[θαμπές φράουλες ·

22/03/2020 § Σχολιάστε

Αυθαιρεσία XXXΧ

©agrimologos.com

Κάθε μας πράξη, είτε ολοκληρωμένη είτε όχι, κάθε μας αίσθηση, είτε πάλλεται μέσα μας είτε όχι, σημαδεύει την αδιόρατη μετατόπιση του χρόνου. Οι λέξεις και οι ιδέες μας οριστικές ή μη, θα αποκτήσουν, ίσως, νόημα με το τέλος της ζωής μας. Οι θαμπές οι φράουλες, αυτές που δεν γνωρίζουμε· αυτές που δεν πρέπει ποτέ να δούμε ή ν’ αγαπήσουμε, ίσως έχουν περισσότερη σημασία από αυτές που κάποτε οι σκέψεις μας κι οι πράξεις μας έφεραν στο φως· ίσως αποδειχτεί, ότι κάποια από τις πολλές μας νύχτες ήταν πιο διαυγής από το φως· το δικό μας φως. Ίσως κάθε στιγμή της πραγματικότητάς μας, αυτή που πάντα μας περιστοιχίζει να ήταν ήδη χαμένο και ταυτόχρονα γεννημένο ή νεκρό, μέσα στον ίλιγγο της δημιουργίας. Ίσως αυτά και άλλα ανείπωτα που δεν μπορούμε να συλλάβουμε, δεν ήταν για να

συμπληρωθούν.

 

διαβάστε τις «αυθαιρεσίες»

[κατά την επιστροφή·

16/02/2020 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [κατά την επιστροφή·

[2]

«À la recherche du temps perdu no5», 1990 -Στρ.Φουντούλης, ακρυλικό σε καμβά 90×90 εκ.

άσκηση 

Γραμμένη με τεράστια γράμματα κραύγαζε η λέξη «ησυχία», γύρω της σύννεφο μικροσκοπικά μυγάκια-αιωρούμενες απορίες όπως αυτή είναι η ζωή της ζωής και· η ζωή έχει τη δική της ζωή μακριά από κουφάρια του μέλλοντος, των θορύβων του δρόμου των κλειδιών των βημάτων των σεντονιών το σβήσιμο του κεριού, γιατί οι άνθρωποι δεν επιπλέουν, πάραυτα άνθρωποι επιπλέουν, τέρατα παραμένουν μοναχικά, αφήνονται στη διαχείριση των πραγμάτων πίσω από πυκνά σύννεφα αιωρουμένων αποριών κι απελπισμένων βλεμμάτων. Κατά την επιστροφή, την ώρα που καθορίζουμε τα μακρόπνοα, ρώτα με αγάπη μου, ρώτα με· πριν ακουστεί, σειρήνα ασθενοφόρου.

*

[Α’ δημοσίευση 02.07.2011 >

φύλλο 7

17/01/2020 § Σχολιάστε

©Raymond Hains, Tôle, 1960 – courtesy Galerie Natalie Seroussi, Paris

θλιμμένος αέρας αδύναμος καυτός η γκρίζα μαυρίλα της καταιγίδας τα μαύρα απειλητικά χάσματα της γέφυρας οι καπνοί του τρένου τα καμένα φύλλα με τους ανεπαίσθητους θορύβους η μυρωδιά του φρέσκου καφέ ένα τσιγάρο σκέψεις και το γεγονός να πλησιάζει σαστισμένο όπως κι αυτός· η αναπνοή βγήκε ορεξάτη από το ρυθμό του ύπνου· ένας κάδος απορριμμάτων δίπλα στη πολύχρωμη καρέκλα επάνω της ένας πλαστικός κούκλος στραπατσαρισμένος να κάθεται· να ρεμβάζει την αρρώστια αποτυχημένων στεναγμών· ήταν πρωί γιατί οι νύχτες περνούν γρήγορα.

[φύλλο 2 ·

28/09/2019 § Σχολιάστε

αν και κατά ένα τρόπο κανένας δε θα είχε προβλέψει ίσως ένας αλλά δεν έχω ακόμη δει το πρόσωπό του γιατί μάλλον πρόκειται για αυτόν που είχε εντρυφήσει στο χρονογράφημα εκείνο του Προυστ που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και του οποίου οι μελέτες για τις μεταφράσεις του Ομήρου ενέπνευσαν εκείνους που καταγράφουν τη μέρα που ακολουθεί η νύχτα όπως το σκοτάδι ακολουθεί το φως κατόπιν τούτου οι κατά κανόνα σιωπηλοί εκείνοι οι μοναχικοί ταξιδευτές κοιτάζουν συνέχεια προς τα έξω συμπεραίνοντας ότι η μέρα με χτύπους στη καρδιά νιώθει την έκσταση της σκέψης γιατί τα έργα πληρώνονται πάντα αντικαταβολή.

A’ δημοσίευση: 28.10.2006

Where Am I?

You are currently browsing the ποίηση category at αγριμολογος.