[ιδιοτελή κίνητρα·

24/01/2021 § Σχολιάστε

Υποκρισιες

Εάν μαζεύατε υπογραφές στήριξης για έναν αδικημένο· αλλά Α ν ώ ν υ μ ο κρατούμενο, και εάν μαζεύατε υπογραφές στήριξης για τη βελτίωση των συνθηκών στα σωφρονιστικά καταστήματα για όλους τους κρατούμενος, θα με είχατε πείσει για τις ανιδιοτελείς αλτρουιστικές σας προθέσεις.
―Τώρα σας θεωρώ, και είστε, δεκανίκια ενός σήριαλ κίλερ, και όσο ισχυρίζεστε ότι: «Δεν είμαι υπέρ του (κάθε) κουφοντινίσκου· αλλά…»
Δεν πείθετε κανέναν. Έχετε ακριβώς τις ίδιες με αυτόν ιδέες και απόψεις για την κοινωνία. Είστε οπαδοί της ανελευθερίας. Οπαδοί του ολοκληρωτισμού ακόμα και εάν χρειαστεί να χυθούν ποτάμια ανθρώπινου αίματος.

Δεν μου κάνετε.

 

 

[τρία ύψιλον διατηρούν διαχρονικά την «αξία» τους·

03/01/2021 § Σχολιάστε

Βάζοντας την υπογραφή σου κάτω από
ένα αντικείμενο ή κείμενο, το υιοθετείς,
γίνεται δικό σου. Εσύ το εποίησες.
Εσύ ο δημιουργός του.

Υποβολιμιαίος. Ο δι’ υποβολής υποκατασταθείς αντί άλλου, μη γνήσιος, πλαστός, νόθος. Ο κατ’ εισήγηση ή υπόδειξη άλλου γινόμενος, ο μη απορρέων εξ ενδομύχος πεποιθήσεως.
Υποβόσκω. Αυξάνω ή δυναμώνω υπό τι αφανώς, εξακολουθώ την ύπουλο ή σκοτία ενέργειά μου, κυρίως επί αφανούς πυρός· και μεταφορικώς, επί κακού, νόσου ή σκοτίου συναισθήματος.
Υποδαυλίζω. Εισάγω δαυλούς στην εστία ή ανακινώ τους υπάρχοντες προς ενίσχυση του πυρός. Μεταφορικώς, υποκινώ, υποθάλπω εχθρότητα, μίσος, διαμάχη, κλπ.

Πέραν των προαναφερόμενων, να προσθέσω· διότι προσφάτως το έμαθα -δεν το εγνώριζα- ότι ο (φιλοσοφικός) όρος Υπερβατικός, δημιουργήθηκε από τον Immanuel Kant (tranzentenal), για να σημάνει την αρχή, η οποία παριστά τον εκ των προτέρων γενικό όρο «υφ’ ον και μόνον τα πράγματα είναι δυνατόν να αποβούν αντικείμενα της ημετέρας γνώσεως εν γένει. Ούτω, αι καθαραί διαισθήσεις (χώρος και χρόνος), αι κατηγορίαι, αι αρχαί της νοήσεως, είναι ιδέαι υπερβατικαί παρέχουσιν a priori τας μορφάς εντός των οποίων διατάσσονται τα εμπειρικά δεδομένα της γνώσεως, άνευ δε των μορφων αυτών αυτών τα εν λόγω δεδομένα δεν θα ήτο δυνατόν να νοηθούν». Κατά τον Καντ είναι λοιπόν υπερβατικός (σε αντίθεση με τον εμπειρικό), πας όρος που κατατίθεται εκ των προτέρων, και δεν έχει αποδειχθεί μέσω της Εμπειρίας.

Λοιπόν, διαβάζετε Καντ.

[«έχω καιρό» ·

06/08/2020 § Σχολιάστε

η Νεφέλη κοριτσάκι

Και πώς να κατανοήσεις, αν δεν περάσουν χρόνια ―δεν είναι όλοι Ρεμπώ― ότι η ζωτικότητα δεν εντείνεται από τον κατακερματισμό· αλλά από τον περιορισμό. Και το πέρασμα της ζωής να σου μιλά με κυνισμό· υπογραμμίζοντας σε κάθε τι· που ποιείς, ότι «έχω καιρό» σημαίνει «δεν έχω καιρό για όλα, δεν έχεις καιρό για τίποτε άλλο». Και πώς κατανοεί κανείς ότι· ακόμα και ‘κει, στη διάρκεια ιδεολογικών ονείρων, ταξιδεύεις σε βαγόνι υπερταχείας.

[εκ βαθ…

31/05/2020 § Σχολιάστε

φωτο: αγριμολόγος

Κρυμμένος στο βάθος ενός τυπικού καφενείου της περιοχής με καμιά δεκαπενταριά τραπέζια και καρέκλες, ένα μπαρ με αλουμινένια επιφάνεια και πίσω του σειρές από μπουκάλια μπροστά σ΄ ένα καθρέπτη αντίκα του δέκατου ένατου αιώνα απομίμηση Αρ Ντεκό και στη δεξιά κάτω άκρη ολίγον τι ραγισμένος, μια πόρτα από ασιατικές χάντρες οδηγούσε στους πίσω ιδιωτικούς χώρους, αλλά· τίποτα απ’ όλα αυτά που έως τώρα διαβάσατε, υπήρξαν ποτέ. Τα σκεφτόμουν καθώς κατευθυνόμουν προς το κέντρο της πόλης χωρίς λόγο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι πίσω από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια που σας έλεγα· υπήρχε ο μπάρμαν, ένας ηλικιωμένος άντρας με γκρίζο μουστάκι, φορούσε φθαρμένο κοντομάνικο πουκάμισο τζιν ενώ είχε τα μπράτσα του καλυμμένα με τατουάζ έως τα δάχτυλα. Περπατούσα χωρίς λόγο ή περπατούσα για να ξεπεράσω, να αφήσω πίσω· να ξεφύγω από κάποιες δυσάρεστες δεκαετίες, ίσως γι’ αυτό περπατούσα με μια εντυπωσιακή ενεργητικότητα· παραδόξως προς το κέντρο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι απέναντι από το τραπέζι του καφενείου όπου καθόμουν, στα αριστερά από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια και τον μπάρμαν με το φθαρμένο πουκάμισο και τα τατουάζ· αυτά σκεφτόμουν ενώ συνέχιζα να περπατώ. Τα κτίρια. Η σκέπη τ’ ουρανού επάνω τους, η ανείπωτη δυσαρμονία γραμμών και χώρων, τα δέντρα στους δρόμους κι οι άνθρωποι που προσπερνούσαν· όλα, φάνταζαν άκαμπτα· σκεφτόμουν ότι λίγοι πια άνθρωποι ξέρουν πως έφτασαν στον εαυτό τους. Θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί και με κάποιον αποχρώντα λόγο να εξηγηθεί, ότι ενδεχομένως, να

εξαπατήθηκαν.

Where Am I?

You are currently browsing the stoxasmoi18-19 category at αγριμολογος.