Η θλιβερή «φιλία» των Ελλήνων δημοσιογράφων με την Εξουσία

07/01/2019 § Σχολιάστε

Μια παλιά, νοσηρή ιστορία που επιπλέον θεωρείται φυσιολογική

η εικόνα είναι παραλλαγή αντίστοιχης αμερικανικής με τίτλο: «You write what you’re told»

Ουδέποτε κατάλαβα, γιατί ορισμένοι δημοσιογράφοι κομπάζουν επειδή γνωρίζονται με πολιτικούς. Το γεγονός θα έπρεπε να αποκρύπτεται. Αυτό τους εξασφαλίζει μεν πηγές, αλλά τους καθιστά επίσης ύποπτους για συναλλαγή και νοθεία. Δεδομένου ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα είναι είδος ανθρώπου επιρρεπές στο χρηματισμό και την εξαγορά.

Τι πηγές ειναι αυτές άλλωστε; Οι πολιτικοί μέσω των φίλιων μέσων περνάνε πάντα την εκδοχή της είδησης που τους συμφέρει. Ή μαχαιρώνουν συντρόφους. Αυτό δεν είναι πηγή, αλλά οχετός.

Οι μόνες καθαρές πηγές του δημοσιογράφου βρίσκονται, συνήθως, απέναντι από την Εξουσία. Ή είναι προϊόν προσωπικής και αχρωμάτιστης έρευνας. Πού να τρέχουμε όμως…

Όταν βλέπω στα εστιατόρια πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανθυποσουρώνουν σαν φιλαράκια για να διοχετευτεί ένα απόρρητο υπουργικό έγγραφο, μια υποκλοπή ή κάτι σχετικό, καταλαβαίνω πόσο δίκαιη είναι η αηδία του κόσμου για τους μεν και για τους δε.

Μερικοί λένε, ότι αυτό είναι νέο φαινόμενο. Δεν συμφωνώ.

Ανέκαθεν, η καθεστωτική δημοσιογραφία ψωνίζει κύρος, ειδήσεις και χαρτζηλίκι από την πίσω πόρτα της Βουλής. Από την Ελένη Βλάχου στο παλάτι, μέχρι τους προτεζέ του Λαμπράκη που εχρίζοντο υπουργοί εν μιά νυκτί.

Στην Ελευθεροτυπία (και φαντάζομαι κι αλλού― η μόνη άλλη εφημερίδα που δούλεψα ήταν ή ανεπίληπτη «Αυγή» του Χρυσοστομίδη και του Μανόλη Αναγνωστάκη), υπήρχε μια ολοφάνερη, διατρανωμένη διαπλοκή, που θεωρείτο και απόδειξη πόσο σημαντική είναι η εφημερίδα!

Υπουργοί ελεγχόμενης ηθικής βάφτιζαν τα παιδιά των διευθυντών, τα βράδια διασκέδαζαν όλοι μαζί στα μπουζούκια, οι μεν πήγαιναν στα σπίτια των δε, ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να «περάσουν» ό,τι θέλουν ― μια χαμερπής παρτούζα, που καλυπτόταν από το ανυπόστατο σλόγκαν «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία».

Έτσι ήταν όλοι. Με αστικό facade οι μεν, με πασοκική αναίδεια οι δε.

Κι έτσι είναι ακόμη σήμερα. Οι σχέσεις των δημοσιογράφων με την Εξουσία εξακολουθούν να πλέουν σε μια γκρίζα ζώνη αναξιοπρέπειας, οικειότητας και εντέλει συνδιαλαγής. Αυτό δεν συμβαίνει, εξ όσων ξέρω, σε καμμία δημοκρατική χώρα του κόσμου.

©Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στη Lifo
Πρωτοδημοσιεύτηκε 13.01.2018 και ανανεώθηκε στις 30.12.2018

Advertisements

[το «με το καλό να μας μπει», της εβδομάδας·

12/11/2018 § Σχολιάστε

Ο πολιτισμός χλευάζει.

©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 10.11.2018

Λόγω της… ευπρέπειας του πολιτικού αλλά και του θρησκευτικού λόγου.

Ζουν ανάμεσά μας.
Ζούμε ανάμεσά τους.

Ας τον φάμε.
Αμήν.

[ο Χλεχλές της εβδομάδας·

22/10/2018 § Σχολιάστε

Ας μου κάνει μήνυση

Την ώρα που η Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών έχει γίνει έρμαιο στα χέρια του Ρουβίκωνα μετά την κατάληψη αίθουσας του τμήματος, προκαλώντας μάλιστα και την παρέμβαση της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, Ξένης Δημητρίου, ο υπουργός Παιδείας αποποιείται των ευθυνών του «πετώντας το μπαλάκι» στους φοιτητές λέγοντας πως «είναι κρίσιμο να θέτουμε τα ζητήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Και κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει: Πού είναι το φοιτητικό κίνημα, πού είναι οι φοιτητές να διεκδικήσουν τους χώρους τους και την ακαδημαϊκή ειρήνη;» διερωτάται ένας… Υπουργός(!).

Δηλαδή να έχεις το παιδί σου, που με τόσους κόπους, τόσο ψυχικούς όσο και οικονομικούς να σπουδάζει, και να έχεις το Υπουργό Παιδείας(!) να το προτρέπει προς στη βία για να κάνει πράξη τα καθήκοντα του Υπουργού, τα οποία οφείλει να κάνει ο ίδιος Υπουργός και που αποτελούν μέρος των καθηκόντων του…

Σα δεν ντρεπόμαστε!

[άμα σου βγει η Πίστη·

07/10/2018 § Σχολιάστε

Where Am I?

You are currently browsing the κοινωνίας category at αγριμολογος.