[επιστήμη·

22/04/2021 § Σχολιάστε

Εμβολιάστηκα προχθές 20.04. με την 1η δόση και ευγνωμονώ τη εποχή μου, ζώντας στη λιγότερο ανελεύθερη κοινωνία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, τον ελεύθερο ανταγωνισμό των επιστημονικών/φαρμακευτικών εταιρειών που κατόρθωσαν να μας ετοιμάσουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εμβόλια. Συγχαρητήρια επίσης στη πλειοψηφία του πληθυσμού που τηρεί τα μέτρα εμποδίζοντας την ταχύτερη διάδοση του Ιού, κλείνοντας τ΄ αυτιά στις εξαλλοσύνες μιας ετερόκλητης μειοψηφίας.

[όχι δεν έβγαλα ακόμη λέπια]

[η συνήθεια της ασχήμιας·

29/03/2021 § Σχολιάστε

photo ©Ρίζος Ψύλλος, στο protagon.gr

Δεν πειράζει, ξαναμουτζουρώστε τον φρεσκοβαμμένο τοίχο του μεροκαματιάρη, που με τόσο κόπο και χρήμα ―που δεν του περισσεύει― βάφει και ξαναβάφει. Σημασία έχουν τα «ευρηματικά» συνθήματά σας, ώστε να εμπεδώσει «ο λαός» τη φιλεύσπλαχνη και δίκαιη κοινωνία που με τόσο αγώνα ευαγγελίζεστε. Συνηθίσαμε στην ασχήμια, την αντιμετωπίζουμε ως κάτι φυσιολογικό. Μυθριδατισμός στα ενδοξότερά του, μεταβάλλει επικίνδυνα την ηθική μας, διότι η αισθητική είναι πάντα ηθική.[για ένα φτωχικό σπιτάκι κάπου στον Περισσό, και πολλά άλλα ακόμη…]

[πρωινάδικα σόσιαλ μήδεια σαγανάκι ·

07/02/2021 § Σχολιάστε

Υπάρχουν, δε λέω, και σοβαρές φωνές που ξεχωρίζουν―πάντα ξεχώριζαν αυτές ακόμη και μέσα στα σκατά. Τα θέματα όμως, αυτό τον καιρό, στρέφονται γύρω από τα celebrities της κακιάς ώρας, με ό,τι δηλαδή ασχολούνται και οι, γνωστές για την αρίστη ποιότητά τους, πρωινάδικες εκπομπές. Οι… σοβαρές αυτές «συζητήσεις» των εν λόγω εκπομπών με υψηλότατη τηλεθέαση, μεταφέρθηκαν και στα σόσιαλ μήδεια σαγανάκι. Οι περισσότερες δε συζητήσεις και οι αποκάτω… έγκυροι «σχολιασμοί» περιφέρονται γύρω από τις αμαρτίες, τους καημούς και την άτιμη κενωνία, αλλά τις αγνές προθέσεις ορισμένων «Μεγάλων κυριών και κυρίων» του θεάτρου και της μουσικής που παρέμειναν Άσπιλοι και Αντιστέκονται σε όλα αυτά, και που γι’ αυτούς, οι σχολιάζοντες δηλώνουν τα θετικά αισθηματά τους με ένα προσφυές respect κ.ο.κ. Δεν θλίβομαι διότι όλα αυτά είναι πολύ φυσιολογικά σε μια φυσιολογική κοινωνία με φυσιολογικούς ανθρώπους που ακολουθούν το μπούγιο, την αγέλη, το τσούρμο. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί που δεν τους αφορούν οι celebrities της κακιάς ώρας. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που μιλούν για τον ανώνυμο, άσημο, φτωχό κοινό άνθρωπο· που δεν διαθέτει τα μέσα να προσλάβει δικηγόρο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του· για αυτούς τους μη-celebrities της κακιάς ώρας,

δεν θα μάθουμε ποτέ.

⚙︎

 

Για το Πανεπιστήμιο_1

06/02/2021 § 1 σχόλιο

Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας

«Περίμενα να μαζευτούν αρκετά από τα κάποτε παιδιά που δίδασκα και να με προκαλέσουν με αφορμή το έρμο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ήρθαν μηνύματα με απορίες, ερωτήματα, ειρωνείες και γενναίες αμφισβητήσεις.»

Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>

Πράγματι στα 30 χρόνια που εργάστηκα στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπήρξα αντίθετος με το φαινόμενο που λέγεται καταχρηστικά «πολιτική» στην ανώτατη εκπαίδευση, δηλαδή με τη βία, την απειλή, την κλοπή, τον βανδαλισμό, τη νηπιώδη σκέψη, την τρομοκρατούσα άποψη και την αφιονισμένη τυφλότητα.
Το πεδίο περιλαμβάνει: διδακτικό προσωπικό, φοιτητές, διοικητικό και άλλο προσωπικό και διάφορους εξωγενείς παράγοντες με κυμαινόμενα ποσοστά ευθύνης. Πρωτίστως περιλαμβάνει πρυτανικές αρχές και συγκλήτους ως αρμόδια όργανα. Όλα καταλήγουν τελικά στην πολιτεία η οποία επιτηδείως αδρανεί ή παρεμβαίνει συνήθως περιστασιακά και σπασμωδικά.

Και φτάνουμε στο προκείμενο: αστυνομία υπό μορφή security ή… Αν απορρίψουμε το πρώτο, μας μένει το «ή» για να απαντήσουμε στο κάτωθι κουίζ:

1. Πρόβλημα δεν υπάρχει, το δημιουργούν εκ του μηδενός τα φασιστοειδή και οι ακραίοι συντηρητικοί για να καταλύσουν την αυτονομία του πανεπιστημίου και να καταστείλουν το ένδοξο φοιτητικό κίνημα.

2. Πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν χρειάζονται να παρθούν ιδιαίτερα μέτρα. Το πανεπιστήμιο μπορεί να ρυθμίσει τα του οίκου του. Η παρέμβαση της πολιτείας είναι απαράδεκτη και αυταρχική.

3. Πρόβλημα υπάρχει, είναι χρόνιο, συνιστά ελληνική ιδιαιτερότητα και πρέπει η ελληνική κοινωνία, μέσω των αρμοδίων αρχών και θεσμικών οργάνων της, να το αντιμετωπίσει.

Αν η απάντηση είναι θετική στο (1) ή στο (2) φοβάμαι ότι η δική μου πραγματικότητα δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Αν η απάντηση είναι θετική στο (3), όπως συμβαίνει με τους περισσότερους συνομιλητές μου, συνεχίζω:

Δεν αρκεί να διαφωνεί κανείς με την κυβερνητική άποψη, πρέπει αυτονοήτως να προτείνει με ποιον τρόπο θεωρεί ότι θα λυθεί το πρόβλημα. Έχοντας ζήσει την πραγματικότητα εντός και όχι εκτός, θεωρώ ότι, οι εκ του ασφαλούς οιμωγές περί δημοκρατίας, ελευθερίας και ασυλίας, καταλήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: να μην αλλάξει τίποτα και το αίσχος να συνεχιστεί.

Τουτέστιν: αν όχι αστυνομία, δεχόμαστε ιδιωτικό security, κάμερες, κάρτες εισόδου, έλεγχο «επισκεπτών», κάλεσμα της αστυνομίας σε επείγουσες περιπτώσεις, και άλλα μέτρα που είναι αναγκαία; Έχουμε κάτι άλλο πιο αποδοτικό να προτείνουμε;

Αν όχι, πώς περιμένουμε να αντιμετωπιστεί η ανομία και η παρανομία που δεν αντιμετωπίζονται εδώ και σαράντα χρόνια;

Αυτά για την ώρα και κρατώ πολλά για τους δύσπιστους. Την κατάλληλη στιγμή…

*

Αύριο το 2ο μέρος > > >

 

[*) Ο Δημήτρης Δημηρούλης γεννήθηκε το 1952 στην Αγιά Λαρίσης. Είναι καθηγητής ιστορίας και θεωρίας της λογοτεχνίας στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει γράψει εκτενώς για ζητήματα της ελληνικής λογοτεχνίας και κριτικής. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το βιβλίο του «Ο φοβερός παφλασμός», κριτικό αφήγημα για τα «Τρία κρυφά ποιήματα» του Γ. Σεφέρη (εκδ. Πλέθρον). Η πολύχρονη ενασχόλησή του με τον Σολωμό κατέληξε στη δημοσίευση μιας μελέτης το 2003 («Φάκελος «Διονύσιος Σολωμός»: η ανατομία ενός εθνικού θρίλερ» και στην έκδοση το 2007 (με εκτενή εισαγωγή και αναλυτικά σχόλια), του ποιητικού και πεζού σολωμικού έργου («Διονύσιος Σολωμός: έργα: ποιήματα και πεζά»).

Τα βιβλία του στο βιβλιονετ »»»

 

Where Am I?

You are currently browsing the πολιτισμού category at αγριμολογος.