νότα xxiv

19/12/2009 § Σχολιάστε

deprofundisnotes1

στενά θλιμμένα σοκάκια κουβαλούν στίχους νυχτερινούς, γεμάτα απουσία, προσδοκίες• μεταφέρουν λάμψεις ρεύματα, φωνές μεγάλων λιμανιών, ανθρώπων αισθήματα. όνειρα γνώριμα ξεπροβάλλουν, χάνονται στη στροφή, χύνονται στην οχλοβοή παράλληλων κόσμων• στο ορμητικό ξύπνημα πρωινού θαλάμου της ζωής, στον εκτυφλωτικό ήλιο των κινούμενων μηνυμάτων. σοκάκια όπως αλήθειες αλλόκοτων ανθρώπων που• μιλούν για το

αρχικό του κόσμου των ασαφών σκέψεων. δεν λησμονούν τον άλλον που• γύρισε απ’ την μια πλευρά κι έμεινε για πάντα, εκεί.

.

.

νότα xiv

21/10/2009 § Σχολιάστε

deprofundisnotes1

σε αυτούς που μοιράζονται αντιστοιχεί ίδιος ουρανός, οι λίγοι που έσπειραν ρόδα τρέμοντας μήπως χαθούν ίχνη γεμάτα όνειρα, πληγές, γνώση μεγάλη πολύτιμου πόνου θαμπών αναμνήσεων· νοτισμένων ή· μουσκεμένων ρούχων στην άμμο, ένα δράμα της τύχης, το κάλεσμα από ένα μακρινό βάθος – αυτό προσέχουν να μην διαφύγει. φοβούνται την καθυστερημένη έξοδο στη πύλη, στο κατώφλι εκείνων με τη

φήμη ότι ζητούν πολλά χαμηλοφώνως αφήνοντας Πράξεις να αδημονούν για μια τιμητική σειρά στριμωγμένες -έστω, για μιαν αντάξια θέση.

.

.

.

νότα x

05/09/2009 § Σχολιάστε

deprofundisnotes1

κάνουμε κύκλους· τσουβαλιάζοντας μικροατιμίες· αυτές που αποσπάσαμε για το μυστικό του γαλάζιου των ματιών μη ξέροντας τι μας περιμένει· τώρα βγήκαν καινούργια απαίδευτα βλαστάρια αυτά που χρωστούν τα πάντα στους λύκους. γι’ αυτό εσύ μην αναπολείς την πρεσβύτερη κόρη των ήχων· αυτή, θα διασχίσει μόνη τις ατέλειωτες πεδιάδες, μιλώ για κείνες που περιμένουν η μια δίπλα στην άλλη. περίμενε μία μόνο χειρονομία· θα εμφανιστεί την

ύστατη στιγμή ως κορύφωση, ως υπαινιγμός. άσε την να αφεθεί στον αναγνώστη.

.

.

.

νότα ix

04/09/2009 § Σχολιάστε

deprofundisnotes1

οι λέξεις του κειμένου που δεν θα δουν το φως σε αυτό το χώρο· να πάνε και να μην ξανάρθουν· τις μίσησα βαθιά βλέποντάς τες να χτίζουν γέρασα αιχμάλωτος κι εμπλεκόμενος στους επίμονους χτύπους της πόρτας και σε ήχους καλπασμών των πορφυρών α-λόγων τους. πλημμύρισαν άλλες πια λέξεις τη σκέψη μου σε αυτό το σύντομο ταξίδι. τώρα, δυνάμωσε

η βροχή, με χτυπά -δικαίως- στο πρόσωπο.

.

.

.

Where Am I?

You are currently browsing the νότες εκΒαθέων category at αγριμολογος.