[Ένας επικίνδυνος ιός ·

08/03/2019 § Σχολιάστε

Ζητήματα Ελευθερίας
Λόγου και Έκφρασης

Απόσπασμα άρθρου του Νάσου Βαγενά, που δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Κυριακής 17.2.2019. Πρώτα αναφέρεται στο παράδειγμα του Π. Πολάκη.
via Athens Review of Books

[…] Το δεύτερο παράδειγμα είναι το (προ του κυβερνητικού διαζυγίου) εκκωφαντικό (αν κρίνουμε από την τηλεοπτική συνέχισή του) ενδοοικογενειακό ξεκατίνιασμα, κατά τη διάρκεια Υπουργικού Συμβουλίου, ανάμεσα στον αδιάφθορο υπουργό Εθνικής Άμυνας και τον ανυποχώρητο σε θέματα προσβολής της τιμής του υπουργό Εξωτερικών ‒ με τον αρχηγό της οικογένειας και τους λοιπούς συγγενείς να κάνουν πως δένουν τα κορδόνια τους (λυπάμαι που χρησιμοποιώ, για λόγους ακρίβειας, έναν χαρακτηρισμό επιλήψιμο για τους φανατικούς της πολιτικής ορθότητας). Αναμένεται η εκδίκαση της μηνυτήριας αναφοράς για συκοφαντική δυσφήμηση (υπόθεση Σόρος), την οποία κατέθεσε ο Ανυποχώρητος εναντίον του Αδιάφθορου, τέως συνεταίρου και υμνητή του.

Ανέφερα την αναμονή της διαλεύκανσης αυτού του ξεμαλλιάσματος, γιατί παρέχει την αφορμή να μιλήσει κανείς και για μιαν άλλη υπόθεση ‒ το τρίτο παράδειγμα ‒ που δείχνει ότι ο περί ου ο λόγος ιός έχει προσβάλει και ορισμένους ανώτατους λειτουργούς της Δικαιοσύνης. Εννοώ τη διαβόητη στο εξωτερικό, όμως όχι επαρκώς προβαλλόμενη από τα καθ’ ημάς ΜΜΕ, «Υπόθεση Κοτζιά versus Athens Review of Books». Δηλαδή την προσπάθεια του πρώην καθοδηγητή του ΚΚΕ, πρώην εξ απορρήτων συνεργάτη ‒ επί κυβερνήσεως ΠαΣοΚ ‒ του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, και τέως υπουργού Εξωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να αποδείξει ότι το περιοδικό, γράφοντας ότι υπήρξε φανατικός σταλινικός, τον δυσφήμησε συκοφαντικά. Προσπάθεια που είχε ως αποτέλεσμα να βγουν στο φως άγνωστες στους νεότερους πτυχές του σκοτεινού πολιτικού του παρελθόντος.

Το ακραίο σταλινικό παρελθόν του κ. Κοτζιά ήταν γνωστό, όχι μόνο από κείμενά του, τα οποία αγνόησαν οι ανιστόρητοι εφέτες που τον «δικαίωσαν», και εν συνεχεία οι Αρεοπαγίτες οι προαχθέντες κατόπιν σε Πρόεδρο και Αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου («ναι μεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων [που γεννήθηκε το 1950] υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ [που ιδρύθηκε το 1918], όμως…»), αλλά και από ομολογίες (εκ των υστέρων) του ίδιου του Ανυποχώρητου («Εγραφα κατ’ εντολήν του Κόμματός μου πράγματα τα οποία ήταν ανοησίες» (συνέντευξή του στο Spiegel, 9-2-2015)· «Γνωρίζω τις μεθόδους τους [των του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη θεαματική εκπαραθύρωσή του]· θήτευσα κι εγώ στη σταλινική Αριστερά» (τηλεοπτική συνέντευξή του, 23-10-2018).

Το ότι η εν λόγω δικαστική από­φαση μας έκανε περίγελο διεθνώς αποδεικνύεται και από την έκκληση που απευθύνουν προς τους προέ­δρους της ΕΕ Γιούνκερ και Τουσκ (εν αναμονή της απόφασης για αναψηλάφηση της δίκης) πλήθος Ελλήνων και ξένων πραγματικά προοδευτικών διανοουμένων, ανάμεσα στους οποίους και οι Mario Vargas Llosa, J.M. Coetzee, Noam Chomsky, Richard Wolin, Joyce Carol Oates, Harold Bloom.

 

Advertisements

[ο Σαχλαμαρόμαγκας φίλος του πρωθυπουργού·

17/02/2019 § Σχολιάστε

Πολάκης ίσον το άλλο πρόσωπο του πρωθυπουργού Τσίπρα

Από τον ©Δημήτρη Νανούρη στην Εφ.τ.Συν.

Στις εποχές της γενικευμένης παρακμής, άτινας μας έριξε η άπονη μοίρα, τα δημόσια πρόσωπα που σέβονται το νόημα αμφοτέρων των λέξεων του χαρακτηρισμού θα όφειλαν να ορθώνουν το ανάστημά τους, το οποίο δεν μετριέται με χάρακες και μεζούρες, αλλά με τις χαρακιές της ψυχής. Δεν πά να ’σαι πέντε πήχες ντερέκι, αν δεν το λέει η καρδούλα σου, το πραγματικό σου μπόι βυθίζεται κάτω κι απ’ το τρίτο υπόγειο. Κι αν φτάνεις πάλι με τα χέρια στην ανάταση κι ανασηκωμένος στις μύτες των ποδιών τσίμα τσίμα το ένα και πενήντα, μα τρεμοπαίζουν βαθιά μέσα σου οι φλογίτσες της ευτολμίας και του σθένους, υψώνεσαι ίσαμε τα νεφοκάτωφλα των ουρανοξυστών. Ετσι πάει!

Οταν μοστράρεσαι πολιτικός ανήρ διευρυμένου μάλιστα διαμετρήματος, περίπου Ρομπέν των Δασών, στα αντικείμενα της Υγείας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα ’πρεπε, αν μη τι άλλο, να ’χεις τη γενναιότητα ν’ αναγνωρίζεις τα λάθη σου και τη μεγαλοψυχία να ζητάς πού και πού συγγνώμη. Εστω και για τα μάτια του κόσμου, βρε αδερφέ! Τυγχάνεις αναπληρωτής μεν, υπουργός δε και δη αριστερής κυβέρνησης –τρομάρα της. Κατηγορείς κάποιον από το βήμα της Βουλής και τα προσφιλή σου σόσιαλ μίντια πως τα ’παιρνε χοντρά από το ΚΕΕΛΠΝΟ, όπου τον διόρισε πρώην πολιτικός του προϊστάμενος, ανταμείβοντάς τον για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στο γραφείο του. Εκείνος διαβεβαιώνει ότι δεν έχει πάρει ούτε λεπτό του ευρώ από το ένοχο Κέντρο και προσφεύγει στο Πρωτοδικείο, επικαλούμενος εξύβριση.

Ρητά και κατηγορηματικά το δικαστήριο δικαιώνει τον θιγόμενο. Εχει μεσολαβήσει ο θάνατός του σε ηλικία μόλις 43 ετών από καρδιακό νόσημα. Οι εναντίον του αιτιάσεις από σημαίνον πολιτικό στέλεχος, το οποίο κομπορρημονεί ότι κατέχει το ηθικό πλεονέκτημα, επιδείνωσαν ενδεχομένως την ασθένειά του. Ο πολύς Πολλάκις, διότι περί του εν λόγω πρόκειται, δεν πτοήθηκε μολαταύτα. Κι ας έκρινε η απόφαση «ψευδείς» τους ισχυρισμούς του, που είχαν σκοπό «να προσβάλουν και προσέβαλαν την τιμή και την υπόληψη» του μηνυτή.

Ισχυρογνώμων ο αριστερός υπουργός, δεν ψέλλισε μια λέξη μεταμέλειας και συμπάθειας προς τη χήρα και τον ανήλικο γιο τού εκλιπόντος, υπέρ των οποίων παρεμπιπτόντως επιδικάστηκε χρηματική αποζημίωση. Ανακοίνωσε ότι θα υποβάλει έφεση. «Εκεί που μας χρώσταγαν, δεν θα μας πάρουν και το βόδι», συμπλήρωσε με περισσή ελαφρότητα και ευκολία, λες και το περιβάλλον του πλαισιώνεται από τόσα πολλά βοοειδή, που δεν χάλασε δα κι ο κόσμος να λείψει ένα. Καβαλημένο καλάμι, αιθεροβατεί στις νεφέλες της εξουσίας με κομμένο καπίστρι. Τις συγγνώμες και τα «λυπάμαι» τα παίρνει ο άνεμος εκεί πάνω. Ομοίως και τα μυαλά. Ο ψηλός Κρητίκαρος που τον θένε όλες οι λούγκρες, κατά Κραουνάκη, καθώς χορεύει ζεϊμπεκιά α λα μπαλέτο Κεϊλάνης προς εντυπωσιασμό των χρηστών του φου μπου, εξακολουθεί να κάνει ζημιά στο κόμμα του, νομίζοντας πως ωφελεί τον εαυτό του. Σαχλαμαρόμαγκας!

[H ντίβα των σιγαρέτων «Santé»

13/02/2019 § Σχολιάστε

Ζωζώ Νταλμάς
Η θρυλική ντίβα των τσιγάρων «Santé» και ο έρωτας με τον Κεμάλ Ατατούρκ

Χαρισματική πρωταγωνίστρια του προπολεμικού μουσικού θεάτρου, η πανέμορφη Ζωζώ Νταλμάς (Ζωζώ Σταυρίδη) έκαψε πολλές καρδιές, ανάμεσά τους και εκείνη του ηγέτη των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ η μορφή της «πέρασε» και στις επόμενες γενιές, καθώς ήταν το κορίτσι στο πακέτο τσιγάρων Santé.

Μια εκπληκτική ιστορία κρύβει η φωτογραφία και η ηρωίδα που κοσμεί το θρυλικό πακέτο τσιγάρα «Σαντέ» ή «Sante». Η κοκκινομάλλα που βρέθηκαν στα χέρια εκατοντάδων χιλιάδων καπνιστών τις προηγούμενες δεκαετίες έχει μια ιστορία που θα άξιζε κανείς να μάθει.

Χαρισματική πρωταγωνίστρια του προπολεμικού μουσικού θεάτρου, η πανέμορφη Ζωζώ Νταλμάς (Ζωζώ Σταυρίδη) έκαψε πολλές καρδιές, ανάμεσά τους και εκείνη του ηγέτη των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ η μορφή της «πέρασε» και στις επόμενες γενιές, καθώς ήταν το κορίτσι στο πακέτο τσιγάρων Sante.

«Γλεντώ, πίνω, αγαπώ. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς γλέντι, χωρίς έρωτα. Οι άνθρωποι τυλίγουν τη ζωή με πολλή ετικέτα, τη φορτώνουν με σοβαρότητα. Κι αυτό είναι το δράμα τους. Ο έρωτας και το γλέντι λύνουν από τη ζωή τα δεσμά και της δίνουν έναν τόνο ελαφρότητας που είναι στη φύση της» αναφέρει στα απομνημονεύματά της.

Τα «Sante» πρωτοκυκλοφόρησαν σχεδόν το 1931, και όλοι αναρωτιόντουσαν ποια είναι η γυναίκα, η φωτογραφία της οποίας κοσμεί το πακέτο.

Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για πολλά χρόνια, σχεδόν όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής. Όλα αυτά μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.

Γεννήθηκε στην Πόλη το 1905, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έμαθε πιάνο, τραγούδι και χορό στο «Ωδείον Γρεκού» και μετά, πήρε κάποια μαθήματα στο Μιλάνο, ίσως γιατί φιλοδοξούσε να γίνει τραγουδίστρια της όπερας. Ξεκίνησε ως χορεύτρια στη μακεδονική πρωτεύουσα με τον θίασο Ένκελ («Πριγκίπισσα της Τσάρντας») και μετά με τον ίδιο θίασο ήρθε στην Αθήνα, για να γίνει σουμπρέτα και πρωταγωνίστρια. Ακολούθησαν: τουρνέ στην Αλεξάνδρεια (με «Σοκολατένιο Στρατιώτη»), εμφανίσεις στο Θέατρο «Ολύμπια» (με «Λεμπλεμπιτζή Χορχορ Αγά»), κ.λπ.Ως ηθοποιός, πρωτοεμφανίστηκε στην οπερέτα «Ανοιξιάτικο αεράκι». Το 1923 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη «Φρασκουίτα» του Λέχαρ (Θέατρο «Παπαϊωάννου»). Ως θιασάρχης, εμφανίστηκε στα Θέατρα: «Απόλλων», «Μοντιάλ», «Μακέδου», «Ιντεάλ», «Αλάμπρα» «Κεντρικόν», «Λαού», κ.ά.

Έδωσε επίσης παραστάσεις στο Θέατρο «Ζωζώς» (που λειτουργούσε στην πλατεία Κυψέλης, φέροντας το όνομά της). Μεγάλη επιτυχία της υπήρξε η «Μπαγιαντέρα» του Κάλμαν, όπως και το «Κοκτέιλ» του Ρ. Μπενάτσκυ (το 1933 στο «Κεντρικόν»).

Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους Έλληνες, μα και το αλλόγλωσσο κοινό.

Έπαιξε και στον κινηματογράφο: 7 ταινίες στην Τουρκία (σε παραγωγή «Ιπέκ Φιλμ») και ορισμένες στο Παρίσι («Η καρδιά μου κτυπά», κ.λπ.) επίσης στην Ελλάδα: «Έρως και Κύματα» (1927), «Δις Δικηγόρος» (1933), κ.λπ.

Εγραψε:

«Όλες κι όλες οι αποσκευές μου ήτανε μία ομπρέλα, ένα κουτί που πληρούσε χρέη βαλίτσας, δυο αλλαξιές και ένα φουστάνι πένθιμο που φορούσα (είχε πεθάνει η μητέρα μου)»Ένας αράπης πρίγκιπας πήρε τη θέση του στην καρδιά μου και από το σανίδι βρέθηκα στα χαρέμια του. Χαρέμι, καφάσι, τσαρτσάφι, φερετζέ, απ’ όλα. Σκλάβα όμως κατά τα φαινόμενα. Πραγματικός σκλάβος ήταν ο πρίγκιπας που την είχε φάει κατακούτελα. Και τι δεν ξόδευε για μένα. Τα μπριγιάντια δεν ήξερα πού να τα βάλω. Στόλιζα μ’ αυτά και τις καλτσοδέτες μου, ακόμη και τις τόκες των παπουτσιών μου. Και λίρα με ουρά! Αλλά εγώ δεν είχα ιδέα του χρήματος. Τα τσεκ τα έχωνα μέσα στα παπούτσια μου στα ντουλάπια. Αυτή η νύχτα της Χαλιμάς κράτησε οχτώ ολόκληρους μήνες. Στο διάστημα αυτό γυρίσαμε όλο τον κόσμο. Βενετία, Μιλάνο, Παρίσι».

Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες. Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ με τον οποίο γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ. Όταν τελείωσε τον χορό την κάλεσε στο τραπέζι του και στην συνέχεια πέρασαν τη νύχτα μαζί. Στις 6.30 το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ έφυγε, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό, όταν εκείνη ξυπνήσει να την περιποιηθούν ενώ της άφησε κι ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο «διά τις καλές της υπηρεσίες».

Η Ελληνίδα ντίβα, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε προσβεβλημένη αλλά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν ήταν του χαρακτήρα της. Πήρε το χαρτονόμισμα στα χέρια της για να το σκίσει, αλλά βλέποντας πάνω σε αυτό τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ αποφάσισε να δράσει διαφορετικά. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Το υπόλοιπο κομμάτι με την τρύπα στη μέση το άφησε στη θέση του μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο».
Λουλούδια και κοσμήματα

Ο Κεμάλ φάνηκε να συγκλονίζεται από την κίνηση αυτή. Το βράδυ της έστειλε στο θέατρο λουλούδια κι ένα πανάκριβο κόσμημα. Η Ζωζώ τα γύρισε πίσω. Το άλλο βράδυ τα ίδια, μέχρι που τελικά η Ελληνίδα ντίβα υπέκυψε στο αδιάκοπο φλερτ του Τούρκου ηγέτη και οι δυο τους ξεκίνησαν ένα δεσμό ο οποίος κράτησε πολλά χρόνια, έως και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο έρωτας αυτός, ωστόσο, σε συνδυασμό με κάποιες (αρκετές είναι η αλήθεια) επισκέψεις που έκανε η Ζωζώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο (οι οποίες συνέπιπταν με την επιστροφή της από τα ταξίδια της στην Τουρκία) ήταν αρκετά ώστε να φουντώσουν οι φήμες πως η ντίβα κρατούσε με επιτυχία και τον παράλληλο ρόλο της κατασκόπου.

Η ίδια η Ζωζώ, ωστόσο, σε μία συνέντευξή της φρόντισε να δώσει τροφή στα σενάρια. «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα… Και τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.Πέρα από τη δόξα και την ξέφρενη ζωή, ωστόσο, η Ζωζώ έζησε και στιγμές τραγικές. Τραγικότερη όλων τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη στην κατοχή στα υπόγεια της Γκεστάπο. Οι ναζί την βασάνισαν επειδή εκείνη δεν κατέδωσε συναδέλφους της που ήταν στην αντίσταση. Αποτέλεσμα των βασανιστηρίων ήταν να χάσει το τεσσάρων μηνών μωρό που είχε στην κοιλιά της.

Η τελευταία της «παράσταση» δόθηκε στις 2 Αυγούστου 1988. Το τέλος της ζωής της τη βρήκε να ζει σε ένα δυάρι, δύο υπόγεια κάτω από τη γη, στην οδό Τρικάλων στους Αμπελόκηπους, όπου της πήγαιναν φαγητό οι γείτονες και κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Τα ένσημα που είχε μαζέψει δεν ήταν αρκετά για να βγάλει τη σύνταξη. Από την γεμάτη πλούτη ζωή της, δεν είχε κρατήσει απολύτως τίποτα για την ίδια και πέθανε μόνη.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Ζωζώ Νταλμάς πέθανε μόνη σε ένα οίκο ευγηρίας και πως πώς τα έξοδα για την κηδεία της τα ανέλαβε ένας παλιός χορευτής και θαυμαστής της, ο Δημήτρης Ιβάνωφ στον οποίο λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή είχε πει: «Άναψε ένα κεράκι στην Παναγία για να ξεκουραστώ».

[Τα Νέα]

Η θλιβερή «φιλία» των Ελλήνων δημοσιογράφων με την Εξουσία

07/01/2019 § Σχολιάστε

Μια παλιά, νοσηρή ιστορία που επιπλέον θεωρείται φυσιολογική

η εικόνα είναι παραλλαγή αντίστοιχης αμερικανικής με τίτλο: «You write what you’re told»

Ουδέποτε κατάλαβα, γιατί ορισμένοι δημοσιογράφοι κομπάζουν επειδή γνωρίζονται με πολιτικούς. Το γεγονός θα έπρεπε να αποκρύπτεται. Αυτό τους εξασφαλίζει μεν πηγές, αλλά τους καθιστά επίσης ύποπτους για συναλλαγή και νοθεία. Δεδομένου ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα είναι είδος ανθρώπου επιρρεπές στο χρηματισμό και την εξαγορά.

Τι πηγές ειναι αυτές άλλωστε; Οι πολιτικοί μέσω των φίλιων μέσων περνάνε πάντα την εκδοχή της είδησης που τους συμφέρει. Ή μαχαιρώνουν συντρόφους. Αυτό δεν είναι πηγή, αλλά οχετός.

Οι μόνες καθαρές πηγές του δημοσιογράφου βρίσκονται, συνήθως, απέναντι από την Εξουσία. Ή είναι προϊόν προσωπικής και αχρωμάτιστης έρευνας. Πού να τρέχουμε όμως…

Όταν βλέπω στα εστιατόρια πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανθυποσουρώνουν σαν φιλαράκια για να διοχετευτεί ένα απόρρητο υπουργικό έγγραφο, μια υποκλοπή ή κάτι σχετικό, καταλαβαίνω πόσο δίκαιη είναι η αηδία του κόσμου για τους μεν και για τους δε.

Μερικοί λένε, ότι αυτό είναι νέο φαινόμενο. Δεν συμφωνώ.

Ανέκαθεν, η καθεστωτική δημοσιογραφία ψωνίζει κύρος, ειδήσεις και χαρτζηλίκι από την πίσω πόρτα της Βουλής. Από την Ελένη Βλάχου στο παλάτι, μέχρι τους προτεζέ του Λαμπράκη που εχρίζοντο υπουργοί εν μιά νυκτί.

Στην Ελευθεροτυπία (και φαντάζομαι κι αλλού― η μόνη άλλη εφημερίδα που δούλεψα ήταν ή ανεπίληπτη «Αυγή» του Χρυσοστομίδη και του Μανόλη Αναγνωστάκη), υπήρχε μια ολοφάνερη, διατρανωμένη διαπλοκή, που θεωρείτο και απόδειξη πόσο σημαντική είναι η εφημερίδα!

Υπουργοί ελεγχόμενης ηθικής βάφτιζαν τα παιδιά των διευθυντών, τα βράδια διασκέδαζαν όλοι μαζί στα μπουζούκια, οι μεν πήγαιναν στα σπίτια των δε, ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να «περάσουν» ό,τι θέλουν ― μια χαμερπής παρτούζα, που καλυπτόταν από το ανυπόστατο σλόγκαν «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία».

Έτσι ήταν όλοι. Με αστικό facade οι μεν, με πασοκική αναίδεια οι δε.

Κι έτσι είναι ακόμη σήμερα. Οι σχέσεις των δημοσιογράφων με την Εξουσία εξακολουθούν να πλέουν σε μια γκρίζα ζώνη αναξιοπρέπειας, οικειότητας και εντέλει συνδιαλαγής. Αυτό δεν συμβαίνει, εξ όσων ξέρω, σε καμμία δημοκρατική χώρα του κόσμου.

©Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στη Lifo
Πρωτοδημοσιεύτηκε 13.01.2018 και ανανεώθηκε στις 30.12.2018

Where Am I?

You are currently browsing the αξιόλογα Τύπου category at αγριμολογος.