[εκ βαθ…

31/05/2020 § Σχολιάστε

φωτο: αγριμολόγος

Κρυμμένος στο βάθος ενός τυπικού καφενείου της περιοχής με καμιά δεκαπενταριά τραπέζια και καρέκλες, ένα μπαρ με αλουμινένια επιφάνεια και πίσω του σειρές από μπουκάλια μπροστά σ΄ ένα καθρέπτη αντίκα του δέκατου ένατου αιώνα απομίμηση Αρ Ντεκό και στη δεξιά κάτω άκρη ολίγον τι ραγισμένος, μια πόρτα από ασιατικές χάντρες οδηγούσε στους πίσω ιδιωτικούς χώρους, αλλά· τίποτα απ’ όλα αυτά που έως τώρα διαβάσατε, υπήρξαν ποτέ. Τα σκεφτόμουν καθώς κατευθυνόμουν προς το κέντρο της πόλης χωρίς λόγο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι πίσω από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια που σας έλεγα· υπήρχε ο μπάρμαν, ένας ηλικιωμένος άντρας με γκρίζο μουστάκι, φορούσε φθαρμένο κοντομάνικο πουκάμισο τζιν ενώ είχε τα μπράτσα του καλυμμένα με τατουάζ έως τα δάχτυλα. Περπατούσα χωρίς λόγο ή περπατούσα για να ξεπεράσω, να αφήσω πίσω· να ξεφύγω από κάποιες δυσάρεστες δεκαετίες, ίσως γι’ αυτό περπατούσα με μια εντυπωσιακή ενεργητικότητα· παραδόξως προς το κέντρο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι απέναντι από το τραπέζι του καφενείου όπου καθόμουν, στα αριστερά από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια και τον μπάρμαν με το φθαρμένο πουκάμισο και τα τατουάζ· αυτά σκεφτόμουν ενώ συνέχιζα να περπατώ. Τα κτίρια. Η σκέπη τ’ ουρανού επάνω τους, η ανείπωτη δυσαρμονία γραμμών και χώρων, τα δέντρα στους δρόμους κι οι άνθρωποι που προσπερνούσαν· όλα, φάνταζαν άκαμπτα· σκεφτόμουν ότι λίγοι πια άνθρωποι ξέρουν πως έφτασαν στον εαυτό τους. Θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί και με κάποιον αποχρώντα λόγο να εξηγηθεί, ότι ενδεχομένως, να

εξαπατήθηκαν.

[θέαση ·

17/05/2020 § Σχολιάστε

Η θέαση, ας πούμε, με την κλασική έννοια της ελληνικής αρχαιότητας, είναι ένα είδος αναγνώρισης των ανθρώπων (όντων) και των ιδεών τους. Αυτό που κάθε φορά αντικρίζουμε και ασυνείδητα/συνειδητά αξιολογούμε είναι μία πραγματικότητα που έχουμε «εκπαιδευτεί»· έχουμε μάθει να βλέπουμε -δεν βλέπουμε κατ’ ανάγκη την ίδια τη πραγματικότητα, αλλά αυτή που έχουμε μάθει, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, εξ ου και η έλλειψη απορίας εκείνου που, όσο παράλογη, όση ασχήμια και εάν αυτή η πραγματικότητα εκπέμπει ή εμπεριέχει, εφόσον λοιπόν έχουμε καταλλήλως «εξασκηθεί» ή γυμναστεί, αυτό που προκύπτει από τη θέαση θεωρείται κοινότοπο, φυσιολογικό, το έχουμε αποδεχθεί ή και το ανεχόμαστε. Δημιουργείται δηλαδή μία λογική η οποία γεμίζει τον υπαρκτό κόσμο και· ο εθισμός σε αυτήν δεν αφήνει πολλά περιθώρια να σκεφτούμε την πραγματικότητα ως ένα πεδίο απεριορίστων δυνατοτήτων, διότι η συγκεκριμένη λογική, σταδιακά, με το χρόνο, έχει περιορίσει τις δυνατότητές μας να ξεπεράσουμε τα όριά της.

Η διανοητική εργασία ή πράξη, διεξάγεται με τη γλώσσα. Ο ρόλος της είναι πρωταρχικός. Οι λογικοί κανόνες εκφέρονται μέσω συντακτικών κανόνων και οι πράξεις συμπίπτουν με αυτούς. Δεν νοείται η ιδέα ενός πράγματος ή μίας πράξης ανεξάρτητα από τη λέξη που το/την εκφράζει.

Ένα σημαντικό μέρος της συμπεριφοράς μας προσδιορίζεται άμεσα ή έμμεσα από το επικοινωνιακό μήνυμα ή σηματοδότηση. Άμεσα, τις δράσεις μας με την πληροφορία που μας καλεί να πάρουμε θέση, και έμμεσα, το μήνυμα αυτό ρυθμίζει τη συγκεκριμένη μας πράξη -αποτέλεσμα συσσωρευμένου όγκου πληροφοριών και συνήθειας. Δεν είμαι ειδικός αλλά, κάπως έτσι προσδιορίζουμε την έννοια της Επικοινωνίας, δηλαδή η μετάδοση της πληροφορίας στους δέκτες, ώστε οι δέκτες να την κατανοήσουν. Να διευκρινίσω ότι η επικοινωνία δεν γίνεται μόνο με τη γλώσσα, αλλά και με άπειρους εικαστικούς ή άλλους τρόπους.

Σταματώ εδώ, δεν έχει νόημα. Θα μπορούσε να αραδιάσω μερικές εκατοντάδες λέξεις ακόμα, ίσως το συνεχίσω ιδιωτικά.

Τα παραπάνω τα γράφω με αφορμή το συντακτικό λάθος/ατόπημα σε πανό των εκπαιδευτικών μας (λινκ) και για να αποσαφηνίσω τι ακριβώς ήθελα να πω με τη λιγόλογη ανάρτησή μου στο facebook (14.05.2020), όπου γράφω:

«δεν ξέρω αν ένα ορθογραφικό λάθος είναι πρωτεύον ζήτημα, διότι και η επιφάνεια (ας πούμε πανό) χρειάζεται το σεβασμό της, επίσης η επιμέλεια της γραφής επάνω στην επιφάνεια θέλει φροντίδα. Όλα, τα πάντα, όσα βλέπουμε γύρω μας, ο περιβάλλων χώρος, διαπαιδαγωγούν, οικοδομούν την αίσθηση καλαισθησίας του ευρύτερου κοινού γούστου. Σημαντικά όλα αυτά για την πρόοδο κάθε κοινωνίας. Αισθητική = ηθική = πολιτισμός.«

[σημειώσεις στα περιθώρια μιας καρτ-ποστάλ ·

06/05/2020 § Σχολιάστε

Συνηθίζουμε να αναπολούμε το παρελθόν, σαν να αναπολούμε έναν παράδεισο που χάθηκε. Ο άνθρωπος τείνει σχεδόν πάντα να κρατάει μόνο τα αισιόδοξα και να φροντίζει αθέλητα να σβήνει τα δυσάρεστα. Ίσως να πρόκειται για φυσική άμυνα του οργανισμού μας· δηλαδή ζήτημα βιολογικό που επιτρέπει στο είδος μας να επιβιώνει αποτελεσματικότερα καθότι είναι επιστημονικά γνωστό ότι ο ευτυχισμένος άνθρωπο ζει καλύτερα και περισσότερο, απ’ ότι ένας δυστυχής. Σήμερα αναρτώνται στα σόσιαλ μίντια, παλιές φωτογραφίες κυρίως από αστικές περιοχές της πατρίδας μας και από κάτω τα σχόλια φανερώνουν μια γενικότερη αίσθηση νοσταλγίας «αυτών που χάσαμε» ή «αυτό που πλέον δεν υπάρχει» και μια εποχή που μαρτυρά πόσο… απλά κι ωραία κάποτε ζούσαμε κλπ., κλπ.

Βλέπουμε παλιές φωτογραφίες νεοκλασικών οικοδομημάτων, που βεβαίως κακώς γκρεμίστηκαν· και που πλέον δεν υπάρχουν, και ορθώς αναπολούνται, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Τι υπήρχε όμως πίσω και γύρω από το κάποτε όμορφο νεοκλασικό κτίριο, πως ήταν δηλαδή ο υπόλοιπος περιβάλλων χώρος έχει ξεγραφτεί από τη μνήμη μας. Έχουμε ξεχάσει ότι γύρω από το νεοκλασικό οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι, σκονισμένοι που με τη πρώτη βροχή γέμιζαν λάσπες και γίνονταν απροσπέλαστοι, κι όμως, για τον μεροκαματιάρη άνθρωπο, που έπρεπε να πάει στη δουλειά του, γίνονταν, θέλοντας και μη… προσπελάσιμοι.

Βλέπουμε μια πλατεία Ομονοίας της δεκαετίας του 60, με τα συντριβάνια της, τις παλιές της διαφημίσεις, την αραιή κίνηση των οχημάτων· το λαμπερό φως που καλύπτει το όλον και πάρα πολύ σωστά αναπολούμε. Πως όμως ήταν τότε οι κοινωνία; Πως ζούσαν τότε οι άνθρωποι και πως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου· και πως αυτός έβγαζε τα προς το ζην; Στα ερωτήματα αυτά η όμορφη καρτ-ποστάλ, δεν μπορεί να μας δώσει απαντήσεις.

Η σαγηνευτικές, επιχρωματισμένες καρτ-ποστάλ, δεν μιλούν για το πάνω από ενάμιση εκατομμύριο μεταναστών που γέμιζαν βαπόρια με προορισμό την Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ, Νότιο Αφρική· ούτε τις στοιβαγμένες ανθρώπινες ψυχές στα τρένα που αναχωρούσαν για Γερμανία και τα ορυχεία του Βελγίου· ούτε βεβαίως για τους ανύπαρκτους δρόμους εκτός του κέντρου του κλεινού άστεως, με τα αγκάθια και τις χρυσόμυγες, με τις παράγκες, τα καρότσια του πλήθους των γυρολόγων, τη γενικευμένη μιζέρια της ανέχειας και της ανεργίας…

Στην τέχνη και τους δημιουργούς της, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα, μην ακούτε κανέναν που θα σας πει το αντίθετο. Μην ακούτε τους σημερινούς ξερόλες θεωρητικούς, κυρίως κριτικούς και λοιπούς γυρολόγους της λογοτεχνίας και της τέχνης -σήμερα θαμώνες σύγχρονων κρυστάλλινων μεγάρων και γκαλερί των αποσχισθέντων από τους… αποσχισθέντες, τους δημάρχους, τους κοινοτάρχες και τους δημόσιους κρατικούς λειτουργούς ειδήμονες σε θέματα τέχνης και τα λεχθέντα περί παλαιών περιοδικών που κάποτε δήθεν δημιούργησαν ιστορία τέχνης και λογοτεχνίας. Βλέπουμε πρόσωπα που παλιά δεν τα έπαιρνε κανείς στα σοβαρά, με μηδενικό ακροατήριο, τώρα να αποκομίζουν φήμη. Πάντα, σε κάθε εποχή, έτσι ήταν. Δεν πρόκειται για σημάδια μόνο της δικής μας. Κάτι λίγο, οι συσχετισμού και τα δεδομένα μετακινούνται κάπως, αυτό είναι όλο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που χάθηκε; Ένας οιωνός. Μια αυταπάτη. Ένα κουβάρι μεμονωμένων αόριστων στοιχείων.

Αυτό χάθηκε.

Ανθρώπινη η αναπόληση και νόμιμη η αμείλικτη πραγματικότητα.

Το καθετί έχει πάντοτε πολλαπλές αναγνώσεις.

[η έλευση του ηλεκτρισμού ·

23/04/2020 § Σχολιάστε

Περιέργως, αίφνης με την έλευση του Ηλεκτρισμού, εξαφανίστηκαν οι δράκοι, και επίσης περιέργως, κοσμούν πλέον μόνο σελίδες παιδικών παραμυθιών και λατρευτικές εικόνες του Αγίου Γεωργίου.

 

Where Am I?

You are currently browsing the σκέψεις category at αγριμολογος.