευόμενοι μάρτυρες), προκύπτουν ευθύνες για τους εισαγγελείς που τους πρόσφεραν προστασία; Και μήπως αποδειχθεί συνέργεια για τα πολιτικά πρόσωπα που είχαν επαφές μαζί τους; (Να θυμίσουμε και το κλίμα της εποχής. Ο ΣΥΡΙΖΑ πίστευε τότε ότι θα είναι κυβέρνηση και την επόμενη τετραετία. Αρα οι «αρμοί» και τα αποτελέσματά τους θα ήταν υπό έλεγχο).

Η αυλαία για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους, τώρα ανοίγει. Ισως στην σκηνή βρεθούν άλλοι πρωταγωνιστές.

πηγή: ©Γιάννης Σιδέρης 

Γιατί πρέπει το κράτος να χρηματοδοτεί και τις εφημερίδες;

19/12/2019 § Σχολιάστε

Ο Μάνος Βουλαρίνος (Athens Voice) εξηγεί γιατί το θέμα δεν είναι να μην επιδοτηθούν κάποιες εφημερίδες, αλλά να μην επιδοτηθεί καμία.

Το ότι πάρα πολλά από τα χρήματα των φόρων χρησμοποιούνται για πράγματα που όχι μόνο δεν έχουν σχέση με το συμφέρον των φορολογούμενων είναι μάλλον κοινός τόπος. Ξέρουμε καλά ότι η υπερφορολόγηση δεν έχει οδηγήσει σε υπερκάλυψη των αναγκών μέσω υπεραναβαθμισμένων υπηρεσιών. Ξέρουμε καλά ότι δεν έχει οδηγήσει ούτε καν στην κάλυψη των τεράστιων κενών που που έχει το δημόσιο στις βασικές του υποχρεώσεις. Και ξέρουμε ακόμα καλύτερα πως ένας από τους λόγους που πληρώνουμε τόσο υψηλούς φόρους είναι για να έχουν τη δυνατότητα οι κυβερνήσεις να μοιράζουν χρήμα εκεί που κρίνουν ότι τις συμφέρει περισσότερο.

Το ότι τα ξέρουμε όλα αυτά δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που επιβεβαιώνονται γίνονται λιγότερο εξοργιστικά. Δεν σημαίνει πως δεν είναι εξοργιστικό να ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει νόμος ο οποίος προβλέπει μερικά εκατομμύρια από τους φόρους μας να πηγαίνουν για την επιχορήγηση των εφημερίδων.
Σε περίπτωση που δεν το μάθατε να σας πω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ψηφίσει νόμο ο οποίος προέβλεπε την επιχορήγηση των εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας (με κάποιους, ιδιαιτέρως εύκολο να ξεπεραστούν και γι’ αυτό δήθεν, περιορισμούς). Η νέα κυβέρνηση, που κι αυτή καθόλου δεν την χαλάει να χρησιμοποιήσει τα λεφτά των φορολογούμενων για τις δημόσιες σχέσεις της, αλλάζοντας ελαφρώς τον συγκεκριμένο νόμου, εξέδωσε Κοινή Υπουργική Απόφαση για να μοιράσει στις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας περίπου 7.500.000 ευρώ. Σχεδόν όλες οι εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας θα έπαιρναν από 200.000, αλλά επειδή μέσα σ’ αυτές περιλαμβάνονταν κάποιες «αθλητικές» (δηλαδή οπαδικές) εφημερίδες, το Μακελειό και μερικές άλλες, έπεσε το κράξιμο της αρκούδας και η κυβέρνηση αποφάσισε να αναστείλε την ΚΥΑ (χωρίς φυσικά να δεσμευτεί για κατάργηση του εξοργιστικού νόμου).

Φυσικά το εξοργιστικό δεν είναι μόνο το ότι θα γινόμασταν χρηματοδότες του Μακελειού ή το ότι έτσι μάθαμε ότι υπάρχει εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας που λέγεται «Κιβωτός της Ορθοδοξίας» και απασχολεί 5 δημοσιογράφους. Το εξοργιστικό είναι ότι θα γινόμασταν χρημάτοδότες σχεδόν ΟΛΩΝ των εφημερίδων πανελλαδικής κυκλοφορίας. Το εξοργιστικό είναι ότι θα γινόμασταν χρηματοδότες επιχειρήσεων που δεν έχουν πελάτες ή επιχειρήσεων που έχουν πελάτες και δεν έχουν ανάγκη χρηματοδότησης.
Αν έχεις φούρνο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις κατάστημα με ρούχα χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις κουρείο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις φαρμακείο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις………………………… (βάζετε επιχείρηση της αρεσκείας σας) χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις εφημερίδα χωρίς αναγνώστες θα χρηματοδοτηθεί από τα λεφτά των φορολογούμενων. Θα χρηματοδοτηθεί ακόμα κι αν έχεις αναγνώστες. Γενικά αν έχεις εφημερίδα θα χρηματοδοτηθεί.
Προφανώς η χρηματοδότηση εφημερίδων φαίνεται το ίδιο παλαβή με την χρηματοδότηση κασσετών μαγνητοφώνου ή ταινιών μπομπινόφωνου. Η μουσική ακούγεται και χωρίς τις κασέτες όπως υπάρχει ενημέρωση και χωρίς τυπωμένο χαρτί. Όμως οι εφημερίδες έχουν κάτι που οι εταιρείες που κατασκευάζουν κασέτες δεν έχουν: πρωτοσέλιδα.

Το κόλπο με τα πρωτοσέλιδα είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης εφημερίδων που οι πωλήσεις τους δεν δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και είναι ένα κόλπο απλό: Ένα πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας που πουλάει 500 ή χιλια φύλλα δεν θα είχε κανονικά καμία αξία και καμία επιρροή. Αποκτά μια κάποια επιρροή από τα περίπτερα και τα ψιλικατζίδικα που την κρεμάνε στα μανταλάκια και η επιρροή εκτοξεύεται από την (όχι και τοσο ακατανόητη πια… έτσι;) επιμονή των παρουσιαστών πρωινών εκπομπών να διαφημίζουν (πολύ κωμικό που υπάρχει νόμος για τη «γκρίζα» διαφήμιση) τα πρωτοσέλιδα σε εκπομπές που παρακολουθούν εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές.
Για να το πω με παραδειγμα: Ας πούμε ότι είστε εκδότης εφημερίδας, που παρότι κυκλοφορεί σε όλη την Ελλάδα, πουλάει μόνο 500 φύλλα. Ένα πρωτοσέλιδό της που θα έχει τίτλο «ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» κανονικά θα έπρεπε να έχει μηδενική πολιτική επιρροή. Άρα και εσείς ως εκδότης θα είχατε μηδενική επιρροή. Αν όμως αυτό το πρωτοσέλιδο κρεμαστεί στα μανταλάκια, ξαφνικά θα το δουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι και η επιρροή του (σας) θα αυξηθεί. Αν προβληθεί και από ΟΛΕΣ τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, το πρωτοσελιδο μιας εντελως ασήμαντης εφημερίδας των 500 φύλλων, αποκτά τεράστια επιρροή και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα αρχίσουν να σκέφτονται πως ο Φούφουτος για πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μια πρόταση που είναι άξια συζήτησης. Κι αυτό μόνο επειδή γραφτηκε στο πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας που είναι τόσο κακή που δεν την αγοράζει σχεδόν κανείς.

Και δεν είναι μόνο αυτό.
Αν σκεφτείτε πως οι άνθρωποι που κάνουν εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση συχνά δουλεύουν (ή και εκδίδουν) εφημερίδες, καταλαβαίνετε πως ένα χάδι σε μια εφημερίδα που δεν βγαίνει εύκολα οικονομικά, όσο να ’ναι θα εκτιμηθεί και τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά.

Για όλα τα παραπάνω και η προηγούμενη και αυτή η κυβέρνηση θέλησαν να χρηματοδοτήσουν κάποιες εφημερίδες. Ακόμα κι αυτές για τις οποίες το όλο κόνσεπτ της κρατικοδίαιτης ενημέρωσης είναι ζημιά. Γιατί υπάρχουν κι αυτές οι εφημερίδες.

Είναι οι εφημερίδες που έχουν κοινό και που ζουν (ή θα μπορούσαν να ζουν) από τις πωλήσεις και τις (με βάση την κυκλοφορία) διαφημίσεις. Είναι οι εφημερίδες που χάνουν αναγνώστες και (κυρίως) διαφημίσεις από τα παράσιτα που ζουν μόνο από τις επιδοτήσεις και τις κρατικές διαφημίσεις. Γι’ αυτές τις εφημερίδες η κρατική χρηματοδότηση στον Τύπο, όποια μορφή κι αν έχει, δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού.

Και το πολύ κακό είναι πως όλα αυτά τα σκανδαλώδη και επιζήμια, δεν έφυγαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε απόπειρα να καταργήσει τον νόμο, αλλά αποφάσισε να μοιράσει 7,5 εκατομμύρια σε ιδιωτικές επιχειρήσεις για τις οποίες οι φορολογούμενοι αδιαφορούν. Και όταν προχθές ανακοίνωσε την ανάκληση της απόφασης δεν το έκανε ανακοινώνοντας την πρόθεσή της να κοπεί κάθε χρηματοδότηση στις εφημερίδες, αλλά «για να κατατεθούν προτάσεις». Με λίγα λόγια για να βρουν, μαζί με τα άλλα κόμματα, έναν τρόπο να δώσουν λεφτά από τους φόρους σας σε εφημερίδες, αλλά χωρίς να τσακωθούν μεταξύ τους και χωρίς να πέσει κράξιμο.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, η κρατική χρηματοδότηση εφημερίδων, πέρα από τον παραλογισμό του να χρηματοδοτούνται επιχειρήσεις που δεν έχουν πελάτες και άρα λόγο ύπαρξης, είναι πλήγμα και για την ενημέρωση και για τις εφημερίδες που είναι (ή θα μπορούσαν να είναι) υγιείς. Συνεπώς είναι πλήγμα για τη δημοκρατία. Είναι ένας τύπος διαπλοκής (μαζί με την κρατική διαφήμιση) που πρέπει να κοπεί μαχαίρι. Αλλά, δυστυχώς, φαίνεται πως είναι πιο εύκολο να κόβετε εσείς μαχαίρι τα έξοδά σας για να πληρώνετε τους υπερβολικούς φόρους που επιβάλλονται, παρά να κοπεί η χρήση των φόρων αυτών για τις ανάγκες της κάθε κυβέρνησης. Και μπράβο τους.

Υ.Γ. «Μπράβο» δεν λέμε σε κάποιον πορτοφολά που κάθε φορά που τον πιάνουμε να τραβάει το πορτοφόλι από την τσέπη μας, το επιστρέφει και λέει «συγγνώμη, θα προσπαθήσω να είμαι πιο διακριτικός την επόμενη φορά». Φυσικά αυτος είναι πολύ προτιμότερος από τον πορτοφολά που θα μας έπαιρνε το πορτοφόλι και θα μας έβριζε και από πάνω, αλλά δεν είναι και για «μπράβο». Καλό είναι τα «μπράβο» να τα κρατήσουμε για τις περιπτώσεις που ο πορτοφολάς καταλαβαίνει πως ήρθε η ωρα να σταματήσει εντελώς να προσπαθεί να μας πάρει το πορτοφόλι.

Υ.Γ. 2 Το πρόβλημα δεν θα λύθει αν τελικά δεν χρηματοδοτηθούν το Μακελειό, οι οπαδικές εφημερίδες και δύο τρεις ακόμα και όλες οι υπόλοιπες μοιραστούν τα λεφτά. Το θέμα δεν είναι να μην επιδοτηθούν κάποιες εφημερίδες, αλλά να μην επιδοτηθεί καμία.

Where Am I?

You are currently browsing the αξιόλογα Τύπου category at αγριμολογος.