[όποτε το ·

18/09/2020 § Σχολιάστε

Ό,τι δεν θέλεις να βλέπεις ή δεν θέλεις να ξέρεις, αυτό για σένα δεν υφίσταται· ακόμα κι ο ήλιος πεθαίνει όταν κατεβάζει κανείς τα ρολά ή τις κουρτίνες. Μόνο οι αναμνήσεις τρυπώνουν παντού· δεν υπάρχει τρόπος να τις αποφύγει κανείς. Ισχυρότερες κι απ’ την ανάσα· έρχονται και φεύγουν όποτε αυτές το επιθυμούν.

[«έχω καιρό» ·

06/08/2020 § Σχολιάστε

η Νεφέλη κοριτσάκι

Και πώς να κατανοήσεις, αν δεν περάσουν χρόνια ―δεν είναι όλοι Ρεμπώ― ότι η ζωτικότητα δεν εντείνεται από τον κατακερματισμό· αλλά από τον περιορισμό. Και το πέρασμα της ζωής να σου μιλά με κυνισμό· υπογραμμίζοντας σε κάθε τι· που ποιείς, ότι «έχω καιρό» σημαίνει «δεν έχω καιρό για όλα, δεν έχεις καιρό για τίποτε άλλο». Και πώς κατανοεί κανείς ότι· ακόμα και ‘κει, στη διάρκεια ιδεολογικών ονείρων, ταξιδεύεις σε βαγόνι υπερταχείας.

[«γιορτή» εμφύλιας αλληλοσφαγής ·

03/08/2020 § Σχολιάστε

Τι κάνουν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ; Βάζουν νεαρές ψυχές να γαλουχούνται από ενενηντάχρονους που θεωρούν ως μέγιστο επίτευγμα της ζωής τους τη συμμετοχή τους σ’ έναν φονικό εμφύλιο; Στον Γράμμο δεν πολέμησαν συμμορίτες και ελευθερωτές από τον ολοκληρωτισμό, ή μοναρχοφασίστες και αγωνιστές της ελευθερίας. Θύματα από τις δυο Ελλάδες πολέμησαν και αλληλοσφάχτηκαν.

Οταν το 2020 η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στα μονοπάτια του Γράμμου, τι πρέπει άραγε να κάνουμε; Να κλάψουμε; Η διαδικτυακή πρόσκληση της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ για αυγουστιάτικο «εναλλακτικό» camping στο Νεστόριο της Καστοριάς και οι ξεναγήσεις σε σημαδιακές τοποθεσίες του Γράμμου, είναι μια από κάθε άποψη απερίγραπτη πρωτοβουλία.

Τι πάνε εκεί πάνω να κάνουν τα παιδιά; Να κλάψουν την ήττα του 1949; Ας πήγαιναν ως την Κουμουνδούρου να κλάψουν την δεύτερη του 2019, πιο κοντά θα τους έπεφτε. Αφήστε που επειδή στο νοσοκομείο του ΔΣΕ, στην σπηλιά του Ζαχαριάδη και στον Πύργο της Κοτύλης πάει κάθε χρόνο εκδρομές η ΚΝΕ, ενδέχεται να τρακάρουν οι δυο νεολαίες σε κείνες τις ματωμένες πλαγιές και να έχουμε επανάληψη του Εμφυλίου, αυτή την φορά ανάμεσα σε δυο αριστερά στρατεύματα.[*]

‘Αποψή μου
Όταν γιορτάζεις έναν Εμφύλιο στον Γράμμο, γιορτάζεις το αδελφοκτόνο αίμα που χύθηκε, όπου Έλληνες πολέμησαν εναντίον Ελλήνων, όπου ολόκληρες οικογένειες χωρίστηκαν αδυσώπητα στα δυο με μίσος, όπου δυο Ελλάδες αλληλοσφάχτηκαν, τότε είσαι ανάξιος της εμπιστοσύνης του κόσμου. Είσαι είτε συνειδητά ή ασυνείδητα διχαστικός και μισαλλόδοξος, ακόμα κι αν δεν έχεις την κατάλληλη διανοητική ικανότητα, να το καταλάβεις. ―Ντροπή!

[αυτά τα ελάχιστα με πόνο ψυχής κατάθεσα στο fcbk, και σε όποιον αρέσουν 

 

_________
[*] Οι πρώτες τρεις παράγραφοι από το protagon.gr

[εκ βαθ…

31/05/2020 § Σχολιάστε

φωτο: αγριμολόγος

Κρυμμένος στο βάθος ενός τυπικού καφενείου της περιοχής με καμιά δεκαπενταριά τραπέζια και καρέκλες, ένα μπαρ με αλουμινένια επιφάνεια και πίσω του σειρές από μπουκάλια μπροστά σ΄ ένα καθρέπτη αντίκα του δέκατου ένατου αιώνα απομίμηση Αρ Ντεκό και στη δεξιά κάτω άκρη ολίγον τι ραγισμένος, μια πόρτα από ασιατικές χάντρες οδηγούσε στους πίσω ιδιωτικούς χώρους, αλλά· τίποτα απ’ όλα αυτά που έως τώρα διαβάσατε, υπήρξαν ποτέ. Τα σκεφτόμουν καθώς κατευθυνόμουν προς το κέντρο της πόλης χωρίς λόγο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι πίσω από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια που σας έλεγα· υπήρχε ο μπάρμαν, ένας ηλικιωμένος άντρας με γκρίζο μουστάκι, φορούσε φθαρμένο κοντομάνικο πουκάμισο τζιν ενώ είχε τα μπράτσα του καλυμμένα με τατουάζ έως τα δάχτυλα. Περπατούσα χωρίς λόγο ή περπατούσα για να ξεπεράσω, να αφήσω πίσω· να ξεφύγω από κάποιες δυσάρεστες δεκαετίες, ίσως γι’ αυτό περπατούσα με μια εντυπωσιακή ενεργητικότητα· παραδόξως προς το κέντρο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι απέναντι από το τραπέζι του καφενείου όπου καθόμουν, στα αριστερά από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια και τον μπάρμαν με το φθαρμένο πουκάμισο και τα τατουάζ· αυτά σκεφτόμουν ενώ συνέχιζα να περπατώ. Τα κτίρια. Η σκέπη τ’ ουρανού επάνω τους, η ανείπωτη δυσαρμονία γραμμών και χώρων, τα δέντρα στους δρόμους κι οι άνθρωποι που προσπερνούσαν· όλα, φάνταζαν άκαμπτα· σκεφτόμουν ότι λίγοι πια άνθρωποι ξέρουν πως έφτασαν στον εαυτό τους. Θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί και με κάποιον αποχρώντα λόγο να εξηγηθεί, ότι ενδεχομένως, να

εξαπατήθηκαν.

Where Am I?

You are currently browsing the σκέψεις category at αγριμολογος.