[ανασυγκολλήσεις ·

19/02/2020 § Σχολιάστε

Αυθαιρεσία XXXΙΧ

©Στράτος Φουντούλης

Ποιος επίδοξος ή μη συγγραφέας δεν συνέθεσε θραύσματα γραφής που δεν μπόρεσε να ανασυγκολλήσει· όπως φράσεις ψίθυροι λεξούλες που θα ανήκαν αλλού, σε ένα άλλο παζλ, σε προγενέστερη ενότητα σκέψεων; Και ποιος απέφυγε τη σπαζοκεφαλιά· ώστε να συμβιβαστούν δυο και τρεις και πολλές ακόμη αντικρουόμενες απόψεις γραμμένες σε τσαλακωμένα χαρτάκια· αποθηκευμένα σε τσέπες ή παρατημένα, σκονισμένα σε γραφείο, ή καταχωνιασμένα σε κάποιο συρτάρι. Πώς μπορούν όλα αυτά να αποτελέσουν το υλικό μιας τυχόν κυκλικής μορφής αφήγηση πριν ξεστρατίσουν και σκορπιστούν ώστε να αποτελέσουν κάποτε μέρος κάποιας ενότητας; Και, πώς θα μπορέσει να καταφέρει μέσα στις πρώτες σελίδες να περιγράψουν σκέψεις αγνώστου, ίσως, ταυτότητας, βυθισμένες μέσω της μνήμης· ταγμένες να ενταχθούν ομαλά στην εν δυνάμει αφήγηση πριν πέσει στη γοητευτική παγίδα ενός

αφηγηματικού ιριδισμού;

διαβάστε τις «αυθαιρεσίες»

[βιβλίο-best seller: Τα τηγανητά αυγά ·

13/02/2020 § Σχολιάστε

«Φθορά Νο5»-Στράτος Φουντούλης 1993, βαμβάκι, aluminium foil, ακρυλικά σε ξύλο, 60×60εκ.

Το βιβλίο μου Τα τηγανητά αυγά, έγινε best seller, μεταφράστηκε σε 7 γλώσσες αλλά δεν έχει εκδοθεί ακόμη. Soon.

[ηρεμήστε λίγο ιδιοφυΐες μου]

ΥΓ: «Έγκυρο» σάιτ βιβλίου και… κριτικής, προτείνει για ανάγνωση βιβλίο 3 μήνες πριν κυκλοφορήσει, και ο/η συγγραφέας «ευχαριστεί» δημοσίως το σάιτ για την… καλοσύνη του. Δημοσίως χωρίς αιδώ.

[κατασκευές ·

18/01/2020 § Σχολιάστε

Αυθαιρεσία XXXVII

©Christopher Wool/Portraits (B&W) series, 2014/Lithograph on Rives BFK White paper 68.6 x 57.2 cm/ Edition of 28

H κριτική κατασκευάζει θεωρίες, όμως· το κείμενο παραμένει, και ενίοτε τις αναθεωρεί ή και τις καταργεί. Όταν ο αναγνώστης βρεθεί «μέσα» στο κείμενο, δεν υπάρχει τίποτα έξω απ’ αυτό. Το κείμενο επιβάλλεται στο κοινό του· ερήμην Της, και σε πείσμα των όποιων απόψεων ή επιφυλάξεων των ταγών της αυθεντίας· και δεν πολυπροσφέρεται για δημόσιες

επαγγελίες κι ατέλειωτους σχολιασμούς.

[η Θεοποίηση των τεθνεώτων ·

07/01/2020 § Σχολιάστε

Τι συνήθεια κι αυτή να θεοποιεί κανείς τα μουσικά του είδωλα τοποθετώντας τα στις παρυφές του Ολύμπου όταν φεύγουν απ’ τη ζωή. Δεν κατάλαβα ποτέ το λόγο, μιλώ ιδιαιτέρως για τα μουσικά είδωλα του κοινού τα οποία προβιβάζονται (μέσω του νου των ανθρώπων), σε φιλόσοφους, πολιτικούς επιστήμονες και σε άλλου είδους «οραματιστές» υψίστων… ιδανικών. Όσο ζούσαν ήταν παρά απλοί -καλοί, μέτριοι ή κακοί, αδιάφορο- μουσικοί, συνθέτες ή τραγουδοποιοί, τίποτε περισσότερο ή λιγότερο.

Μάλλον είμαι κουτός, κι ελπίζω να παραμείνω ως τέτοιος.

Where Am I?

You are currently browsing the stoxasmoi18-19 category at αγριμολογος.