[Η τάξη υπηρετεί την ελευθερία, όχι αντίστροφα

23/12/2019 § Σχολιάστε

Γιώργος Σεφέρης: «Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε»

από τους –μπα δεν είν’ φασίστες– που δεν τους αρέσουν τα Κυριακάτικα εορταστικά του κοσμάκη (μολότοφ ανάμεσα σε κόσμο και πολλά παιδιά). Είναι κατά του συστήματος, μη νομίζετε…

Ένα ψύχραιμο κείμενο ορθολογικής σκέψης

Του Χρήστου Χωμενίδη στο Capital.gr

O μόνος τρόπος μερικές φορές για να δεις καθαρά την πραγματικότητα είναι να την περιγράψεις όσο πιο απλά μπορείς. Σαν να την παρουσίαζες σε κάποιον εντελώς άσχετο. Ο οποίος μόλις προσγειώθηκε εντός της. Πάμε λοιπόν!

Γεγονός πρώτο: Ιεραρχώντας οι πολίτες τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, σε υψηλότατη προτεραιότητα τοποθετούν τη δημόσια τάξη. Δηλαδή την έλλειψή της.

Παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα μιά γενικευμένη ανασφάλεια που δηλητηριάζει την καθημερινότητα. Δεν αφορά αποκλειστικά στα κρούσματα «εξεγερσιακής» βίας. Περισσότερο θίγει τους πολίτες το κοινό έγκλημα. Η διάχυτη αίσθηση πως εάν μια δράκα φτωχοδιαβόλων ή μεγαλοκακοποιών βάλει εσένα, το σπίτι ή το μαγαζί σου στο μάτι, δεν έχεις ουσιαστικά περιθώριο αντίδρασης. Θα ορμήσουν, θα αρπάξουν, θα βιαιοπραγήσουν πιθανότατα. Δεν μιλάμε για τα ακριβά προάστια αλλά και για τις μικροαστικές και τις λαϊκές γειτονιές. Όταν -τον Οκτώβριο- μπούκαραν στο διαμέρισμά μου και αφαίρεσαν ό,τι πρόφτασαν, εντάχθηκα στη θλιβερή χορεία των τρεισίμισι και πλέον χιλιάδων θυμάτων διαρρήξεων ετησίως μονάχα στην Κυψέλη. Συνειδητοποίησα πως οι μισοί σχεδόν γνωστοί και φίλοι μου έχουν υποστεί τα ίδια ή και χειρότερα.

Η παραπάνω θλιβερή κατάσταση είναι πιθανόν αναμενόμενη σε μία χώρα που γονάτισε από την πολυετή οικονομική κρίση και κατακλύζεται από αλλεπάλληλα προσφυγικά και μεταναστευτικά κύματα. Υπάρχει εκεί έξω ανέχεια, οργή, απελπισία. Πρέπει να αντιμετωπισθεί -ή να τιθασσευθεί τουλάχιστον- ώστε να μην οδηγήσει στην απόλυτη ανομία. Αυτή η αναγκαιότητα διαμόρφωσε καθοριστικά την ψήφο των Ελλήνων στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.

Γεγονός δεύτερο: Σχηματίζοντας κυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμπιστεύθηκε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο Χρυσοχοΐδης συγκεντρώνει χαρακτηριστικά που φαίνεται να τον καθιστούν τον ιδανικό για τη θέση στην παρούσα τουλάχιστον συγκυρία. Σε προηγούμενη θητεία του, χάρη εν πολλοίς σε εκείνον, πιάστηκε η «17 Νοέμβρη». Δεκάδες υπουργοί είχαν προηγηθεί και είχαν αποδειχθεί φλύαροι και άγονοι. Ο Χρυσοχοΐδης έχει τρωθεί προσωπικά από το έγκλημα, η στυγερή δολοφονία του υπασπιστή του Γιώργου Βασιλάκη το 2010 τον ακολουθεί ως ανεπούλωτο τραύμα. Ο Χρυσοχοΐδης έχει σοβαρό και στιβαρό προφίλ, απέχει από πομφόλυγες και πολιτικαντισμούς. Προέρχεται επίσης από το Πασόκ, απολαμβάνει άρα ευρύτερης αποδοχής.

Αναλαμβάνοντας ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επέλεξε να ρίξει ιδιαίτερο βάρος στο «πολιτικό» έγκλημα, το οποίο -εδώ και χρόνια- διαπλέκεται ή καλύπτει το αμιγώς ποινικό. Κοινό μυστικό πως στα Εξάρχεια, για παράδειγμα, κουμάντο δεν κάνουν οι αντιεξουσιαστές τής συμφοράς αλλά οι μαφίες. Ίσως και οι προβολείς της δημοσιότητας να έπεσαν πάνω σε αυτή του κυρίως τη δραστηριότητα, που εκ των πραγμάτων είναι η πιο θεαματική. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ξεκίνησε η εκκαθάριση των σχολών από κακοποιά είτε απλώς άσχετα προς την εκπαιδευτική διαδικασία στοιχεία. Η εικόνα τού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) πριν και μετά έδωσε πόντους στη φρέσκια κυβέρνηση. Ξεκίνησε παράλληλα η ΕΛΑΣ να εκκενώνει τις καταλήψεις.

Τί σόι πράγμα είναι η ΕΛΑΣ; Προφανώς ό,τι και η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Μία ασπαίρουσα αντίφαση. Στις τάξεις της βρίσκεις έξοχους επαγγελματίες μα και νωθρούς δημόσιους υπαλλήλους καθώς και ανθρώπους με μια -λιγότερο ή περισσότερο διεστραμμένη- αίσθηση αποστολής και υπεροχής. Θα υπέθετε κανείς ότι σε σώματα όπως τα ΜΑΤ η τελευταία κατηγορία συναντάται συχνότερα. Δεν διαθέτουμε δυστυχώς έγκυρες μαρτυρίες εκ των έσω, με μοναδική εξαίρεση το βιβλίο του Χρήστου Μπρατάκου «ΜΑΤ, Οι Κρανοφόροι», το οποίο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις της Εστίας το μακρινό 1990. Όπως και να έχει, αναλαμβάνοντας ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης την πολιτική ηγεσία (και) της ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη επιλογή από τη σοφή φράση του Γιώργου Σεφέρη: «Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε.» Καθώς δε κατέχει πτυχές άγνωστες στον απλό πολίτη, τοποθέτησε ως γενικό γραμματέα του υπουργείου τον κύριο Τσουβάλα, αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας όταν συνέβη η τραγωδία στο Μάτι, στόχο των επικρίσεων τής τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μάς αποκαλύψει ίσως το γιατί.

Εδώ και λίγους μήνες, η ΕΛΑΣ βγάζει έναν εαυτό ασυγκρίτως δυναμικότερο από ποτέ άλλοτε κατά την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία. Φέρνει αποτελέσματα, θετικά και αρνητικά.

Οφείλουμε να τής πιστώσουμε το γεγονός ότι και οι δύο επέτειοι κατά τις οποίες η Αθήνα πυρπολούνταν -του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου- κύλησαν φέτος σχεδόν αβρόχοις ποσί, με ελάχιστα έκτροπα.

Πρέπει να της χρεώσουμε -στα πλαίσια αν μη τι άλλο της αντικειμενικής ευθύνης της- τις καταγγελίες (μετά οπτικών και ηχητικών συχνά ντοκουμέντων, ενίοτε ίσως πλαστών) περί υπέρβασης εξουσίας, ασύμμετρης αντιμετώπισης των παραβατικών συμπεριφορών, αυταρχισμού, ωμής και αδικαιολόγητης βίας. Καταγγελίες που κορυφώθηκαν με το περιστατικό της οδού Ματρόζου.

Το τι ακριβώς συνέβη στην οικία Ινδαρέ θα το μάθουμε -ελπίζουμε- στη δίκη που ορίστηκε για τις 15 Μαϊου 2020. Ο ίδιος ο Δημήτρης Ινδαρές στις δηλώσεις του κράτησε αξιοθαύμαστη στάση, υπεράνθρωπη σχεδόν ψυχραιμία. Δεν ξέρω ποιός άλλος στη θέση του θα τιμούσε τόσο το αξίωμα του δημοκρατικού πολίτη.

Το ποιοί επωφελήθηκαν -ή δοκίμασαν να επωφεληθούν- από το γεγονός είναι πασίγνωστο.

Οι «αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες», με τις οποίες η ηγεσία τού Σύριζα -ελλείψει, επί τού παρόντος, συγκροτημένης αντιπολιτευτικής στρατηγικής- δυστυχώς συμπορεύεται. Οι εμπορευόμενοι προς ίδιον κέρδος την ευαισθησία και τη διαφορετικότητα. Οι εξ’επαγγέλματος ή καθ’έξιν υπερασπιστές των δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων μόνο όσων οι ίδιοι γουστάρουν. Οι άνθρωποι που κατά τις «ηρωικές» ημέρες του αντιμνημονιακού αγώνα καμάρωναν να γιαουρτώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, αγάλλονταν με τον αιματηρό προπηλακισμό του Κωστή Χατζηδάκη και την επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο. Οι οποίοι τήρησαν σιγήν ιχθύος για την τραγωδία στη Μαρφίν. Που υιοθέτησαν τη θεωρία της «καλής βίας», αφού -κατά την άποψή τους- κακή βία ήταν μόνο τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα τους. Που σφύριζαν αδιάφορα όταν ο Πάνος Καμμένος κραύγαζε «λιντσάρετε τον Πάχτα!».

Ποιοί άλλοι; Κάτι πολιτικάντηδες του καφενείου, διαπρύσιοι κήρυκες του «νόμου και της τάξης» με τον τρόπο τής μετεμφυλιακής, χωροφυλακίστικης Δεξιάς. Κάτι τηλεοπτικά ανομήματα, τυχάρπαστοι που ενώ ανήκουν -ως μη όφειλαν- στο κόμμα του Παύλου Μπακογιάννη εκπέμπουν τον διχαστικότερο λόγο. Σαν εκείνον τον φρέσκο βουλευτή ο οποίος -αναμετρόμενος με το έρεβος- σχολίασε τον Δημήτρη Ινδαρέ ως εξής: «Αφού δεν μπόρεσε να διακριθεί ως πετυχημένος σκηνοθέτης στη μυθοπλασία του κινηματογράφου, ελπίζει σε νέα καριέρα μετατρέποντας την πραγματικότητα σε μύθο, προς τέρψιν των ιδεοληπτικών συντρόφων του τής αριστεράς.» Ο εν λόγω συκοφαντεί τον Ινδαρέ, που όλες οι ταινίες του έχουν βραβευθεί και η προσφορά του στον κινηματογράφο πανθομολογείται.

Τα δύο πολιτικά άκρα είναι, έτσι κι αλλιώς, τούβλα στον ίδιο τοίχο. Τα συνδέει η λάσπη.

Καθήκον οπωσδήποτε τού Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη προσωπικά είναι να μην δίνει στα άκρα πατήματα. Και ακόμα περισσότερο να σέβεται και να περιφρουρεί την αυταξία του καθενός μέσα στην ελληνική επικράτεια, ακόμα και όταν ενέχεται σε εγκλήματα.

Προτάθηκαν τις τελευταίες ημέρες διάφοροι τρόποι ώστε η ΕΛΑΣ να (αυτό)πειθαρχήσει. Πιο πειστικότερος ακούγεται ο πιο απλός. Να φέρουν οι αστυνομικοί, επιχειρούντες, κάμερες. Ώστε η αλήθεια να βγαίνει ακαριαία στο φως. Ώστε κανείς, όσο κακόπιστος κι αν είναι, να μην μπορεί να αμφισβητήσει τα γεγονότα. Θα πρόσθετα και κάτι ακόμα. Το ίδιο το υπουργείο να επικοινωνήσει παγκοίνως, σύντομα και κατανοητά, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του πολίτη οσάκις έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία. Ώστε ο καθένας να γνωρίζει ακριβώς τα όρια του. Ώστε κανείς να μην μπορεί να πει «δεν ήξερα»…

Η μάχη της δημόσιας τάξης πρέπει να κερδηθεί. Προς το συμφέρον ιδίως των λιγότερο προνομιούχων. Αυτό όμως δεν θα γίνει εάν δεν εμπεδωθεί η αυτονόητη σε μια δημοκρατία θέση: Η τάξη υπηρετεί την ελευθερία. Όχι το αντίστροφο.

Καλά Χριστούγεννα.

* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας/em>

[ Αχμέτ Αλτάν, σύμβολο ελευθερίας ·

07/12/2019 § Σχολιάστε

Στην απολογία του προς δικαστές ότι αν συνεχίσουν να παρανομούν «η Τουρκία θα μετατραπεί σε μια ζούγκλα ληστών και τραμπούκων όπου οι ένοχοι θα δικάζουν τους αθώους. Τώρα θα πρέπει να αποφασίσετε τι θέλετε να είσαστε: έντιμοι δικαστές ή ένοχοι, … Θα γελοιοποιηθείτε, θα νομίζετε ότι μας δικάζετε αλλά στην πραγματικότητα θα δικάζετε τον εαυτό σας. Περιμένω την απόφασή σας. Είμαι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας με μεγαλύτερη πείρα από σας. Σας συμβουλεύω να σώσετε τον εαυτό σας και το κράτος σας».

Ο Αχμέτ Αλτάν (γενν. 1950), γιoς του πολύ γνωστού δημοσιογράφου για τους αγώνες του για την δημοκρατία Τσετήν Αλτάν (1927-2015), σπούδασε οικονομία αλλά εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες. Τα τελευταία χρόνια ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας Taraf, η οποία αντιπολιτεύτηκε το καθεστώς του Τ. Ερντογάν και το στρατιωτικό παρακράτος. Είναι γνωστός και από τα δώδεκα μυθιστορήματά του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν[1] από τις εκδόσεις Ψυχογιός τα βιβλία του Ατέλειωτη νύχτα (2015) και Το τελευταίο παιχνίδι (2014).

Πολιτικά προέρχεται από την αριστερή παράδοση και σήμερα συγκαταλέγεται στις «δημοκρατικές» δυνάμεις της χώρας. Στην δεκαετία του 2000 υποστήριξε την φιλελεύθερη πολιτική του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) κατά των πιέσεων των στρατιωτικών και των κεμαλιστών, αλλά μετά το 2010 αντιπολιτεύτηκε την εξουσία του Ερντογάν όταν ο τελευταίος επέλεξε μια αυταρχική διακυβέρνηση. Οι πολιτικές και δικαστικές του περιπέτειες στην χώρα του τον κατέστησαν σύμβολο των αγώνων για την ελευθερία. Είναι όμως μισητός στους κεμαλιστές, στους στρατιωτικούς και στον Τ. Ερντογάν.

Ο Αχμέτ Αλτάν συνελήφθη το Σεπτέμβριο του 2016 και κρατήθηκε στην φυλακή 1.138 μέρες μέχρι την προσωρινή αποφυλάκισή του. Η κατηγορία ήταν ότι σε μια τηλεοπτική εκπομπή, μαζί με την δημοσιογράφο Ναζλή Ιλιτσάκ, μίλησε για ένα πιθανό πραξικόπημα. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με το σκεπτικό ότι «για να ξέρει για το πραξικόπημα θα πρέπει να βοήθησε συνειδητά την τρομοκρατική οργάνωση για απόπειρα πραξικοπήματος». Σε αυτήν την κατηγορία υπάγονται αυτοί που δεν είναι μέλη της «οργάνωσης», αλλά που μόνο βοηθούν.
Το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε δεκτή την αναίρεση του Αλτάν και η νέα απόφαση του Εφετείου αντί των ισοβίων του επέβαλε ποινή κάθειρξης δέκα ετών. Με αυτή την απόφαση κατέστη εφικτή η αποφυλάκισή του με περιοριστικούς όρους στις 5 Νοεμβρίου 2019. (Ο αδελφός του Αχμέτ, Μεχμέτ Αλτάν, ο οποίος αντιμετωπίζει αντίστοιχα προβλήματα αθωώθηκε σε αυτή τη δίκη). Ο Αχμέτ Αλτάν, όταν αποφυλακίστηκε, δήλωσε: «Δεν μπορώ να χαρώ επειδή υπάρχουν μέσα τόσοι αθώοι. Σε αυτές τις συνθήκες είναι προτιμότερο να ξεπροβοδίζεις αυτούς που βγαίνουν».

Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση και ο Αχμέτ Αλτάν κρατείται ξανά στην φυλακή από τις 12 Νοεμβρίου, δηλαδή μετά από οκτώ μέρες ελεύθερης ζωής.

Ο Αχμέτ Αλτάν βραβεύτηκε επανειλημμένα για τους αγώνες του για την δημοκρατία και την ελευθερία στην Τουρκία και διεθνώς. Το 2019 έλαβε το γαλλικό Βραβείο Αντρέ Μαλρώ για το βιβλίο του Δεν θα δω πλέον τον κόσμο (2019). Η επιτροπή που του απένειμε την διάκριση επισήμανε ότι Αχμέτ Αλτάν «δίνει μαθήματα ελευθερίας» με αυτά που γράφει στο κελί της φυλακής του. Στις 25 Νοεμβρίου διακρίθηκε με το βραβείο λογοτεχνίας Αδελφών Σολ της Βαυαρίας, το οποίο φέρει το όνομα των Χανς και Σόφι Σολ που εκτελέστηκαν από τους Ναζί για τον αντικαθεστωτικό τους αγώνα. Το βραβείο απονέμεται σε άτομα που διακρίθηκαν για το ήθος και το θάρρος τους.

Στο άρθρο του Ηρακλή Μήλλα «Πολιτικές δίκες στην Τουρκία» (ARB, τεύχος 89, Νοέμβριος 2017), περιλαμβάνονταν εκτενή αποσπάσματα από τις δύο απολογίες του Αχμέτ Αλτάν Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο του 2017:

Απολογούμενος ο ακατάβλητος αυτός αγωνιστής της ελευθερίας παρατήρησε ότι διατυπώνει «ένα κατηγορώ κατά των θέσεων του εισαγγελέα και όχι μια απολογία». Ανάμεσα σε άλλα τόνισε ότι:

«Στη ζωή μου έχω δικαστεί σχεδόν 300 φορές για αυτά που έγραψα. Ποτέ δεν πήρα εντολές για να γράψω. Μπορείτε να με καταδικάσετε, αλλά δεν σας επιτρέπω να λέτε ότι γράφω ακολουθώντας εντολές… Αν ο εισαγγελέας θέλει να βρει κείμενα που υποστηρίζουν την τρομοκρατική οργάνωση, ας ψάξει μέσα στο κόμμα ΑΚΠ. … Γιατί δεν συλλαμβάνουν εκείνους; … Αυτός ο εισαγγελέας της δίκης μου έχει βιάσει σε τέτοιο βαθμό τη Δικαιοσύνη που το κατηγορητήριο έχει γίνει ένα πορνό της Δικαιοσύνης».

«Τον λυπάμαι τον εισαγγελέα. Του έχουν δώσει την εντολή να φυλακίσει τους δημοσιογράφους και αυτός προσπαθεί κάτι πολύ δύσκολο, θέλει να μας εμπλέξει στο πραξικόπημα. … Λέει ότι με τις ειδήσεις μας στην εφημερίδα μας υποστηρίξαμε την ανάπτυξη των πραξικοπηματιών. … Ότι δήθεν ξέραμε ότι θα γίνει αυτό το κίνημα και άρα είμαστε και εμείς τρομοκράτες! … Λέει ότι δίναμε “υποσυνείδητα μηνύματα” στις εκπομπές της τηλεόρασης». (Τα υποσυνείδητα μηνύματα –sübliminal mesaj στα τουρκικά– έγιναν ανέκδοτο στην Τουρκία και μετά η καταγγελία αυτή εξαλείφθηκε από το κατηγορητήριο).

«Υποστηρίζω ‒συνέχισε‒ την άποψη ότι η σημερινή εξουσία του AKP μοιάζει πολύ με τους Νεότουρκους που ήταν καταπιεστικοί, ανίκανοι και κατέστρεψαν τη χώρα… Παρανομεί ο Ερντογάν και δικάζομαι εγώ… Θέλετε να με φυλακίσετε επειδή αντιπολιτεύομαι τον Ερντογάν. Δίνετε το μήνυμα: αν κριτικάρεις τον Ερντογάν πας φυλακή… Και ο παραβάτης υποδύεται τον εισαγγελέα. … Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 160 δημοσιογράφοι στις φυλακές· αυτοί είναι αριστεροί, Κούρδοι, φιλελεύθεροι, Κεμαλιστές, συντηρητικοί κ.ά. … Σε καμιά δημοκρατική χώρα δεν γίνονται τέτοια πράγματα.

» Πάντα είπα την αλήθεια, δεν θα αλλάξω τώρα… Δεν σας φοβάμαι, δεν θα πετάξω στα σκουπίδια τα χρόνια που έζησα για τα λίγα χρόνια που μου απομένουν. … Δεν έχω εμπιστοσύνη σε αυτήν την Δικαιοσύνη η οποία χαρακτηρίζεται από κατηγορητήρια που είναι γεμάτα με ψέματα. Δεν περιμένω τίποτα από σας. Η απόφαση που θα εκδώσετε δεν με αφορά. Όπως λέει ο Τζων Φώουλς σε ένα μυθιστόρημά του, οι δικαστές όλου του κόσμου δικάζονται με τις αποφάσεις που εκδίδουν. … Αποφασίστε και βγάλτε ό,τι απόφαση θέλετε, όπως θέλετε να σας θυμούνται. Επειδή τελικά η απόφαση θα αφορά εσάς τους ίδιους».

Στην δεύτερη απολογία του, στις 18 Σεπτεμβρίου 2017, ο Αχμέτ Αλτάν υποστήριξε ότι αυτό που διακρίνει τις ένοπλες συμμορίες από τα κράτη είναι οι δικαστές. «Οι πολίτες δεν θα πρέπει να έχουν την παραμικρή υποψία για την ακεραιότητά σας. … Οι δικαστές που ψεύδονται αναιρούν τον εαυτό τους και το κράτος. … Και τότε εμείς θα παύσουμε να είμαστε κατηγορούμενοι, θα είμαστε όμηροι μιας ένοπλης συμμορίας».

Τελείωσε την απολογία του λέγοντας στους δικαστές ότι αν συνεχίσουν να παρανομούν «η Τουρκία θα μετατραπεί σε μια ζούγκλα ληστών και τραμπούκων όπου οι ένοχοι θα δικάζουν τους αθώους. Τώρα θα πρέπει να αποφασίσετε τι θέλετε να είσαστε: έντιμοι δικαστές ή ένοχοι, … Θα γελοιοποιηθείτε, θα νομίζετε ότι μας δικάζετε αλλά στην πραγματικότητα θα δικάζετε τον εαυτό σας. Περιμένω την απόφασή σας. Είμαι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας με μεγαλύτερη πείρα από σας. Σας συμβουλεύω να σώσετε τον εαυτό σας και το κράτος σας».

*

©Athens Review of Books -τεύχος 112

________

[1] Το 2000 είχε κυκλοφορήσει και το μυθιστόρημα Του έρωτα και της αμαρτίας (εξαντλημένο) από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη.

Διορίσθηκε νέος διευθυντής στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Θέκλα»

26/11/2019 § Σχολιάστε

Ο 38χρονος Ονούφριος Θεκλιδόπουλος

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική]

[Οφείλει ΚΑΙ ο μετανάστης/πρόσφυγας να σεβαστεί το «διαφορετικό» του τόπου που επέλεξε να γίνει πατρίδα του ·

24/11/2019 § 1 σχόλιο

Προσυπογράφουμε

  • Γυναίκες πρόσφυγες αρνούνται να εξεταστούν από άνδρα γιατρό. Δεν μιλάμε για γυναικολόγο αλλά για όλες τις ειδικότητες. Ούτε δερματολόγος μπορεί να ακουμπήσει.
  • Άνδρες μετανάστες καταγγέλλουν ότι εξετάζονται μπροστά σε γυναίκες νοσηλεύτριες, ότι τους αγγίζουν γυναίκες γιατροί. Υπάρχουν λοιπόν άτομα που παρουσιάζουν την ιατρική εξέταση ως σεξουαλική κακοποίηση.
  • Η εξέταση από γιατρούς με φύλο διαφορετικό του ασθενούς είναι απολύτως αποδεκτή στον δυτικό πολιτισμό. Ο γιατρός κοιτάζει, αγγίζει, παρατηρεί το σώμα του ασθενούς και τούτο έχει επιστημονικό πλαίσιο.
  • Αν ορισμένοι μετανάστες νιώθουν ότι κακοποιούνται, θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις αρχές τους, πριν εγκατασταθούν στην Ευρώπη ή την Αμερική. Δεν θα αλλάξει ο δυτικός κόσμος επειδή νιώθουν άβολα στον κόσμο όπου επέλεξαν να ζήσουν.
  • Μαζί με την εξέταση από γιατρό άλλου φύλου, οι μετανάστες που αποφασίζουν να ζήσουν στον δυτικό κόσμο, θα πρέπει να αποδεχτούν ότι οι γυναίκες γίνονται διευθύντριες και παίρνουν αποφάσεις, οι γυναίκες έχουν εραστές χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε πατέρα και αδελφό, οι γυναίκες φορούν όποια ρούχα οι ίδιες επιλέξουν δείχνοντας όσο από το σώμα τους οι ίδιες επιθυμούν.
  • Δεν υπάρχει καμία ανεκτή άρνηση σε όλα αυτά. Σχετικότητες του πολιτισμού και άλλα τάχα-μου προοδευτικά, οδηγούν στο απόλυτο σκότος από το οποίο ο δυτικός κόσμος έχει ξεφύγει.
  • Θα πουν ορισμένοι ότι η θρησκεία των μεταναστών δεν επιτρέπει εξέταση από γιατρό άλλου φύλου. Δικό τους πρόβλημα. Δεν θα αναθεωρήσουμε το σύστημα υγείας επειδή κάποια θρησκεία έχει αντιρρήσεις.
  • Είναι παράδοξη η ανεκτικότητα που δείχνουν οι προοδευτικοί στην οπισθοδρόμηση που φέρνει η μουσουλμανική πίστη. Αν ένας ορθόδοξος μητροπολίτης έλεγε ότι μόνο γυναίκα γίνεται γυναικολόγος, θα γινόταν χαμός. Αν ένας μουσουλμάνος αρνηθεί εξέταση από γυναίκα, όλα καλά, πρέπει να σεβαστούμε το «διαφορετικό».
  • Γιατί πρέπει άραγε να σεβαστεί ο δυτικός κόσμος το «διαφορετικό» του μετανάστη; Γιατί να μην γίνει το αντίστροφο; Να σεβαστεί ο μετανάστης το «διαφορετικό» του τόπου που επέλεξε να γίνει πατρίδα του.
  • Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, ο πολιτικός όρκος, συζητάμε για διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, συζητάμε για κατάργηση θρησκευτικών. Τα συζητάμε επειδή η θρησκεία δεν μπορεί να διαφεντεύει τη λειτουργία του κράτους και των δομών του. Εκεί λοιπόν που είναι ξεκάθαρα τα πράγματα, και δεν θέλουμε δυνάστες ιερείς, αίφνης επιτρέπουμε να διαφεντεύει το κράτος η ισλαμική πίστη. Ξεφορτωνόμαστε τους παπάδες αλλά φορτωνόμαστε τους ιμάμηδες.
  • Η Ελβετία αρνήθηκε την υπηκοότητα σε ζευγάρι μουσουλμάνων που δεν χαιρέτησε δια χειραψίας ούτε απάντησε στις ερωτήσεις που έθεταν πρόσωπα του αντίθετου φύλου. Ο άντρας δεν απαντούσε στις γυναίκες, η γυναίκας δεν απαντούσε στους άντρες.
  • Η Γαλλία αρνήθηκε την υπηκοότητα σε γυναίκα μουσουλμάνα που είχε πρόβλημα να χαιρετίσει άνδρα αξιωματούχο. Ορθές αποφάσεις. Στην Ευρώπη οι άνθρωποι χαιρετίζουν με χειραψία, δείχνουν το πρόσωπό και κοιτάζονται στα μάτια. Σε όποιον δεν αρέσει, au revoir και καλή τύχη.

*
[της Λώρης Κέζα στο facebook

Where Am I?

You are currently browsing the κοινωνίας category at αγριμολογος.