[Η Λάουρα Μπέττι για τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι:

13/10/2019 § Σχολιάστε

Ένας καθαρός άντρας «σε μια χώρα φρικτά βρόμικη»

κλικ στην εικόνα για την πρωτότυπη φωτογραφία

Από την ©Athens Review of Books 08/10/2019 , Tεύχος 110 – Οκτώβριος

Θυμάμαι και ξέρω πως, μια όχι και τόσο μακρινή μέρα ανάμεσα σε πολύ κόσμο που δεν θυμάμαι και δεν ξέρω, μπήκε στο σπίτι μου ένας άντρας χλωμός, κουρασμένος, κλεισμένος σε μια μυστηριώδη, αρχαία οδύνη· τα λεπτά χείλη σφραγισμένα για να αποδιώχνουν τις λέξεις, το χαμόγελο· τα χέρια υπομονετικά σαν του τεχνίτη. Είχε γεύση ψωμιού και πρίμουλας. Το ψωμί ήταν η οδύνη, η πρίμουλα η αγάπη.

Θυμάμαι λοιπόν πως είχα αποφασίσει ότι εκείνος ο άντρας ήταν ένας άντρας.

Κι έπειτα θυμάμαι πως είχα αποφασίσει να οικειοποιηθώ το ψωμί, να το κόψω στη μέση και να διανείμω ανάμεσά μας δυνατά, ψωμωμένα, υπεροπτικά, καλοκάγαθα γέλια.

Αποφάσισα ακόμη, αδείλιαστα, να ποντιστώ στις πρίμουλες.

Θυμάμαι και ξέρω πως εκείνος ο άντρας που ήταν ένας άντρας, έγινε ο άντρας μου. Και ο άντρας μου έκρυβε πίσω από τα μαύρα γυαλιά του την αγωνία της αποκάλυψης μιας εφικτής, τρεμάμενης αίτησης αγάπης που δεν θα απορριπτόταν, δεν θα αποκτηνωνόταν, δεν θα υφαρπαζόταν. Έμαθα λοιπόν να περπατάω στις μύτες των ποδιών για να μην θρυμματίσω τη σιωπή που συνοδεύει τη χειρονομία της αγάπης, για να μην τον κάνω να διαφύγει στο σκοτάδι. Αργά αργά άρχισε να εμπιστεύεται, τόλμησε μάλιστα να οσμιστεί το χέρι μου και λίγο λίγο να τρώει καρότο, ζάχαρη. Έτσι συνέβη λοιπόν που γίναμε «μαζί» μόνοι.

Θυμάμαι και ξέρω πως, ως συνέπεια, άρχισα να ζω μια ζωή επιτέλους δύσκολη. Μια ζωή με την ποίηση που διείσδυε σε κάθε απόκρυφη γωνιά του σπιτιού μου, της ηλικίωσής μου, της διαμόρφωσής μου. Έπειτα θυμάμαι και ξέρω τους βρυχηθμούς μου, τις κλοτσιές, την προστασία, τις απειλές, την κύκλωση του άντρα μου ‒ που κανείς δεν αποδεχόταν ανάμεσα στους «άντρες» ‒ με ένα πολύχρωμο προστατευτικό δίχτυ, στολισμένο με καλά πράγματα για να ανακαλυφθούν και να βιωθούν, και με ήλιο. Ένα δίχτυ με μεγάλες τρύπες που πίσω του παραμόνευαν μαύρα θεριά, φλογισμένα μάτια Καλαβρέζων ή Σικελών ανήλικων μεταμφιεσμένων σε αριστοκράτες πρωτευουσιάνους, ναοί χωρίς πίστη που έσφυζαν στο λαθρεμπόριο, μαύρες κούρσες, μαύρες ακρογιαλιές, μαύρες εφημερίδες. Αυτοί οι νεκροζώντανοι ήταν γραπωμένοι από το πολύχρωμο ηλιόλουστο δίχτυ και η αποστολή μου ήταν να μπαλώνω τις τρύπες όταν φάρδαιναν υπερβολικά.

Συνέχεια μπάλωνα, όλες τις μέρες σχεδόν.

Θυμάμαι και ξέρω ποια μέρα ακριβώς έχασα τη βελόνα και την κλωστή. Μου τα ’χαν κλέψει κι εγώ δεν είχα πια δύναμη να αγοράσω άλλη βελόνα κι άλλη κλωστή. Τριγύρω ήταν όλα μαύρα. Και όσο πιο μαύρα ήταν τριγύρω τόσο το μικρό παράφορο νησί μας βυθιζόταν στον ήλιο, στη δημιουργία, στη γενεσιουργία, στην παρασκευή, στην επηρμένη βασιμότητα πως μια ζωή προγραμματισμένη σύμφωνα με τις τάδε και τις δείνα γόνιμες ασχολίες δεν μπορούσε παρά να είναι απαραβίαστη, ιερή.

Μια μέρα, όμως, ο ήλιος λεκιάστηκε με αίμα κι όλες οι μέρες, από τότε, ονομάστηκαν 2.11.75.

Τη μέρα εκείνη εγώ τριπλασίασα το κορμί μου για να προστατεύσω και να συνοδεύσω το ραγισμένο, λειψό ουρλιαχτό μιας ρημαγμένης πρίμουλας, μιας κοπελίτσας πετσοκομμένης σε δύο, τρία, χίλια κομμάτια· μιας κοπελίτσας που έφερε μέσα στην κοιλιά της, ζεστά, έναν ποιητή πετσοκομμένο σε δύο, τρία, χίλια κομμάτια που κρατιούνταν ενωμένα από έναν ατσαλένιο ομφάλιο λώρο, τρομαχτικά ακατάλυτο.

Για μένα δεν θυμάμαι, δεν ξέρω. Ύστερα, μια από τις μέρες που ονομάζονταν 2.11.75 μου έφεραν το κορμί του άντρα μου και το ξάπλωσαν πάνω στο τραπέζι μου, εκεί που άλλοτε υπήρχαν πάντοτε φαγητά για την ιλαρή αδηφαγία του. Αυτό το κορμί ήταν, όντως, διαμελισμένο, κατασπαραγμένο. Μου ’βαλαν στο χέρι βελόνα και κλωστή για να μου μάθουν να το ξαναμπαλώσω.
Έτσι άρχισα να επιβιώνω σε μια ορφανή και τυφλή ζωή, και χωρίς ψωμί και χωρίς πρίμουλα.

Ψηλαφητά άρχισα να γυρεύω τον άντρα μου εδώ κι εκεί, σιωπηλά, σαν τα θηρία.

Και, γυρεύοντάς τον, άρχισα να ανακαλύπτω το «δικό μας» πώς και γιατί, και το πώς και γιατί των «άλλων».

Κατάλαβα τελικά πως για να σκοτώσω «αυτούς» θα ’πρεπε, αφού θα είχα ξαναμπαλώσει τον άντρα μου, να χωθώ μέσα του έτσι ώστε να μου μιλήσει μυστικά και να μου εξηγήσει.

Να γιατί αποφάσισα ‒μαζί του, όπως πάντα‒ να μην αποδεχθώ τίποτε, να δείξω ανυπακοή, να προκαλέσω σκάνδαλο· να καταγγείλω τι μπορεί να συμβεί σε έναν καθαρό άντρα «σε μια χώρα φρικτά βρόμικη».

Και άρχισα να συλλέγω όλες τις θανατικές καταδίκες που του είχαν επιβληθεί σε αγαστή συμφωνία των μαύρων δεξιών και των μαύρων αριστερών που παραμόνευαν πίσω απ’ το δίχτυ, ανάμεσα στους νεκροζώντανους.

Είδα και κατάλαβα όπως μπορούσε να δει και να καταλάβει η Εμίλια, η υπηρέτρια του Θεωρήματος.

Όλα αυτά βρίσκονται σε τετρακόσιες σελίδες.

© 1978, 2019  Garzanti Libri
Μετάφραση: Κωνσταντίνα Γερ. Ευαγγέλου

Σημ. ARB: Το κείμενο αποτελεί πρόλογο του συλλογικού τόμου: Pasolini: cronaca giudiziaria, persecuzione, morte, Garzanti, Μιλάνο 1977, σσ. v-vii. [Ελληνική έκδοση: Παζολίνι (εξαντλημένο): χρονικό της βίας, της δίωξης και του θανάτου, Εξάντας, Αθήνα 1983, σε μετάφραση Κούλας Κυριακίδου].

Advertisements

[κάτυ τω ορέον

09/10/2019 § Σχολιάστε

Η Mohegan Gaming and Entertainment (“MGE”) σε συνεργασία με την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, λαμβάνοντας προφανώς υπόψη της την π α ν ε λ λ ή ν ι α πλειοψηφική τάση της αρχαιολαγνείας και του αρχοντοχωριάτικου συνδρόμου του νεοπλουτισμού, παρουσίασε σήμερα το INSPIRE Athens, την ιδέα για το πρώτο ολοκληρωμένο τουριστικό συγκρότημα με καζίνο (Integrated Resort and Casino – IRC) στo Ελληνικό.

Πέτυχαν διάνα.

Η «βίβλος» του Μεγαλέξανδρου

21/09/2019 § Σχολιάστε

Ξεχωρίσαμε από τον Τύπο

Το εκτενέστερο αφήγημα του Μεσαίωνα, που εξιστορεί τη θρυλική ζωή του μεγάλου στρατηλάτη, παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη

Η ψηφιακή έκθεση «Ο θρύλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως βυζαντινή κληρονομιά. Η μαρτυρία ενός χειρογράφου», που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ξεκινάει την περιοδεία της συμβολικά από τη Θεσσαλονίκη. Θα διαρκέσει έως τις 16 Σεπτεμβρίου. Τον Οκτώβριο θα παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη στο πλαίσιο του Greek Film Festival (17-23) και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στη Σαγκάη, στο ελληνικό περίπτερο της Εκθεσης Εισαγωγών, 5-11 Νοεμβρίου.

Της Γιώτας Μυρτσιώτη στην Καθημερινή

Ένθεν ουν ήκεν Αλέξανδρος επί τον καλούμενον Γρανικόν ποταμόν / Τούτον δε εφύλαττον σατράπαι Δαρείου. Γενναίας δε μάχης / Εκράτησεν Αλέξανδρος και λάφυρα λαβών εξ αυτών/ Επεμψεν τη μητρί αυτού Ολυμπιάδι εις Μακεδονίαν. Η ελληνική επιγραφή σε βυζαντινή γραφή που διαβάζουμε κάτω από μια μικρογραφία εξαιρετικής σύνθεσης αποτελεί ελάχιστο μόνο δείγμα σελίδας από το σωζόμενο βυζαντινό χειρόγραφο με τα έπη του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το «ξεφυλλίζουμε» στη Θεσσαλονίκη, σε μια ψηφιακή έκθεση με την οποία το Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, φέρνει συμβολικά στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο το εκτενέστερο αφήγημα του Μεσαίωνα στον κόσμο που εξιστορεί τη θρυλική ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

« Read the rest of this entry »

Κτίριο κόσμημα του Τσίλλερ υπό κατάληψη από το 2016

19/09/2019 § Σχολιάστε

Τοσίτσειο οδού Αχαρνών
Η κτισμένη σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ οικίας τού Γ. Αργυρόπουλου στη γωνία των οδών Αχαρνών και Σουρμελή

Το κτήριο τού Τοσιτσείου στην Αχαρνών το 1938. Τα σχέδια τού κτηρίου είχε εκπονήσει ο Τσίλλερ

Τι ακριβώς έκανε τόσα χρόνια, η Πολιτεία για τη συντήρηση και ανάδειξη του υπέροχου αυτού κτιρίου;

Ένα κτήριο «κόσμημα» σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ, που φιλοξενούσε επί δεκαετίες το Τοσίτσειο Σχολείο, βρισκόταν υπό κατάληψη από το 2016, μέχρι πριν από λίγη ώρα. Το εμβληματικό νεοκλασικό κτήριο της Αχαρνών, τοπόσημο για την ευρύτερη περιοχή, μετέπειτα νοικιάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο από το Δημόσιο από το 1972 έως και το 2014.

Μετά την εγκατάσταση των Σχολείων στο Αρσάκειο Ψυχικού το 1933, μεγάλος αριθμός μαθητριών παρέμεινε στο κεντρικό κτήριο των Αθηνών στην Πανεπιστημίου όπου σήμερα βρίσκεται το ΣτΕ. Επιθυμία τού Δ.Σ. της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας ήταν να μεταστεγασθούν τα Σχολεία από το κέντρο της πόλεως, ώστε ολόκληρο το κτήριο να ενοικιασθεί στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, επιτροπή επισκέφθηκε και εξέτασε πολλά κτήρια, και κατέληξε να προτείνει στο Δ.Σ. την αγορά της κτισμένης σε σχέδια του Τσίλλερ οικίας τού Γ. Αργυρόπουλου στη γωνία των οδών Αχαρνών και Σουρμελή, την οποία δεν έκρινε ως απολύτως κατάλληλη, ήταν όμως καταλληλότερη από τις υπόλοιπες που προτάθηκαν.

Έτσι το Δ.Σ., με απόφαση της 7ης Ιουνίου 1935, ήρθε σε συνεννόηση με τους κληρονόμους τού Γ. Αργυρόπουλου για την αγορά της οικίας καθώς και οικοπέδου 2.591 τ.π. έναντι τού ποσού των 7. 500.000 δρχ. Το συμβόλαιο υπ’ αριθμ. 13330, που συνέταξε ο συμβολαιογράφος Αθηνών Κ. Δ. Γιαννίτσης, υπέγραψε εκ μέρους τής Φ.Ε. ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Κυριακός και οι κληρονόμοι τού Γ. Αργυρόπουλου Σοφία και Αλέξανδρος. Το Σχολείο που θα στεγαζόταν εκεί θα ονομαζόταν «Τοσίτσειο» προς τιμήν τής ευεργέτιδος Ελένης Τοσίτσα, που είχε κτίσει το πρώτο Τοσίτσειο Σχολείο για να στεγαστεί εκεί το Εξωτερικό Σχολείο της Εταιρείας.

Στις 6 Οκτωβρίου 1937 πραγματοποιήθηκαν τα επίσημα εγκαίνια στο προαύλιο με αγιασμό ενώπιον τού διδακτικού προσωπικού, των μαθητριών, γονέων και κηδεμόνων. Εκ μέρους τού Δ.Σ. ο Αχ. Κύρου, αφού μίλησε για τον στόχο της ΦΕ και των Σχολείων της, το παρέδωσε στους διευθυντές των Σχολείων που θα στεγάζονταν εκεί. Ο γυμνασιάρχης Π. Λαλεχός ευχαρίστησε το Δ.Σ. και υποσχέθηκε εκ μέρους τού διδακτικού προσωπικού ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους.

Ο πόλεμος που ξέσπασε το 1940 έγινε αιτία το κτήριο να επιταχθεί για να στεγασθεί εκεί η Πυροσβεστική Υπηρεσία. Τότε τα Σχολεία στεγάστηκαν σε ενοικιασμένα κτήρια, όπως αυτό της οδού Ρεθύμνης και της οδού Μαυρομιχάλη και Ακαδημίας. Όπως ακριβώς συνέβη και με το Αρσάκειο Ψυχικού έτσι και το Τοσίτσειο παρεδόθη στη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία λίγα χρόνια μετά τη λήξη τού πολέμου.

Μετά τον πόλεμο το Σχολείο λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1972. Πλήθος μαθητριών από όλα τα σημεία τής Αθήνας αποφοίτησαν από το Τοσίτσειο της οδού Αχαρνών. Το επίπεδο της εκπαίδευσης ήταν υψηλότατο, όπως σε όλα τα Σχολεία της ΦΕ. Τη δεκαετία τού 1960 κατά μήκος της οδού Σουρμελή κτίστηκε νέο κτήριο για να στεγάσει τις τάξεις τού Γυμνασίου. Το 1968 μάλιστα προστέθηκε και 3ος όροφος (4 διδακτικές αίθουσες) σε σχέδια τού Χ. Πολυχρονόπουλου. Όσο ο αριθμός των μαθητριών ήταν μικρός το κτήριο ήταν λειτουργικό. Παρά τις προσπάθειες όμως ανακαίνισής του, πολύ γρήγορα ο θόρυβος, οι κακές συνθήκες στο κέντρο της Αθήνας αλλά και η αδυναμία επέκτασης τού Σχολείου δυσχέραναν πολύ τη σωστή λειτουργία του, με αποτέλεσμα το κτήριο να γίνεται όλο και πιο ακατάλληλο.

Έτσι το Δ.Σ. της Φ.Ε. αποφάσισε την οικοδόμηση νέου Σχολείου σε οικόπεδο 200 στρεμμάτων που είχε αγοράσει η Εταιρεία με απόφαση τού Δ.Σ. στις 26 Νοεμβρίου 1926 σε περιοχή μεταξύ Εκάλης, Δροσιάς και Άνοιξης, το οποίο αποτελούσε τμήμα τού αγροκτήματος «Μπογιάτι», που ανήκε στους αδελφούς Λεωνίδα και Μαρή Εμπειρίκο. Εκεί το 1969 άρχισε να κτίζεται το νέο κτήριο που στέγασε τα Αρσάκεια-Τοσίτσεια Σχολεία από τον Σεπτέμβριο τού 1972.

Πηγή: history.arsakeio.gr – Παναγιώτα Αν. Ατσαβέ φιλόλογος ιστορικός via skai.gr 

ΥΓ1: Σήμερα έμαθα για την επιχείρηση της ΕΛΑΣ σε δύο κτίρια (το ένα είναι το Τοσίτσειο) υπό κατάληψη – 230 μετανάστες συνολικά
Τουλάχιστον πέντε πούλμαν θα μεταφέρουν τους παράτυπους μετανάστες στη διεύθυνση αλλοδαπών Αττικής για να εξεταστούν τα όποια έγγραφα έχουν μετά σε ξενοδοχείο και μετά σε δομές φιλοξενίας. [ athina984.gr]

ΥΓ2: Άλλο ζήτημα οι παράτυποι ή παράνομοι μετανάστες και άλλο ζήτημα είναι οι πρόσφυγες-θύματα του πολέμου. Επίσης: όσο ηλίθιο είναι το σύνθημα «Ανοιχτά Σύνορα», άλλο τόσο ηλίθιο είναι το αίτημα των ακροδεξιών, τα «Κλειστά Σύνορα…

Where Am I?

You are currently browsing the πολιτισμού category at αγριμολογος.