Αυθαιρεσία 14η
Σεπτεμβρίου 19th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
ένα παγωμένο κάτι που προαναγγέλλει, ένα σημάδι στη βάση του αντίχειρα που διηγείται, η εβδομάδα που αναλαμβάνει, οι μέρες που μεταφέρουν. σχέδια σε αποθήκες στοιβαγμένα, σκέψεις που διαπερνούν σωλήνες, αεραγωγούς και δίκτυα υδροδότησης . μην ανησυχείς. δεν ανησυχώ. είναι αποτελέσματα πολλαπλών συμπτώσεων. λέτε; λέω για τα οχήματα της αντίθετης κατεύθυνσης· γι’ αυτά αναρωτιέμαι και· για τα πανύψηλα αδιευκρίνιστα σχήματα της νύχτας· σκέφτομαι. είστε γελασμένοι αν νομίζετε ότι. δεν νομίζω, η καταμέτρηση δεν τέλειωσε.
.
.
Αλλοτινά: Σιγαρέτα (2)
Σεπτεμβρίου 13th, 2009 § 5 σχόλια
(*) φωτογραφία – ελαφρώς τροποποιημένη από εμένα – από το περιοδικό “Γαλέρα” τεύχος 46, σελ. 37 (ειδικό τεύχος αφιερωμένο στον πολιτισμό του καπνού)
.
.
.
όπου ήν κήπος
Σεπτεμβρίου 12th, 2009 § 2 σχόλια
Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, 3 Σεπτεμβρίου 2009, 6.47 το πρωί.
Γιώργος Κοροπούλης: ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ [συντομευμένη εκδοχή]
#
όπου ήν κήπος
Μεσάνυχτα στον κήπο πάλι βγήκα / που άλλοτε σε είχα συναντήσει / Κι ακούμπησα, βαρύς απ’ το μεθύσι / στο ίδιο πάλι δέντρο και μια γλύκα
με τύλιγε σαν νά ‘ταν πάλι εκείνη/ η νύχτα που απαλά σ’ είχα φιλήσει – / κι έπειτα, το κεντρί καθώς αφήνει / η μέλισσα στο πλήθος σ’ είχα αφήσει.
.
.
.
Γιώργος Κοροπούλης, “Ποιήματα χωρίς ιδιότητες – (v. τα σκοτάδια)/ Εκδόσεις Άγρα – Ύψιλον Βιβλία, 2009.
photo©StratosFountoulis
.
.
.
στον φούρνο
Σεπτεμβρίου 11th, 2009 § 3 σχόλια
(γεγονός)
Φούρνος γειτονιάς. Ο κύριος μπροστά μου ήταν ο μόνος που με χώριζε από το ταμείο και εγώ με τον κύριο αποτελούσαμε τα δύο μικρά εμπόδια για άλλους επτά ανυπόμονους υποψήφιους πελάτες· όλοι δηλαδή βρίσκονταν για κακή τους τύχη όπως αποδείχθηκε, πίσω μου. Ο κύριος με έντονο κι αγωνιώδες ύφος προσπαθούσε εδώ και τρία ολόκληρα λεπτά να δώσει στην πωλήτρια να καταλάβει ότι ήθελε τη συγκεκριμένη φραντζόλα με σουσάμι η οποία την είχε μπανίσει και του άρεσε, η πωλήτρια μετά από πολυάριθμες φιλότιμες προσπάθειες τα κατάφερε προς μεγάλη ανακούφιση όλων μας. Αμ δε, ο κύριος δεν είχε τελειώσει, είχε βάλει στο μάτι μίαν άλλη φραντζόλα, χωρίς σουσάμι αυτή τη φορά, το αετίσιο μάτι του την είχε εντοπίσει ανάμεσα σε τόσες άλλες στο ράφι. Πέρασαν μερικά άλλα αγωνιώδη ακόμη δευτερόλεπτα -δεν πρέπει να ξεπέρασαν τα σαράντα πέντε- έως ότου η στωική υπάλληλος βρει τον πολυπόθητο στόχο προς ικανοποίηση του κυρίου ο οποίος κύριος βεβαίως, συνέχισε να στοχεύει με τρεμάμενο δείκτη κάποια κρουασάν και διάφορα βουτήματα. Τέλος, πλήρωσε και αποχώρησε οδεύοντας προς την έξοδο.
Σειρά μου. Η στωική υπάλληλος με κοίταξε περιμένοντας. Της είπα επιδεικτικά, φωναχτά, γρήγορα, και με χαμόγελο, να μου διαλέξει όποια φραντζόλα εκείνη επιθυμούσε, ταυτόχρονα δε, γύρισα και είδα τον κύριο που βρίσκονταν λίγο πριν μπροστά μου. Με είχε ακούσει. Από το ύφος του, διαπίστωσα προς μεγάλη μου ικανοποίηση ότι αν διέθετε όπλο, θα με δολοφονούσε.
.
.
.
photo©StratosFountoulis
.
