[«γιορτή» εμφύλιας αλληλοσφαγής ·

03/08/2020 § Σχολιάστε

Τι κάνουν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ; Βάζουν νεαρές ψυχές να γαλουχούνται από ενενηντάχρονους που θεωρούν ως μέγιστο επίτευγμα της ζωής τους τη συμμετοχή τους σ’ έναν φονικό εμφύλιο; Στον Γράμμο δεν πολέμησαν συμμορίτες και ελευθερωτές από τον ολοκληρωτισμό, ή μοναρχοφασίστες και αγωνιστές της ελευθερίας. Θύματα από τις δυο Ελλάδες πολέμησαν και αλληλοσφάχτηκαν.

Οταν το 2020 η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στα μονοπάτια του Γράμμου, τι πρέπει άραγε να κάνουμε; Να κλάψουμε; Η διαδικτυακή πρόσκληση της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ για αυγουστιάτικο «εναλλακτικό» camping στο Νεστόριο της Καστοριάς και οι ξεναγήσεις σε σημαδιακές τοποθεσίες του Γράμμου, είναι μια από κάθε άποψη απερίγραπτη πρωτοβουλία.

Τι πάνε εκεί πάνω να κάνουν τα παιδιά; Να κλάψουν την ήττα του 1949; Ας πήγαιναν ως την Κουμουνδούρου να κλάψουν την δεύτερη του 2019, πιο κοντά θα τους έπεφτε. Αφήστε που επειδή στο νοσοκομείο του ΔΣΕ, στην σπηλιά του Ζαχαριάδη και στον Πύργο της Κοτύλης πάει κάθε χρόνο εκδρομές η ΚΝΕ, ενδέχεται να τρακάρουν οι δυο νεολαίες σε κείνες τις ματωμένες πλαγιές και να έχουμε επανάληψη του Εμφυλίου, αυτή την φορά ανάμεσα σε δυο αριστερά στρατεύματα.[*]

‘Αποψή μου
Όταν γιορτάζεις έναν Εμφύλιο στον Γράμμο, γιορτάζεις το αδελφοκτόνο αίμα που χύθηκε, όπου Έλληνες πολέμησαν εναντίον Ελλήνων, όπου ολόκληρες οικογένειες χωρίστηκαν αδυσώπητα στα δυο με μίσος, όπου δυο Ελλάδες αλληλοσφάχτηκαν, τότε είσαι ανάξιος της εμπιστοσύνης του κόσμου. Είσαι είτε συνειδητά ή ασυνείδητα διχαστικός και μισαλλόδοξος, ακόμα κι αν δεν έχεις την κατάλληλη διανοητική ικανότητα, να το καταλάβεις. ―Ντροπή!

[αυτά τα ελάχιστα με πόνο ψυχής κατάθεσα στο fcbk, και σε όποιον αρέσουν 

 

_________
[*] Οι πρώτες τρεις παράγραφοι από το protagon.gr

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: «Σε νιώθουμε βρε Νίκο…»

28/06/2020 § Σχολιάστε

49.

Change my religion
Όχι. Δεν ήταν γιά τα λεφτά.
Τα οποία, ως γνωστόν, πολλοί εμίσησαν.
Αλλά για εκείνη την γλυκύτατη πλάνα αίσθηση που κι εμείς, οι κατά καιρούς μείζονες και ελάσσονες ηγετίσκοι της αριστεράς, νιώσαμε.
Να εξουσιάζεις άλλους.

Να κρέμονται απ’ τα χείλη σου…
Να ελέγχεις την συμπεριφορά τους “ έχεις μικροαστικά κατάλοιπα σύντροφε…”, τις προσωπικές τους σχέσεις, ποιούς πρέπει ν’ αγαπούν και ποιούς όχι.
Να τους παίρνεις απ’ τα πανεπιστήμια και να τους βάζεις να υποδύονται τους εργάτες, στην “Χρωπεί” και στην “Τριαντεξ”.
Να τους στέλνεις να κολλάνε αφίσσες και, κυριακάτικα απ’ τις 7 το πρωί ( ξυπνούν νωρίς οι εργάτες ) να πουλάνε “Λαϊκούς Αγώνες” στην Καισαριανή.
Κι όσο αυτοί ασμένως εκτελούσαν, εμείς ακονίζαμε το πνεύμα μας και ετοιμάζαμε τη γραμμή.
Ή βρίσκαμε τις απαντήσεις στα διλήμματα της παγκόσμιας επανάστασης.
Και το βραδάκι, γύρω απ’ την εστία που σιγόκαιγε η φλόγα της επανάστασης, τους τα εξηγούσαμε.
Κι όλοι, έ μα βέβαια!, συμφωνούσαν.
“ Έτσσι…” ακουγόταν κάθε τόσο, με το σίγμα να σέρνεται.
Και μας κοίταγαν στα μάτια.
Να κρέμονται απ’ τα χείλη σου…

Σε νιώθουμε βρε Νίκο.
Γιατί εμείς ηδονιστήκαμε με ποίμνιο που αντιστοιχούσε σε ένα γκρουπούσκουλο, …τους μετρούσες στα δάχτυλα,.
Αλλά και πάλι…
Μέχρι να καταλάβουμε ότι εκτός από εξουσιαστές είμασταν και εξουσιαζόμενοι.
Αλλά συνήθως κοιτούσαμε μόνο προς τα κάτω.

Ομως εσύ Νίκο μάγευες εκατομμύρια. Σχεδόν το έθνος ολόκληρο.
Και μοίραζες υποσχέσεις και πόστα.
Ο Άρχων της ελπίδας που ήρθε.
Ο αντ’ αυτού.
Στις μεγάλες πίστες πιά.
Έ, να μην παρασυρθείς και λίγο;
Να μην μεθύσεις απ’ το κρασί της εξουσίας;
Όπως μέθυσαν κι όλοι οι ηγέτες του σοσιαλιστικού παραδείσου.

Αλλά εκείνοι, όπως κι εμείς οι ελάχιστοι, είχαν και μιά δικαιολογία.
Είχαν ένα παράδεισο να υποσχεθούν.
Που όλο και καθυστερούσε αλλά να! Αχνόφεγγε!
Κάπου εκεί στο βάθος…
Και πρόσφερε την παρηγοριά που τόσο καλά ξέρουν να προσφέρουν όλες οι θρησκείες, επουράνιες και επίγειες.
Αυτό το τόσο ανακουφιστικό ολιστικό όραμα. Με όλες τις απαντήσεις.
Πόσο αίμα, πόσες θυσίες, πόσοι αγώνες.
Άξιζε; Ναι.
Γιατί ο άνθρωπος φτιάχνεται από το υλικό των ονείρων.

Κι ήρθε αυτός ο αντίχριστος ο Γκορμπατσώφ και τα γκρέμισε όλα.
Το τείχος, το όραμα, το σχέδιο, τον παράδεισο.
Goodbye Lenin.
Κι έμεινες μόνος Νίκο.
Χωρίς Θεό!

Κι αντί να μιλάς με την Ιστορία μιλούσες με τους Μιωνήδες και τους Παπαγγελόπουλους και τη σάρα και τη μάρα.
Πολύ σωστά το είπες, δεν ήταν αυτές οι πραγματικές σου πεποιθήσεις.
Δεν ήσουν τέτοιος, η Ζωή σε έκανε.
Σου στέρησε την ελπίδα.
Και σ’ άφησε να παλεύεις με τα τέρατα του καπιταλισμού χωρις να έχεις τίποτα άλλο να προτείνεις.
Γιατί σε κατηγορούν οι Ιεχωβάδες;
Μα δεν βλέπουν ότι κι οι σύντροφοι Κινέζοι, οι γίγαντες, μιλούν την ίδια γλώσσα με σένα;
Δεν ξέρουν ότι ορισμός του κυνισμού είναι η απουσία της ελπίδας;

Πάντως σε παραδέχομαι ρε Νίκο.
Γιατί είσαι πρωτοπόρος.
Εσύ κι ο Ευρωδημήτρης, να μην τον αδικούμε.
Γιατί είσαστε οι πρώτοι που μιλήσατε στην γλώσσα της νέας αλήθειας.
Χωρίς τις φιοριτούρες και τις παλιομοδίτικες ιδεολογικές γιρλάντες.
Και, πίστεψε με σύντροφε, πίσω σας ακολουθούνε χιλιάδες αναστημένοι αριστεροί.
Που δεν έχουν πιά σε τίποτα να πιστέψουν.
Παρά μόνο στο τώρα.

Και μαζί σου θα πορευτούν.
Χωρίς Θεό.

*

©Δημήτρης Οικονομάκης στο fcbk 26/06/2020

 

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[Έβρος και πατριδοκαπηλία

26/05/2020 § Σχολιάστε

Περι το 1975, σαν ιδιώτης μηχανικός, ανέλαβα να κατασκευάσω μια γέφυρα Μπελεϋ που να συνδέει το Πέταλο του Πέπλου, έκτασης 8.000 στρεμμάτων, ανατολικά του Έβρου, με την δυτικά του ποταμού ελληνική επικράτεια. Τότε εντυπωσιάστηκα από μια άγνωστη για μένα πραγματικότητα. Τα χωράφια Ελλήνων και Τούρκων, ανατολικά του ´Εβρου, βρίσκονταν διπλα διπλα χωρίς κανένας φράχτης να τα χωρίζει. Οι αγρότες ,Έλληνες και Τουρκοι, όργωναν και θέριζαν τα χωράφια τους μοχθώντας, συνεργαζόμενοι και συναναστρεφόμενοι σαν γείτονες που ήταν, παρά τις δύσκολες περιόδους έντασης που βίωσαν οι δυο χώρες. Αυτό συμβαίνει μέχρι σήμερα. Το ίδιο συνέβαινε και στην περιοχή των Ιμιων, μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων ψαράδων. Ώσπου οι σημαίες που σήκωσαν αλόγιστα στην βραχονησίδα κάποιοι «υπερπατριώτες» άνοιξαν τους ασκούς του Αιολου και παρά λιγο οι δυο χώρες να εμπλακούν σε ενα καταστροφικό πόλεμο. Ευτυχώς στον Έβρο επικράτησαν οι ψύχραιμοι και δεν υπήρξε συνέχεια σε μια ένταση που ξεκίνησε από fake news κάποιων τοπικών ιστοσελίδων με φωτογραφίες τουρκικών σημαιών και δήθεν εισβολή Τούρκων στρατιωτών σε ελληνική έκταση. Μεχρι που ο πρέσβης της Τουρκίας μίλησε για ενα τεχνικό ζήτημα εφαρμογής των συντεταγμένων. Το δυσάρεστο είναι ότι εκτος από τους συνήθεις εθνικιστές και πολεμοκάπηλους, πήραν συγκρουσιακή θέση στο επεισόδιο και πολιτικες δυνάμεις που δεν έχουν στο DNA τους την πατριδοκαπηλεία.

[πηγή: ©Γιάννης Λασκαράκης, στο facebook

[Γι’ αυτό δέκα χρόνια μετά θα καταθέσεις στεφάνι. Δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί και να το χάψουν ·

10/05/2020 § Σχολιάστε

φωτο: Eurokinissi (τροποποιημένη)

Αφού τους τρεις στη Μαρφίν δεν τους έκαψαν οι εξάδελφοι μπάχαλοι αλλά η τράπεζα, γιατί καταθέτεις στεφάνι;

Γι’ αυτό δέκα χρόνια μετά θα καταθέσεις στεφάνι. Δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί και να το χάψουν. Το Σάββατο πρωί στις 9.30. Alone. Στη Μαρφίν.

Γράφει ο ©Λεωνίδας Καστανάς στην Athens Voice

Όταν ξεμύτισε ο ιός από τη Γιουχάν, έλεγες ότι δεν είναι παρά μια απλή γρίπη που χρησιμοποιεί το σύστημα για να σπείρει τον φόβο στους λαούς. Όταν άρχισε να σκοτώνει αβέρτα, έλεγες ότι είναι κατασκευασμένος στα υπόγεια της CIA για να μειώσει τον πληθυσμό του πλανήτη και να διασώσει τα ασφαλιστικά συστήματα του καπιταλισμού. Όταν η πατρίδα πήρε εγκαίρως τα κατάλληλα και σωτήρια μέτρα, έλεγες ότι το lockdown παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όταν η Ευρώπη έβγαζε τα φέρετρα με τις νταλίκες αλλά εμείς μέναμε σπίτι ασφαλείς, απαιτούσες να λήξουμε την καραντίνα ως υπερβολική. Τώρα που τα κρούσματα υποχωρούν και όλος ο κόσμος επανέρχεται στην κανονικότητα, δεν θέλεις να ανοίξουν τα σχολεία. Παρτάκια όμως στις πλατείες θέλεις. Γκαζόζα, δεν μας είπες, θέλεις;

Ενδιάμεσα, ζητούσες εδώ και τώρα επίταξη των ιδιωτικών κλινικών, την έπεφτες στον Τσιόδρα γιατί ήταν το επιστημονικό φρικιό της δεξιάς, ο Χαρδαλιάς σου θύμιζε χουντικό συνταγματάρχη και δυσφορούσες γιατί σου έκοψαν τα μπάνια στη θάλασσα τον Μάρτη μήνα. Σε άκουγα να λες ότι από τύχη σώθηκε η Ελλάδα, η Αλβανία έχει λιγότερους νεκρούς, η Μάρεβα βγάζει μεροκάματο από τις μάσκες, να κάνουμε περισσότερα τεστ όπως η Κορέα, να μοιράσει ο Μητσοτάκης το 50% του ΑΕΠ όπως η Γερμανία, να μην παίζονται τα τραγούδια σου στου Κούλη τα λημέρια, «ΟΧΙ» στην τηλεκπαίδευση, αφού δεν έχουν όλοι υπολογιστή, και «ΟΧΙ» στη βιντεοσκόπηση, γιατί παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Της πλάτης του μαθητή, του καθηγητή, ίσως και του πίνακα.

Και για να μη νομίζουμε ότι ξέχασες την επανάσταση, διαδήλωσες έξω από τον Ευαγγελισμό ενώ μέσα ψυχορραγούσαν άνθρωποι, έκανες ασκήσεις ακριβείας απέναντι από τη Βουλή των Ελλήνων για να τιμήσεις δήθεν την εργατική πρωτομαγιά, συγχρωτίστηκες ανέμελα στο Σύνταγμα για να μείνουν «τα βουνά ελεύθερα από τα αιολικά» και πας δειλά και πλαγίως να στήσεις κίνημα για το δικαίωμα της «οργισμένης» νεολαίας να πίνει μπίρες στις πλατείες. Όταν ο χάρος μας χτυπήσει δυνατά την πόρτα και αρχίζει να γράφει πάλι το κοντέρ, θα σηκώσεις το δάχτυλο για να δείξεις τον υπαίτιο. Φρόντισε να μη στέκεσαι μπροστά από καθρέφτη. Δέκα χρόνια μετά θα καταθέσεις στεφάνι. Το Σάββατο πρωί στις 9.30.

Όταν ξεκίνησε αυτή η τραγωδία, ήσουν σίγουρος ότι το τέλος της θα σε βρει νικητή. Μονά ζυγά δικά σου. Το πιθανότερο ήταν η πατρίδα να τα πάει ως συνήθως χάλια και να πεθαίνουν οι άνθρωποι σαν τις μύγες εν μέσω κατάρρευσης του νοσηλευτικού συστήματος της επάρατης δεξιάς. Διότι ο νεοφιλελευθερισμός βάζει τους αριθμούς επάνω από τον άνθρωπο. Δεν σου έκατσε. Ο φιλελεύθερος τρελάθηκε και έβαλε μπροστά τους γέρους και από πίσω όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, ενώ ξέχασε τους αριθμούς.

Τώρα που όλος ο κόσμος υμνεί την Ελλάδα για τις επιλογές της, εσύ ο αριστερός θυμάσαι τους αριθμούς ελπίζοντας να στήσεις πανηγύρι πάνω στην ύφεση. Τους βάζεις μπροστά, αλλά μια ανησυχία την έχεις. Τελειώνει το lockdown, γυρίζει το κλειδί στη μηχανή, λες να πάρει μπρος η οικονομία; Λες να επιλέξουν οι παραθεριστές την Ελλάδα που δεν είχε πολλά θύματα; Λες να προλάβουν και η ζημιά να μην είναι τόσο μεγάλη; Και τι θα απογίνει η αριστερά που ποντάριζε στους αριθμούς; Στους αριθμούς των δημοσκοπήσεων βεβαίως. Γιατί αυτοί είναι που την απασχολούν και όχι οι αριθμοί της οικονομίας. Αυτή ανέκαθεν ήταν απλώς το μέσο. Δυστυχώς, αγάπη μου, μπορεί να μην είναι ούτε τα μονά αλλά ούτε και τα ζυγά δικά του. Γι’ αυτό δέκα χρόνια μετά θα καταθέσεις στεφάνι. Δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί και να το χάψουν. Το Σάββατο πρωί στις 9.30. Alone.

Αυτή η λατρεία διασάλευσης της νομιμότητας, αυτός ο παντός καιρού κόντρα ρόλος, αυτή η απανθρωπιά πίσω από την ηχηρώς επαναλαμβανόμενη ανθρωπιά μπορεί να σου φαίνεται επαναστατική, αλλά σε εκθέτει. Γιατί σε αυτοαναιρεί. Είναι όπως η σχέση της αριστεράς με τα εκπαιδευτικά νομοσχέδια. Τα έχει καταγγείλει όλα, ακόμα και αυτά που αναιρούσαν όσα προηγούμενα είχε αρνηθεί. Ακόμα και αυτά που νομοθετούσε η ίδια ως κυβερνώσα. Διότι στον κόσμο της ως πολιτική δεν νοείται η θέση παρά μόνο η αντίθεση.

Αφού τους τρεις στη Μαρφίν δεν τους έκαψαν οι εξάδελφοι μπάχαλοι αλλά η τράπεζα, γιατί καταθέτεις στεφάνι; Να τιμήσεις ποιους και γιατί; Έχεις καταθέσει στεφάνι και γι’ άλλα θύματα πυρκαγιάς που οφείλονται σε αμέλειες; Μήπως και γι’ αυτά στο Μάτι; Αφού η ανεπίσημη αλλά ισχυρή άποψη του κινήματος είναι ότι τη φωτιά την έβαλαν προβοκάτορες του συστήματος, γιατί ζητάς από τον υπουργό της δεξιάς να βρει τους ενόχους; Και αν οι ένοχοι είναι οι ασφαλίτες, γιατί πέντε χρόνια που κυβερνούσες δεν τους έψαξες να κλείσει το θέμα και να μην τολμάει κανείς να σε σύρει σε κατάθεση στεφάνου; Το Σάββατο το πρωί στις 9.30. Με την τσίμπλα στο μάτι.

Είναι δυνατόν να στηθεί κίνημα πάνω στο δικαίωμα μιας χούφτας κακομαθημένων νεαρών για πάρτι με μπίρες στην πλατεία με την πανδημία σε εξέλιξη; Αντί να βγεις να τους ζητήσεις να διαλυθούν για να μη διασπείρουν τον ιό και θρηνήσουμε νέα θύματα, τους μπιζάρεις καταγγέλλοντας την επέμβαση της αστυνομίας; Και συγκρίνεις το μπάχαλο μιας υπαίθριας σύναξης με το συντεταγμένο και σταδιακό άνοιγμα των σχολείων. Πώς ανακατεύεις ανόμοια πράγματα και γιατί νομίζει ότι θα γίνεις πιστευτός; Πώς και γιατί στο όνομα μιας τυφλής επί παντός αντιπολίτευσης ξευτελίζεις την όποια αξιοπιστία σού απέμεινε στο 30% του εκλογικού σώματος;

Αλλά αν χαρακτηρίζει κάτι την αριστερά, είτε στη δογματική είτε στην εναλλακτική εκδοχή της, αυτό είναι ο διχασμός. Γι’ αυτό δεν κατανοεί την ομοψυχία, δεν αντιλαμβάνεται την αξία του εθνικού. Όλο το θεολογικό μαρξιστικό αφήγημα περί ενός άλλου κόσμου, αυτού του σοσιαλιστικού παραδείσου επιβάλλει τον ολοκληρωτικό πόλεμο για την επίτευξη του Σκοπού. Για την ανατροπή του παρόντος. Και επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι συμφεροντολόγοι και όχι αφελείς, τον Σκοπό αναλαμβάνει να υπηρετήσει το κόμμα – εκκλησία ως συλλογικός ζηλωτής. Αφού το κάθε αμαρτωλό μέλος χωριστά αρνείται να «αυτοκτονήσει», ας αναδείξουμε τη συλλογική ανευθυνότητα, μήπως και «αυτοκτονήσει» σύσσωμη η καπιταλιστική κοινωνία και κυριαρχήσουμε εμείς.

Έτσι τα μέλη της «εκκλησίας» φροντίζουν για την υγεία τη δική και των οικείων τους και διαδηλώνουν με προφυλάξεις, ενώ ταυτόχρονα προτρέπουν τους αφελείς σε πανηγύρια και συνωστισμούς για να δουν το σύστημα να αρρωσταίνει, να ηττάται και να καταρρέει. Ενώ τα μέλη της «εκκλησίας» φροντίζουν για τη μόρφωση των παιδιών τους εντός αυτού ή άλλου ακόμα πιο ανταγωνιστικού πλαισίου, την ίδια στιγμή προτρέπουν δάσκαλους και μαθητές σε απεργίες και καταλήψεις για να δουν το εκπαιδευτικό σύστημα να διαλύεται. Είναι όταν ο στρατευμένος ανθρωπισμός ξεγυμνώνεται και φαίνεται η μισανθρωπία του.

Ο αντισυστημικός καλλιτέχνης ζητά επιδότηση από το σάπιο σύστημα, ώστε να συνεχίσει να το ξεσκίζει με τα έργα του. Ο επαναστάτης ζητά από την «αστική δημοκρατία» περισσότερα δικαιώματα, ώστε να την ανατρέψει και να την κάνει «λαϊκή δικτατορία». Και αυτή ως υπόχρεος των αρχών της του τα παρέχει απλόχερα. Όταν όμως το 2015 του δόθηκε η ευκαιρία να το κάνει, φοβήθηκε τις κακουχίες και προτίμησε την ασφάλεια του ευρώ. Ο συμφεροντολόγος νίκησε τον επαναστάτη. Φαντάσου να μην.

Επειδή είναι κομμάτι δύσκολο να πολεμάς ό,τι αγαπάς, να αρνείσαι ό,τι αναζητάς, να καταστρέφεις συλλογικά ό,τι χτίζεις ιδιωτικά, κοινώς να ζεις μες τις ακραίες αντιφάσεις σου, στο τέλος χάνεις την αίσθηση της πραγματικότητας και εκτίθεσαι. Ή εμείς ή αυτοί. Μόνο που εσύ ανήκεις και στο «εμείς» και στο «αυτοί». Και γι’ αυτό υποστηρίζεις τα ίδια και τα αντίθετά τους. Αρκεί να φαίνεσαι πάντοτε ως αρνητής. Μέχρι που καταθέτεις και στεφάνι στη Μαρφίν. Απαρνούμενος τον εαυτό σου. Το Σαββάτο στις 9.30. Ακριβώς.

Where Am I?

You are currently browsing the ειδήσεις category at αγριμολογος.