[Η αυταρχική νοοτροπία·

18/11/2022 § Σχολιάστε

Γεννημένη στο Ρίμινι το 1955 η Νάντια Ουρμπινάτι είναι καθηγήτρια Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Εχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη δημοκρατική σκέψη, το φαινόμενο του λαϊκισμού και τις θεωρίες της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Το ακόλουθο άρθρο της δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα «Domani».

Η λογική του λαϊκισμού εμπεριέχει μια αυταρχική ροπή, παρά τις ειλικρινείς βλέψεις ορισμένων υποστηρικτών του οι οποίοι ονειρεύονται έναν προοδευτικό λαϊκισμό που θέλει να νικήσει την κάστα και να δώσει την εξουσία στον λαό. Η αυταρχική λογική που διέπει τον λαϊκισμό δεν εκδηλώνεται σε σχέση μόνο με τη θεσμική τάξη ή με τις διαδικασίες της δημοκρατίας, αλλά και με τη νοοτροπία και την ιδεολογία. Αποβλέπει στη διάδοση μιας κοσμοαντίληψης που δεν ανέχεται την προσωπική ελευθερία. Η αυταρχική νοοτροπία διαπνέεται από μια ολιστική προοπτική, που συνενώνει την πολιτική, την κοινωνία πολιτών και την οικονομία. Μολονότι τα δικαιώματα των πολιτών βασίζονται στην προϋπόθεση ότι πρέπει να διατηρείται προσεκτικά η διάκριση ανάμεσα σε αυτές τις σφαίρες, είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο γεγονός το ότι στις σύγχρονες κοινωνίες αυτές οι διαστάσεις (κοινωνική, οικονομική, πολιτική) συνδέονται μεταξύ τους με αποτέλεσμα η μεταβολή σε μία από αυτές να επηρεάζει και τις άλλες.

Η αυταρχική νοοτροπία είναι μια μεταβολή η οποία, ενώ γεννιέται στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο, μπορεί να συμπαρασύρει και την πολιτική και θεσμική διάταξη. Από εδώ πηγάζουν οι φόβοι για αυταρχικές στροφές στις συνταγματικές δημοκρατίες. Από αυτή την αφετηρία θα πρέπει να ξεκινήσουμε, προκειμένου να ερμηνεύσουμε το ιδεολογικό κίνημα που διαπερνάει όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες. Μιλάμε για το 2016, αυτή την τρομερή χρονιά για τη δημοκρατία και για την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τη χρονιά του Brexit και της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, στο πλάι της οποίας πρέπει να τοποθετήσουμε και το 2022 που ήταν τρομερό για την Ευρώπη και για την ειρήνη. Τρία γεγονότα που συνδέονται με ένα αόρατο νήμα, το οποίο έχει τη δύναμη να προκαλεί κατά διαστήματα μια στρέβλωση των δημοκρατιών προς εθνικιστικές και αυταρχικές μορφές μέσω της εξύμνησης της ιδεολογίας της λαϊκής κυριαρχίας σαν αυτή να ήταν ένας απόλυτος μονάρχης.

Στο όνομα της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά όχι για να διευρυνθεί η ισχύς και η ελευθερία των πολιτών, όχι για να βελτιωθούν οι ζωές τους, αλλά για να επικρατήσουν σχέδια και προγράμματα που εδραιώνουν αυταρχικές πολιτικές και αυταρχικούς ηγέτες. Το Brexit και ο Τραμπ είχαν μια εκρηκτική επίπτωση, επειδή έθεσαν στέρεες ιδεολογικές βάσεις για τη Νέα Δεξιά, εκείνη την οποία αποκαλούμε αυταρχική ή Δεξιά της τάξης. Οι ιδέες που τέθηκαν σε κυκλοφορία από αυτά τα δύο αγγλοαμερικανικά φαινόμενα είναι τουλάχιστον πέντε:

1. Το πρωτείο του εθνικού συμφέροντος, προκειμένου όμως να εξαρθεί η αλαζονική συμπεριφορά της κυβέρνησης στην εφαρμογή εθνικιστικών πολιτικών απέναντι στο εξωτερικό αλλά και απέναντι στις μειονότητες στο εσωτερικό. Δεξιά και Αριστερά διακρίνονται σήμερα και από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το εθνικό συμφέρον.

2. Η ανάδειξη της πλειοψηφίας, όχι σε κανόνα ή αρχή απόφασης, αλλά σε εξουσία του πιο ισχυρού ο οποίος διεκδικεί ένα πεδίο ανώτερης εξουσίας και για να το πετύχει αυτό αλλάζει -όταν αυτό είναι εφικτό- το Σύνταγμα, όπως συνέβη στην Ουγγαρία αλλά εν μέρει και στην Πολωνία.

3. Ο εγκωμιασμός των παραδόσεων, των θρησκευτικών παραδόσεων και των παραδοσιακών μοντέλων ζωής, ιδιωτικής και κοινωνικής, του τρόπου με τον οποίο το έθνος θέλει να ζουν τα μέλη του. Δεν είναι αναγκαίο να παρέμβουν στα θεμελιώδη δικαιώματα για να εφαρμόσουν αυτό το σχέδιο. Αρκεί να ξεκινήσουν μια εκστρατεία επηρεασμού της κοινής γνώμης μέσω του σχολείου, των μέσων μαζικής επικοινωνίας και των οργανώσεων της κοινωνίας πολιτών.

4. Η χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά γοργή κατάκτηση των μέσων πληροφόρησης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Η Ουγγαρία, την οποία θαυμάζουν όλες οι Δεξιές, άνοιξε την πόρτα σε τέτοιες αυταρχικές επεμβάσεις.

5. Η πρόταση ή η προσπάθεια να αναμορφωθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση, περιορίζοντας για παράδειγμα τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις σε σημαντικούς τομείς, κοινωνικούς και οικονομικούς, προκειμένου να παραχωρηθεί περισσότερος χώρος στις διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ των κυβερνήσεων και των Βρυξελλών.

Αν τώρα από τις πολιτικές επιλογές περάσουμε στην αυταρχική νοοτροπία, βλέπουμε ότι η αυταρχική στροφή έχει μια επεκτατική και διακομματική επίπτωση. Αυτή η νοοτροπία αφορά τόσο τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις όσο και τις ιδιωτικές. Ας ξεκινήσουμε από την πρώτη πλευρά, που μπορεί να καταγραφεί ως ένα κίνημα της τάξης το οποίο έχει στο επίκεντρό του την ιδεολογία της αξιοκρατίας. Αυτή έγκειται στο να φορτώνουν στους χαμένους της πάλης για την ευημερία όλες τις ευθύνες για την κακοτυχία τους. Αθωώνοντας παράλληλα την «κοινωνία» η οποία αντίθετα, όπως είδαμε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, δεν ανέχεται εκείνες τις μορφές κοινωνικής αρωγής «που τροφοδοτούν την τεμπελιά». Η κοινωνική νοοτροπία της τάξης εκπροσωπείται από την οργισμένη και μνησίκακη επίθεση στο βασικό εισόδημα.

Το αυταρχικό τόξο είναι σε αυτή την περίπτωση ευρύτερο και στην Ιταλία περιλαμβάνει τη Δεξιά και το Κέντρο (από τη Μελόνι ώς τον Ρέντσι). Συμμερίζεται μια νεοφιλελεύθερη λογική που προπαγανδίζει το επιχειρηματικό πνεύμα και την προστασία των οικονομικών συμφερόντων, με ένα κράτος βέβαια λιγότερο ογκώδες από εκείνο το φασιστικό, αλλά όχι λιγότερο αυταρχικό απέναντι στα οικονομικά αδύναμα υποκείμενα. Είναι όμως η πλευρά η σχετική με τις ιδιωτικές και σεξουαλικές σχέσεις, με τα ζητήματα του γένους (των γενών) και με εκείνα που συνδέονται με την τεκνοποιία αυτή που ενδιαφέρει κυρίως την αυταρχική νοοτροπία. Η εκστρατεία για την αποκατάσταση της κεντρικής θέσης της μητρότητας θα πρέπει να μελετηθεί σε βάθος, επειδή συνδέεται με τη ρητορική της δημογραφικής παρακμής των δυτικών χωρών και δεν είναι απλώς ένα ζήτημα ηθικολογικό. Συνδέεται με τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Οπως επαναλαμβάνουν ακούραστα η Μελόνι και ο Σαλβίνι, το έθνος πρέπει να παράγει εργατικά χέρια, προκειμένου να μην υποχρεώνεται να τα εισάγει από το εξωτερικό και επομένως να εκτίθεται στον κίνδυνο της πολυπολιτισμικότητας και του θρησκευτικού και πολιτισμικού πλουραλισμού. Το ζήτημα της μητρότητας υπηρετεί επομένως την υπόθεση του εθνικισμού σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης. Οπως και η πάλη εναντίον της φιλελεύθερης νοοτροπίας στις σεξουαλικές σχέσεις, με τη Δεξιά να θέλει να σταματήσει την ελευθεριακή παρέκκλιση που θέτει σε κρίση τη μητρότητα, η κοίτη της οποίας πρέπει να είναι η ετερόφυλη οικογένεια.

Γεννημένη στο Ρίμινι το 1955 η Νάντια Ουρμπινάτι είναι καθηγήτρια Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Εχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη δημοκρατική σκέψη, το φαινόμενο του λαϊκισμού και τις θεωρίες της πολιτικής αντιπροσώπευσης

*

[Επιμέλεια: Θανάσης Γιαλκέτσης ―Εφημ. τ. Συντακτών »»»

[Μια χούφτα ωραίοι ξεροκέφαλοι νέοι, δεν αποτελούν γενιά·

16/11/2022 § Σχολιάστε

Μετά την πτώση της Χούντας ανακαλύψαμε ότι κάναμε αντίσταση…

Επί επταετίας ο κόσμος ήσυχα-ήσυχα φρόντιζε όπως κάνει πάντα τις δουλειές του, φλέρταρε ερωτευόταν ζούσε, λάτρευε το ποδόσφαιρο, την αρχαία ημών ένδοξη ιστορία, τη φουστανέλα, το κλαρίνο, έχτιζε αυθαίρετα χωρίς άδεια, και εάν είχε και γνωστό δεκανέα, λοχαγό ή συνταγματάρχη, με μια απλή άδεια έχτιζε παλάτι σε απαγορευμένες δασικές εκτάσεις, το δημόσιο γέμιζε διορισμένα «δικά μας παιδιά» και συνέχιζε να συμβάλει στο «χτίσιμο» του τερατώδους πελατειακού κράτους, όπως γινόταν πριν, αλλά και μετά τη χούντα. Η καθημερινή ρουτίνα του ηρωικού Έλληνα ήταν βολεμένη, όπως ήταν και είναι πάντα, δεν διεκόπη σχεδόν ποτέ. Η συντριπτική πλειοψηφία του «λαού» λάτρεψε ή ανέχτηκε τους γελοίους συνταγματάρχες ιδιαίτερα δε, τον γραφικό Παπαδόπουλο τον είχε κορώνα στο τσερβέλο του. Ένα μικρό μόνο ποσοστό είχε μια κάποια δημοκρατική ευσυνειδησία και ασφυκτιούσε βουβά ζώντας έναν διαρκή βραχνά, και από αυτούς ελάχιστοι -τα τελευταία δύο χρόνια λίγο περισσότεροι όταν το καθεστώς εμφανώς  παράπαιε– το εξέφρασαν δρώντας ενεργά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατά του καθεστώτος. Περιέργως, όσο ανύπαρκτη ήταν η αντίσταση κατά της χούντας, τόσο περισσότερο στεντόρειες ήταν η αντιστασιακές κομματικές και κοινωνικές (του «λαού»…) κορώνες μετά την τραγωδία της Κύπρου και την πτώση της χούντας. Αίφνης όλοι γύρω μας είχαν αυτοστεφθεί αντιστασιακοί. Παντού άκουγες το κοινότοπο πλέον «ήμουν και εγώ εκεί». Παραμύθια.

Δεν υπήρξε ποτέ γενιά του Πολυτεχνείου, μόνο μερικές εκατοντάδες τολμηροί όμορφοι αξιοθαύμαστοι νέοι που έκαναν ηρωικά του κεφαλιού τους, αψηφώντας τις παραινέσεις όλων των (εκτός νόμου τότε) κομμάτων που διαφωνούσαν μάλιστα με την ιδέα της κατάληψης. Μια χούφτα ξεροκέφαλοι ωραίοι νέοι δεν αποτελούν γενιά. Το ενενήντα-εννιά τοις εκατό  της γενιάς του Πολυτεχνείου ήταν σπιτάκι της, στις καφετέριες, στις ντισκοτέκ…

Δόξα και τιμή αναγνωρίζω μόνο σε αυτή τη χούφτα των ωραίων ξεροκέφαλων νέων –από αυτούς δε, εξαιρώ εκείνους που την εξαργύρωσαν μετέπειτα… καταλλήλως.

Για ποιον αγωνιζόμενο λαό μιλάμε…

*

UPDATE 18.11.14

Χρήσιμο θα ήταν να διαβάζαμε επίσης και την άποψη του Βασίλη Ραφαηλίδη: Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας –
Επιλέγω απόσπασμα[…]Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.[…]

.

[ορθοδοξία ή ορθολοξία; ―Κοσμοσυρροή για το προσκύνημα της παντόφλας του Αγίου Σπυρίδωνα

24/10/2022 § Σχολιάστε

Κάποιος θεολόγος
να μας ενημερώσει…

Δεκάδες πιστοί από τις πρώτες πρωινές ώρες σπεύδουν στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στο Μαυροδένδρι Κοζάνης, για να προσκυνήσουν την παντόφλα του Αγίου Σπυρίδωνα που βρίσκεται για λίγες μέρες στο ναό και έχει μεταφερθεί εκεί από την Κέρκυρα.

Μεγαλύτερη προσέλευση από το συνηθισμένη είχε σήμερα το πρωί η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στο Μαυροδένδρι Κοζάνης. Και αυτό γιατί πραγματοποιήθηκε αρχιερατική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Παύλου, ενώ στην εκκλησία υπήρχε και η παντόφλα του Αγίου Σπυρίδωνα, την οποία έσπευσαν να προσκυνήσουν δεκάδες πιστοί.

metrosport.gr

ΥΓ: Είναι πολλά τα λεφτά και πολύ σημαντική η πνευματική ομηρία του πλήθους

[Η Δικαιοσύνη πάσχει από ανυπαρξία ή, καλύτερα, νοσεί βαριά ·

03/10/2022 § 1 σχόλιο

©Δημήτρης Χαντζόπουλος 28.9.2022, Καθημερινή

Ένα μη-μοναδικό Κραυγαλέο Παράδειγμα: Αθώοι κρίθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι που είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο της Siemens.

Mε την αθώωση των κατηγορουμένων που ενεπλάκησαν στη σύμβαση 8002 που υπογράφηκε το 1997 μεταξύ του ΟΤΕ και της Siemens για την ψηφιοποίηση των κέντρων του Οργανισμού, κλείνει από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων η πιο σημαντική υπόθεση του αποκαλούμενου σκανδάλου των «μαύρων ταμείων» για δωροδοκίες για να εξασφαλίζει αναθέσεις έργων.

Μετά από πολύμηνη διαδικασία, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ανακοίνωσε σήμερα την απόφαση του επί της ενοχής για τους 22 κατηγορούμενους, καταδικασμένοι σε πρώτο βαθμό σε πολυετείς καθείρξεις, που δικάστηκαν ως υπαίτιοι για τη διακίνηση παράνομων χρημάτων από τα αποκαλούμενα «μαύρα ταμεία» της γερμανικής εταιρείας, προκειμένου η Siemens να προτιμηθεί στο έργο του ΟΤΕ, αλλά και για την πρόκληση ζημιάς στο ελληνικό Δημόσιο.

Αθώοι οι κατηγορούμενοι

Σήμερα, 16 χρόνια μετά την εισαγωγή του «σκανδάλου Siemens» στην ελληνική δικαιοσύνη, το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι οι 20 από τους 22 συνολικά κατηγορούμενους, κρίνονται αθώοι, είτε κατά πλειοψηφία είτε ομόφωνα, για την κατηγορία της νομιμοποίησης παράνομων εσόδων, ενώ για τους περισσότερους κρίθηκε ότι έπρεπε να παυθεί οριστικά η ποινική δίωξη για τις πράξεις που έχουν τελεστεί έως το 2002 καθώς έχει παρέλθει 20ετία και έχουν παραγραφεί τα αδικήματα.

Το δικαστήριο δεν εξέτασε την ποινική μεταχείριση του επί σειρά ετών φυγόδικου πρώην στελέχους της ελληνικής Siemens, Χρήστου Καραβέλα, ο οποίος σε πρώτο βαθμό έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 15 ετών. Η ποινή του κατηγορούμενου παραμένει καθώς δεν ασκήθηκε έφεση για την καταδίκη του. Το δικαστήριο επίσης δεν εκφώνησε απόφαση για άλλον έναν κατηγορούμενο καθώς έχει αποβιώσει.

Αθώος και ο Χριστοφοράκος

Σύμφωνα με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, για τον θεωρούμενο ως εκ των βασικών κατηγορουμένων σε διακίνηση παράνομων χρημάτων Μιχαήλ Χριστοφοράκο, απών αλλά εκπροσωπούμενος στη δίκη, παύει οριστικά την ποινική δίωξη για πράξεις που του καταλογίζονται με χρόνο τέλεσης έως το 2002 λόγω παραγραφής. Για άλλες πράξεις που αφορούν το επόμενο διάστημα κρίθηκε αθώος με πλειοψηφία 4 προς 1, με το μέλος που μειοψήφισε να θεωρεί ότι πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η ποινική δίωξη λόγω δεδικασμένου από την γερμανική δικαιοσύνη. Πρωτόδικα ο κ. Χριστοφοράκος είχε καταδικαστεί σε 15ετή κάθειρξη.

Αντίστοιχη είναι η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τα πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Siemens, μητρικής και ελληνικής, Πρόδρομο Μαυρίδη και Αλέξανδρο Αθανασιάδη, καταδικασμένοι σε 15ετή κάθειρξη ο πρώτος και 10 ετών ο δεύτερος στο πρωτόδικο δικαστήριο. Για τον κ. Αθανασιάδη η απόφαση για αθώωση όσον αφορά τις μη παραγεγραμμένες πράξεις είναι ομόφωνη. Επίσης, παύει η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής και κρίνονται αθώοι οι Έντουαρντ Πίρερ, πρωτόδικα κάθειρξη 13 ετών, Τόμας Γκάνσουιντ (10 έτη) και οι Μίκαελ Κουτσενρόιτερ , Ράιχαρντ Σίκατσεκ , Βόλφανγκ Ρούντολφ, Χανς Γιάγκερμαν και Φρανς Ρίχτερ.

Για τα πρώην στελέχη του ΟΤΕ οι δικαστές έκριναν ότι παύει η δίωξη λόγω παραγραφήςκαι κηρύσσονται αθώοι για άλλες πράξεις οι Γιώργος Σκαρπέλης (15 έτη πρωτόδικα), Νικόλαος Νίντος (10 έτη), Γιώργος Αργυρόπουλος (14 έτη), Δημήτριος Κουβάτσος (14 έτη), Παναγιώτης Νικάκης (13 έτη).

Αντίστοιχη είναι απόφαση του δικαστηρίου όσον αφορά τους επιχειρηματίες Γιώργο Καλδή και Απόστολο Λέτσα που ενεπλάκησαν ως παρένθετα πρόσωπα σε διακίνηση χρημάτων, σύμφωνα με τη δικογραφία.

Για τα δύο άλλοτε τραπεζικά στελέχη που ενεπλάκησαν σε μεταφορές χρημάτων, Φάνη Λυγινό (πρωτόδικα 12 έτη) και Ζαν Κλόντ Όσβλαντ (14 έτη) η απόφαση των δικαστών είναι ανάλογη με των υπολοίπων κατηγορουμένων: παύση δίωξης για πράξεις έως το 2002 και αθώωση για τις λοιπές πράξεις.

Τέλος, για τη σύζυγο του Χρήστου Καραβέλα (πρωτόδικα 13 έτη), η απόφαση των δικαστών ήταν επίσης αθωωτική. [πηγή: alfavita.gr]

ΥΓ:
Το ΒήμαΣτην πρώτη σελίδα θα διαβάσετε για τις υπόγειες συναλλαγές της μαφίας του Ζωγράφου, της σπείρας της Πολυτεχνειούπολης, με βομβιστές και τρομοκράτες που παρ’ ολίγον να σκοτώσουν τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Εδώ θα σας ενημερώσουμε ότι η δίκη του προφυλακισμένου κατηγορουμένου για εκείνη την άνανδρη επίθεση με βόμβα-φάκελο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Από το 2017 που έγινε η απόπειρα έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια. Η δίκη πήγε να ξεκινήσει μετά πολλών κόπων και βασάνων το 2021, αλλά οι δικηγόροι του κατηγορουμένου ζήτησαν και έλαβαν πάμπολλες αναβολές επικαλούμενοι την πανδημία. Τελικά άρχισε την άνοιξη του 2022, ο κ. Παπαδήμος εκλήθη και κατέθεσε, αλλά η δίκη ακόμη διεξάγεται και απόφαση προφανώς δεν έχει υπάρξει. Τι άλλη μαρτυρία χρειαζόμαστε για να βεβαιωθούμε ότι η Δικαιοσύνη στη χώρα μας πάσχει ή, καλύτερα, νοσεί βαριά;

Where Am I?

You are currently browsing the κοινωνίας category at αγριμολογος.