[Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις ·

09/08/2020 § Σχολιάστε

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

❇︎

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε
να ‘ναι τα χρόνια δίσεχτα· πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί·
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει· το κυνήγι
ήταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια·
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ’ αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της·
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα·
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ’ εκείνους που έμειναν μ’ εκείνους που έφυγαν
μ’ άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω· ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ’ ένα κρεβάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να ‘ρθει, πως τον στολίζουν
μ’ άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να ‘ρθει να μ’ αποχαιρετήσει·
ή, μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ’ τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

❇︎

[για εκείνη τη σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά αναπόφευκτη, φθορά του χρόνου ·

24/07/2020 § Σχολιάστε

Τζόυς: Ο Προυστ και η σύγχρονη ζωή
Δεν ήταν πειραματισμός, οι καινοτομίες [του Προυστ] ήταν αναγκαίες για να εκφράσουν τη σύγχρονη ζωή, όπως την έβλεπε εκείνος. Όσο η ζωή αλλάζει, πρέπει να αλλάζει και το στιλ που την εκφράζει. Πάρε παράδειγμα το θέατρο: Κανείς δεν θα σκεφτόταν να γράψει ένα σύγχρονο θεατρικό έργο στο στιλ που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ή το στιλ των μεσαιωνικών «ηθικών γραμμάτων». Ένα ζωντανό στιλ πρέπει να είναι σαν ποτάμι που παίρνει το χρώμα και την υφή των διαφόρων περιοχών από τις οποίες περνάει. Το λεγόμενο κλασικό στιλ έχει έναν σταθερό ρυθμό και έναν καθορισμένο τόνο, που κατά την κρίση μου το καθιστούν ένα σχεδόν μηχανικό εργαλείο. Το στιλ του Προυστ αποδίδει εκείνη τη σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά αναπόφευκτη, φθορά του χρόνου που, όπως λέω εγώ, είναι το μοτίβο του έργου του.

Conversation with James Joyce
του Άρθουρ Πάουερ.

*

[Τζέημς Τζόυς, Επικίνδυνη γραφή, σκέψεις για τη ζωή, την τέχνη, τη λογοτεχνία. Εκδόσεις Πατάκη

[ φραγκοσυκιές, οι απτόητες ·

03/07/2020 § Σχολιάστε

Δημήτρης Πετσετίδης (1940-2017)

✴︎

Τα φραγκόσυκα τρώγονται κρύα. Έτσι, ξυπνούσαμε με το χάραμα, παίρναμε ένα μαχαίρι κι ένα πιρούνι, κόβαμε μια κλάρα από σκίνο για να τινάζουμε τ’ αγκάθια και ανηφορίζαμε κατά το Μακροσπήλιο, στις φραγκοσυκιές. Ο πόλεμος είχε τελειώσει, αλλά εμείς δεν είχαμε ιδεί ακόμη τι θα πει ειρήνη.

Τα φύλλα κάθε φραγκοσυκιάς ήσαν γεμάτα από χαραγμένα αρχικά ονομάτων και ημερομηνιών. Περνούσαν οι χίτες την ημέρα, άφηναν τα επισκεπτήριά τους με σουγιάδες, περνούσαν οι αντάρτες τις σεληνόφωτες νύχτες, χάραζαν κι αυτοί το όνομά τους πάνω στα φύλλα. Και οι φραγκοσυκιές, απτόητες, συνέχιζαν να καρποφορούν, χωρίς να επηρεάζονται από τέτοια τράυματα, όσο πολλά κι αν ήσαν αυτά.

*
[Δημήτρης Πετσετίδης, Λυσσασμένες αλεπούδες, Κέδρος 2007

✴︎

[η τέχνη ·

02/07/2020 § Σχολιάστε

Στράτης Μυριβήλης (1890-1969)

Πήρα να διαβάσω ένα νέο μυθιστόρημα και είδα πως σε κάθε σελίδα υπήρχε και μια σεξουαλική περιγραφή. Σταμάτησα το διάβασμα, πήγα σ’ ένα φαρμακείο, αγόρασα δέκα λαστιχένιους προφυλαχτήρες καλής μάρκας, απ’ αυτές ποπυ διαφημίζουν τα δημόσια ουρητήρια. Τους φόρεσα στα δάχτυλά μου, κ΄έτσι ξανάπιασα άφοβα το «λογοτεχνικό έργο» και το τέλειωσα χωρίς φόβο και χωρίς «πάθος».

*

Βέβαια η τέχνη μπορεί να φυτρώσει πάνω στα πιο ακάθαρτα της ζωής. Μα αυτό θα πει να τη μετουσιώσει απόλυτα. Κι ο βασιλικός βγαίνει πάνω σε κοπριά ― όμως πώς μυρίζει αυτός!

*

Οι λόγοι που κάνουν τις βιβλιογραφίες των ασήμαντων σημειωματογράφων μου θυμίζουν ζωηρά τις όρνιθες που περιμένουν κάτω από την ουρά των γαϊδάρων πότε να πέσει κάτι, για ν’ασχοληθούν εμπεριστατωμένα μ΄αυτό. Τα περισσότερα αποδελτιωμένα κείμενα είναι κάτι τέτοιο και σε ποιότητα και σε καταγωγή.

Where Am I?

You are currently browsing the των Ποιητών category at αγριμολογος.