[και σ’ αγάπησα γιατί μου επέτρεψες·

18/09/2018 § Σχολιάστε

António Lobo Antunes

Χθες, Γιολάντα, που ζήτησα άδεια απ’ την υπηρεσία για να σε συνοδέψω στο ραντεβού σου στην Ένωση Διαβητικών και ξεκινήσαμε νωρίς για να μην χάσουμε το γιατρό,
————————————————————-(τόσο νωρίς που η νύχτα του ποταμού τρύπωνε με τα φώτα των πλοίων στη μέρα της πόλης)
[…] και σ’ αγάπησα γιατί μου επέτρεψες να έρθω μαζί σου στο θαύμα ενός δειλινού ή μιας αυγής όπου οι λάσπες ξεχτένιζαν τα δέντρα και τα πετρελαιοφόρα αποκτούσαν διαστάσεις καθεδρικού ναού, με αγίους, κεράκια και άγιες τράπεζες στα αμπάρια, και νότες γρηγοριανών ύμνων να βγαίνουν μαζί με τον καπνό από κάτι φουγάρα θεόρατα. Αγάπησα τους στενούς σου ώμους, τη μύτη σου που έσταζε απ’ τη γρίπη, τη φωνή σου εκνευρισμένη να μ’ επιπλήττει, τα αδύνατα πόδια κάτω απ’ την γκαμπαρντίνα, αγάπησα το εύθραυστο σώμα σου και το βάδισμά σου, καθώς διπλωνόσουν στο φλεβαριάτικο αέρα, κι αγάπησα
————————————————————-συγγνώμη
————————————————————-την αρρώστια σου που μου επιτρέπει να σε συνοδεύω ξημερώματα στη Λισαβόνα, σαν να ήμασταν ζευγάρι στα μάτια των άλλων, κι ας με κατηγορείς για το κρύωμά σου και τις κακές συγκοινωνίες, κι ας απαιτείς να βρω ένα ταξί μέσα στην ομίχλη που κρύβει τ’ αυτοκίνητα, κι ας μου φωνάζεις πως με μισείς με τα βλέφαρά σου να τρεμοπαίζουν, ολόφωτα απ’ τον πυρετό, πάνω από τα κρόσσια του κασκόλ. Εγώ έτρεχα στη διασταύρωση κι έκανα νόημα στα αυτοκίνητα, τα φορτηγά δεν μ’ άφηναν να περάσω απέναντι, τα φορτηγά που έρχονται απ’ το νότο και κατέβαιναν τη γέφυρα σείοντας τα τοιχώματα, κι όση ώρα χειρονομούσα θυμήθηκα την ταραχή της δόνα Μαρία Τερέζα, ένα απόγευμα πριν από πολλά χρόνια, στην Καλσάδα Τοζάλ
————————————————————-(κι η παιδική μου ηλικία πρόβαλε μπροστά μου αδιαφορώντας για τους θυμούς σου εκείνο το πρωί στην Αλκάνταρα, όπως προσβάλλουν τα οστά των μαρτύρων στις λειψανοθήκες)
[…]


[Απόσπασμα από (το διαβάζω τώρα): Antonio Lobo Antunes, Η φυσική τάξη των πραγμάτων, μτφρ. Αθηνά Ψυλλιά, εκδόσεις Καστανιώτη]

Advertisements

[κάποιοι κυβερνούν τον κόσμο, κάποιοι άλλοι είναι ο κόσμος·

22/07/2018 § Σχολιάστε


Ανάμεσα σ’ έναν Αμερικανό εκατομμυριούχο, τον Καίσαρα, τον Ναπολέοντα ή τον Λένιν, και τον σοσιαλιστή αρχηγό του χωριού – δεν υπάρχει ποιοτική αλλά μόνο ποσοτική διαφορά. Κάτω απ’ αυτούς στην ιεραρχία είμαστε εμείς, η μάζα, ο παλαβός δραματουργός Γουίλλιαμ Σαίξπηρ, ο μέγας τεχνίτης Τζον Μίλτον, ο αλήτης Δάντης Αλιγκέρι, το παιδί που έστειλα χτες για ένα θέλημα, εγώ, ο κουρέας που μου διηγείται ιστορίες, ο σερβιτόρος που μου έδειξε την αδελφικότητά του λέγοντάς μου περαστικά, γιατί ήπια μόνο το μισό μπουκάλι κρασί.

[Φερνάντο Πεσσόα, Βιβλίο της Ανησυχίας, μτφρ.  Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Gutenberg]

[μορφές δικτατορίας·

09/07/2018 § Σχολιάστε

[…]Συνήθως απαιτείται κάποιος χρόνος για να αντιληφθεί ένας λαός ότι τα εφήμερα προτερήματα μιας δικτατορίας, η αυστηρή της πειθαρχεία και η υψηλή συλλογική της δύναμη κρούσης που διαθέτει, πληρώνονται πάντα με προσωπικά δικαιώματα του ατόμου, και ότι κάθε καινούργιος νόμος κοστίζει αναπόφευκτα μια παλιά ελευθερία. Αυτό συμβαίνει και στη Γενεύη: η συνειδητοποίηση είναι βαθμιαία. Με καθαρή καρδιά οι πολίτες έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για τη Μεταρρύθμιση, με δική τους βούληση συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία, για να ασπαστούν ως ανεξάρτητοι άνδρες, με ανάταση του χεριού τους τη νέα πίστη. Η δημοκρατική τους όμως περηφάνια εξεγείρεται, όταν δέκα-δέκα, σαν σκλάβοι γαλέρας, οδηγούνται από τους δρόμους της πόλης για να δώσουν επίσημο όρκο για κάθε διάταξη του κυρίου Καλβίνου. Δεν έδωσαν τη στήριξή τους σε μια αυστηρή μεταρρύθμιση των ηθών για να απειλούνται τώρα καθημερινά από τον καινούργιο αυτόν ιεροκήρυκα με εξοστρακισμό και αφορισμό, μόνο και μόνο γιατί είπαν, πάνω από ένα ποτήρι κρασί, ένα εύθυμο τραγουδάκι ή επειδή φόρεσαν ρούχα, που ο κύριος Καλβίνος ή ο Φάρελ έβρισκαν αρκετά φανταχτερά ή πολυτελή. Και ποιοι λοιπόν είναι αυτοί οι άνθρωποι που φέρονται τόσο αυταρχικά; αρχίζει να αναρωτιέται ο λαός. Είναι μήπως πολίτες της Γενεύης; Είναι ντόπιοι που έχουν συνεισφέρει στο μεγαλείο και τον πλούτο της πόλης, δοκιμασμένοι πατριώτες, που για αιώνες ανήκουν στις καλύτερες οικογένειες ή έχουν συγγενέψει με αυτές; Όχι, νεοφερμένοι είναι, που ήρθαν κυνηγημένοι από μια άλλη χώρα, τη Γαλλία. Έγιναν δεκτοί με τα πιο φιλόξενα αισθήματα, βρήκαν τροφή και κατάλυμα και μια καλοπληρωμένη θέση, και τώρα έχει το θράσος αυτό ο γιος του τελωνειακού από τη γειτονική χώρα, ο άνθρωπος που φρόντισε να φέρει αμέσως τον αδερφό του και τον γαμπρό του στη ζεστή φωλιά, να τους εξυβρίζει και να τους επιπλήττει, αυτούς, τους εδώ γεννημένους και ανδρωμένους πολίτες! Αυτός ο εξόριστος, που οι ίδιοι του πρόσφεραν αξίωμα, έχει την αξίωση να ορίζει ποιος θα μείνει και ποιος όχι στη Γενεύη!
Στα πρώτα στάδια μιας δικτατορίας, όταν οι ελεύθερες ψυχές δεν έχουν ακόμη φιμωθεί, όταν τα ανεξάρτητα πνεύματα δεν έχουν εκδιωχθεί, η αντίσταση διατηρεί μια ορισμένη ορμή: δημόσια δηλώνουν στη Γενεύη οι δημοκρατικών πεποιθήσεων πολίτες πως ούτε κατά διάνοια θα επιτρέψουν να λοιδορούνται δημοσίως, «λες και είναι κοινοί λωποδύτες». Ολόκληροι δρόμοι της πόλης αρνούνται τον υποχρεωτικό όρκο, διακηρύσσουν σε υψηλούς τόνους πως ούτε θα ορκιστούν, ούτε θα αφήσουν αυτούς τους τυχάρπαστους πειναλέους Γάλλους να τους διώξουν από την πόλη τους. Βέβαια, ο Καλβίνος καταφέρνει να αναγκάσει το υποτελές σ’ αυτόν «Μικρό Συμβούλιο» να εκδώσει πράγματι την εντολή εκδίωξης των αρνητών του όρκου[…]»


[Απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του συγκλονιστικού βιβλίου του Στέφαν Τσβάιχ Καστελιόν κατά Καλβίνου, που θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο από τις εκδόσεις της Athens Review of Books…

[έργα ως κοινωνικό άθροισμα·

06/07/2018 § Σχολιάστε

«Το έργο που παράγουν οι μύες ενός πολίτη, ο οποίος ολόκληρη τη μέρα τραβά ήσυχα το δρόμο του, είναι σημαντικά μεγαλύτερο από εκείνο ενός αθλητή που μια φορά την ημέρα σηκώνει ένα τεράστιο βάρος· το έχει αποδείξει και η Φυσιολογία· επομένως και τα μικρά καθημερινά έργα ως κοινωνικό άθροισμα και λόγω της ικανότητάς τους να αθροίζονται φέρνουν στον κόσμο πολύ μεγαλύτερη ενέργεια απ’ ό,τι οι ηρωικές πράξεις· μάλιστα, το ηρωικό έργο φαίνεται κυριολεκτικά μικροσκοπικό, σαν κόκκος άμμου που εναποτίθεται με τεράστια αυταπάτη πάνω σ’ ένα βουνό. Αυτή η σκέψη του άρεσε».

[Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, μτφρ. Τούλα Σιέτη, εκδόσεις Οδυσσέας 1992

Where Am I?

You are currently browsing the των Ποιητών category at αγριμολογος.