ΠΟΣΔΕΠ για το στέκι Ρουβίκωνα στο ΕΚΠΑ: Το Πανεπιστήμιο δεν είναι ξέφραγο αμπέλι

17/10/2018 § Σχολιάστε

Έκκληση στην Πολιτεία «να αναλάβει τις ευθύνες της»

οι –my ass– επαναστάτες του κ@λου

Η απόφαση της ΕΓ ΠΟΣΔΕΠ
(Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού)

«Η γνωστή από δράσεις εντυπωσιασμού οργάνωση «Ρουβίκωνας», με απίστευτο θράσος, που τροφοδοτείται από τη συστηματική ανοχή της κυβέρνησης στις παράνομες δράσεις της, κατέλαβε αυθαίρετα και παράνομα χώρο της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ για να τον χρησιμοποιήσει ως «στέκι» και ορμητήριο για τους σκοπούς της, ενώ δημοσιοποίησε την όχι και τόσο πρωτότυπη ενέργεια της δηλώνοντας «Ήρθαμε εδώ για να μείνουμε» (!).

»Το Πανεπιστήμιο όμως δεν είναι χώρος για τέτοιου είδους δράσεις, ούτε ξέφραγο αμπέλι όπου κάθε «συλλογικότητα» θα αποκτά αυθαίρετα και ανενόχλητα στέγη καταλαμβάνοντας παράνομα χώρους, ούτε κοινόχρηστος χώρος όπου στο όνομα του ασύλου όποιος θέλει θα επιβάλλει με τη βία και την αυθαιρεσία την παρουσία του και τις απόψεις του.

»Το Πανεπιστήμιο είναι χώρος πρώτιστα ακαδημαϊκής ελευθερίας, δηλαδή ελευθερίας άσκησης των εκπαιδευτικών και ερευνητικών καθηκόντων όλων των συντελεστών του, και χώρος ελευθερίας έκφρασης, ελευθερίας διακίνησης ιδεών, ανοιχτός στην κοινωνία και σε άμεση συνέργεια με αυτήν, χώρος όπου οι κανόνες και οι νόμοι της κοινωνίας θα πρέπει είναι το ίδιο σεβαστοί και να εφαρμόζονται απ’ όλους για όλους. Οι κάθε λογής οργανώσεις ή μεμονωμένοι πολίτες που αυθαιρετούν και παρανομούν δεν έχουν θέση μέσα στο Πανεπιστήμιο. Απαιτούμε να αποχωρήσουν άμεσα τα μέλη της οργάνωσης «Ρουβίκωνας» καθώς και να αποδοθούν πίσω στα Πανεπιστήμια όλοι οι χώροι που παράνομα, αυθαίρετα και χωρίς τη βούληση ή τη συναίνεση της Πανεπιστημιακής κοινότητας έχουν χρόνια καταλάβει οι κάθε είδους καταληψίες σε όλα τα ιδρύματα.

»Καλούμε τα πανεπιστημιακά όργανα να αντιδράσουν θαρραλέα, και με τη στήριξη όλης της κοινότητας να προχωρήσουν στις απαραίτητες ενέργειες για να μην εδραιωθεί στη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ και τα άλλα Ιδρύματα ένα καθεστώς ανομίας. Για την περίπτωση του Ρουβίκωνα επιδοκιμάζουμε και υποστηρίζουμε την αποφασιστική στάση της Κοσμητείας.

»Καλούμε την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες τις και να εκτελέσει το συντομότερο το καθήκον της, τα δε αρμόδια όργανα και οι θεσμοί της να ενεργήσουν αποτελεσματικά, προστατεύοντας την πανεπιστημιακή κοινότητα από έκνομες ενέργειες και τον πανεπιστημιακό χώρο από εισβολείς.

Ο Πρόεδρος Στάθης Ευσταθόπουλος Καθηγητής Ε.Κ.Π.Α.Ο Γραμματέας Χαράλαμπος Φείδας Καθηγητής Α.Π.Θ»

Advertisements

[άμα σου βγει η Πίστη·

07/10/2018 § Σχολιάστε

η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός·

28/09/2018 § Σχολιάστε

29.

Enrico Berlinguer (1922-1984)

Συλλαμβάνοντας το πνεύμα της καινούργιας εποχής η πολιτική του Μπερλινγκουέρ άλλαξε τόνο. Διαποτίστηκε από την ίδια μελαγχολία που σφράγιζε το πρόσωπό του κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σε μια συνέντευξη στον Εουτζένιο Σκάλφαρι της Republica το 1981, που έμεινε ως πολιτική του διαθήκη, δήλωνε ότι το κεντρικό πρόβλημα τώρα ήταν η απαξίωση της πολιτικής, η διαφθορά που είχε διαποτίσει τον δημόσιο βίο:

«Τα κόμματα δεν παράγουν πλέον πολιτική… Πολιτική παράγονταν από τα κόμματα το ’45, το ’48, τα χρόνια του ’50, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60. Μεγάλες αντιπαραθέσεις, μεγάλες συγκρούσεις μεγάλων συμφερόντων, αλλά και που φωτίζονταν από καθαρές προοπτικές, όσο διαφορετικές κι αν ήταν, και με στόχο να διασφαλιστεί το κοινό καλό. […]»

Έθετε έτσι το «ηθικό πρόβλημα» του δημόσιου βίου, που δεν είναι μια κενή ηθικολογία, όπως το ειρωνευόμαστε -με το αζημίωτο- εμείς στην Ελλάδα. Αλλά αναδεικνύει το καθήκον του πολιτικού να υποτάσσει το προσωπικό και συντεχνιακό συμφέρον σε εκείνο της κοινωνίας. […]

Όσον αφορά τον μαρξισμό-λενινισμό, πρόκειται για μια ιδεολογία ξεπερασμένη:

«Είμαστε πεπεισμένοι ότι βασικά μαθήματα που παίρνει κανείς πρώτα απ’ όλα από τον Μαρξ και κάποια διδάγματα από τον Λένιν διατηρούν μια κάποια ζωτικότητα. Από την άλλη μεριά υπάρχει μια ολόκληρη κληρονομιά και ένα ολόκληρο μέρος εκείνης της διδασκαλίας που έχουν ήδη αποτύχει και πρέπει να εγκαταλειφθούν· και από εμάς τους ίδιους έχουν ήδη εγκαταλειφθεί με την νέα ανάπτυξη των δικών μας αναλύσεων, οι οποίες επικεντρώνονται σε ένα θέμα που δεν είναι κεντρικό στο έργο του Λένιν«.

Το «θέμα» ήταν η δημοκρατία, φιλελεύθερη μαζί και κοινωνική. Τι άλλο θα μπορούσε να πει κανείς για να γίνει κατανοητό ότι το ΙΚΚ είχε πάψει προ πολλού να είναι μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα.

Σύντομα τα διεθνή γεγονότα θα έδιναν την ευκαιρία στον Μπερλινγκουέρ να αποδείξει έμπρακτα την βαποκοπή των ιταλών κομμουνιστών, παρά το όνομα, από την σοβιετική κληρονομιά. Η επιβολή της δικτατορίας Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία τον Δεκέμβριο του 1981 του έδωσε την αφορμή να δηλώσει ότι «η ιστορική ώθηση» που είχε προέλθει από την Οκτωβριανή Επανάσταση είχε εξαντληθεί. Η Σοβιετική Ένωση συμπεριφερόταν με την παραδοσιακή λογική των Μεγάλων Δυνάμεων, με την στρατηγική ισχύ ως μοναδικό εργαλείο.

Ο Μπερλινγκουέρ πέθανε όταν κατά την διάρκεια προεκλογική ομιλίας στην Πάδοβα για τις ευρωεκλογές του 1984 έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία. Η κηδεία του ήταν η μεγαλύτερη λαϊκή σύναξη που είχε γνωρίσει η Ιταλία από την κηδεία του Βέρντι το 1901.

*
[Απόσπασμα από το άρθρο Απόδραση από τον λενινισμό: Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και η πάλη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος κατά του εαυτού του -του Περικλή Βαλλιάνου, Athens Review of Books τ.97 Ιουλίου-Αυγούστου 2018]

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

Οι πολιτικοί «γκαουλάιτερ» της Δικαιοσύνης

27/09/2018 § Σχολιάστε

Το φαινόμενο είναι γενικευμένο και αφορά όλες τις πτέρυγες της Βουλής. Γιατί αυτό είναι το μέτρο της σύγχρονης πολιτικής: όσο περισσότερες αγωγές έχεις κερδίσει (ή, τουλάχιστον, όσο περισσότερες έχεις καταθέσει) τόσο πιο επιτυχημένος πολιτικός θεωρείσαι.

Από τον Δημήτρη Ψαρρά στην Εφημ. τ. Συντακτών

Η πρώτη αντίδραση του Αδώνιδος Γεωργιάδη, μόλις διαπίστωσε ότι η διοίκηση του «Ντυνάν» τον δικαιώνει για τις συναλλαγές του αδελφού του με το νοσοκομείο, ήταν να τουιτάρει προς τον εκδότη Κώστα Βαξεβάνη: «ξεκίνα να μετράς αποζημίωση».

Το πρώτο που σκέφτηκε δηλαδή ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν να κοινοποιήσει την πληροφορία, αλλά να γνωστοποιήσει την απειλή.

Μπορεί ο κ. Γεωργιάδης να φημίζεται για τις επιδόσεις του σε εξώδικα και αγωγές, αλλά δεν είναι καθόλου μόνος του στην άσκηση πολιτικής μέσω δικογράφων.

Το φαινόμενο είναι γενικευμένο και αφορά όλες τις πτέρυγες της Βουλής. Γιατί αυτό είναι το μέτρο της σύγχρονης πολιτικής: όσο περισσότερες αγωγές έχεις κερδίσει (ή, τουλάχιστον, όσο περισσότερες έχεις καταθέσει) τόσο πιο επιτυχημένος πολιτικός θεωρείσαι. « Read the rest of this entry »

Where Am I?

You are currently browsing the ζητήματα ελευθερίας category at αγριμολογος.