[πίσω από σκιές·

17/01/2022 § Σχολιάστε

νότα LXIV

©Leandro Erlich, The Cloud (UK), 2016. Courtesy Galleria Continua (San Gimignano, Beijing, Boissy-le-Châtel, and Havana)

δεν γνωρίζω αν η δύναμη επικοινωνίας είναι δύναμη, διακρίνω πάντα σ’ αυτήν μια υπόγεια κωμική φλέβα να πάλλεται ρυθμικά εμπλουτίζοντας το αιώνιο ανθρώπινο παραμύθι με έντεχνη ή άτεχνη μουσική υπόκρουση-παράκρουση. πρόκειται για ένα χορό με πολλούς ευδιάκριτους ρόλους. στην αμεσότητα αυτού του πάρε-δώσε κερδισμένοι βγαίνουν όλοι. η ουσία κρυμμένη

πίσω από σκιές κρυφοκοιτά χαμογελώντας.

*

[Α’ δημοσίευση 02.06.2009

⚙︎

.

.

.

[ασυγκράτητες πτώσεις·

28/12/2021 § Σχολιάστε

νότα LXXXII

εκείνες οι μεταλλικές επιγραφές αντάξιες σοβαρών επιτηδευμάτων σε ξεφλουδισμένους τοίχους, σε παλιές τεράστιες πόρτες· στο άνοιγμά τους τώρα ξεπροβάλλουν μεγαλόπρεπα θλιβερά ψηλές τζαμόπορτες, δείχνουν αλλοτινές μικροσκοπικές εξουσίες, παρατυπίες, καταχρήσεις. η μυρωδιά της υγρασίας, το ξύλο – οι μόνες μαρτυρίες καταγραφής γεγονότων, ασήμαντες ιστορικές λεπτομέρειες. μια ευημερούσα εγκατάλειψη γεμάτη ερωτήματα και

ασυγκράτητες πτώσεις.

*

[α’ δημοσίευση 03/04/2009

[φωτογραφία στη τσέπη·

09/12/2021 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [φωτογραφία στη τσέπη·

Aσκηση 4

@stratos fountoulis, 90X300 cm.acrylic on canvas -1988

Αν φερ’ ειπείν καθόταν στη μπροστινή θέση, θα της ζητούσα μία εξήγηση· θα απαντούσε ότι ήδη γνώριζα τους λόγους. Το γράμμα βάραινε στο χέρι μου, το άφησα να πέσει στο πάτωμα. Αγγίζοντας τη φωτογραφία της στη τσέπη, σκέφτηκα το περιστατικό με τη σπασμένη ομπρέλα, έφερνε στο νου τα περί αστείων καταστάσεων. Μάλιστα. Αν εξαιρέσει κανείς το γράμμα, τα τριαντάφυλλα, τη βαριά, σκοτεινή σιωπή γύρω μου, το γεγονός δεν μπορεί να εκληφθεί ως τραγωδία,

αντιθέτως.

⚙︎

[α’ δημοσίευση 17/10/11]

 

[ασκήσεις]

[μην αρνηθείς·

02/05/2021 § Σχολιάστε

 

Antoni Tàpies, Sedas 2008, mixed media and collage on wood 200×225 cm

Εύκολο το’ χεις να ξεγλιστράς από μια αναπαράσταση όπου αντίθετα παντρεύονται -εκεί· ζωή, τέχνη, θάνατος γίνονται έννοιες ταυτόσημες; Όταν πολύχρωμο ύφασμα ακολουθεί σκιές σε άγνωστο σπίτι, ξεμένουν τα πάντα από ερμηνείες. Όταν η μετάθεση του βλέμματος φτάνει στη πράξη και η γλώσσα άγρια κι ανελέητη σ’ έχει απογυμνώσει, το βλέμμα επιστρέφει στη φράση. Μένουν οι ελάχιστοι. Ετοιμάζουν το έδαφος ρίχνοντας το κλειδί στο απέραντο Απλό βουβό τοπίο. Και το χώρισμα στο πλήθος μένει ηδονικά μετέωρο ―μην αρνηθείς το φως

που εκπέμπει.

*

[Ιούνιος, 2013

Where Am I?

You are currently browsing the ποίηση category at αγριμολογος.