H έκθεση του ΤΕΕ για τον Ασωπό
26/11/2009 § Σχολιάστε
Η έκθεση τονίζει μεταξύ άλλων ότι είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ η άμεση παρέμβαση της πολιτείας
Χαρακτηριστικό δείγμα περιφρόνησης της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος χαρακτηρίζει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος τη μόλυνση του Ασωπού.
Η έκθεσή του παραδόθηκε στην υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη και τονίζει μεταξύ άλλων ότι είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ η άμεση παρέμβαση της πολιτείας.
Μέχρι σήμερα, επισημαίνουν οι επιστήμονες, στην περιοχή Οινοφύτων Σχηματαρίου, δεν εφαρμόστηκε οργανωμένο σχέδιο για τη δημιουργία των απαραίτητων υποδομών.
Χαρακτηρίζουν απαραίτητη την κατασκευή οδικού δικτύου, τη χωροταξική οργάνωση της περιοχής και την κατασκευή αποχετευτικού δικτύου και μονάδων επεξεργασίας λυμάτων.
Η έλλειψή τους, σύμφωνα με τη έκθεση, συνδέεται ευθέως με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και τη ρύπανση των φυσικών αποδεκτών της περιοχής, αλλά και τη βιωσιμότητα των ίδιων των επιχειρήσεων.
.
.
Από το ιστολόγιου του Ασωπού
.
.
[… αν ήταν μόνο η δημόσια υγεία που έχει υποστεί την περιφρόνηση των αρχών, θα ήμασταν η βόρεια επαρχία της Νότιας Δανίας, κάτι σαν Ελβετία]
.
.
από τύχη και μόνο, η εθνικότητά μας
26/11/2009 § Σχολιάστε
Η μπάλα θεωρείται "στρογγυλή θεά"- λογικό
«Αν μάθαινα κάτι που θα μου ήταν χρήσιμο αλλά επιβλαβές για την οικογένειά μου, θα το εκδίωκα από το νου μου. Αν μάθαινα κάτι χρήσιμο για την οικογένειά μου και δεν ήταν χρήσιμο για την πατρίδα μου, θα προσπαθούσα να το ξεχάσω. Αν μάθαινα κάτι χρήσιμο για την πατρίδα μου και ήταν επιβλαβές για την Ευρώπη και βλαβερό για το ανθρώπινο γένος, θα το θεωρούσα έγκλημα, γιατί είμαι αναγκαία άνθρωπος, ενώ Γάλλος δεν είμαι παρά μόνο από τύχη». (Μοντεσκιέ*)
Συμπληρώνω ότι «Έλληνες δεν είμαστε, παρά μόνο από τύχη». Αυτό αντί σχολίου, αφιερωμένο στο ποστ του φίλου Herr K.
Τάσσομαι κι εγώ κατά της σημερινής αστικής δημοκρατίας, αλλά οι ιδέες που θέλω να πιστεύω ότι πρεσβεύω δεν μπορούν να συμφωνήσουν με κάποιες ύστερες απόψεις του Παναγιώτη Κονδύλη «περί ισχύος ή θεωρίας πολέμου, κλπ.,…». Δεν μου επιτρέπεται επίσης να αγνοήσω το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες εθνικιστές, φασίστες, νεο-ορθόδοξοι, νεοσυντηρητικοί, μεταμοντέρνοι κ.α. οικειοποιήθηκαν/ούνται κάποιες από αυτές τις απόψεις. Ο Π. Κονδύλης άθελά του, τους ενέπνευσε προσέφεροντάς τους ιδεολογική πλατφόρμα. Όπως και οι όποιες ασήμαντες δικές μου διαφοροποιήσεις σε ορισμένες ιδέες του (δεν είμαι μελετητής του έργου του…), δεν είναι φυσικά ικανές να μειώσουν τον θαυμασμό και την εκτίμηση που αισθάνομαι για τον στοχαστή Κονδύλη, είναι όμως αρκετές στο να είμαι επιφυλακτικός ως προς την θεοποίησή του.
.
.
[*] μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα από το βιβλίο του Φερνάντο Σαβατέρ «Μιλώντας στο γιο μου για την Ηθική και την Ελευθερία», εκδόσεις Πατάκη.
.
.
Αργύρης Χιόνης, ποιήματα για τη γη
15/11/2009 § Σχολιάστε
στον Γιάννη Ζουγανέλη και την χθόνια τούμπα του
ΠΗΡΑ ΣΩΛΗΝΕΣ χάλκινους κι ατσάλινους και τους συνέδεσα, με μούφες και αρμούς, σε ένα σύστημα περίπλοκα σοφό, και μες στη γη τους έχωσα, βαθιά μέσα στη γη, αφήνοντας μιαν άκρη μόνο έξω απ’το χώμα, προσμένοντας (και μου φαινόταν λογικό, μετά από τόση σκέψη, τόσο κόπο και σχεδιασμό) να ξεπηδήσει από κει νερό. Τίποτε όμως, ούτε μια σταγόνα δεν ανάβρυζε απ’ το σύστημα.
—Οργίστηκα και άρχισα με λύσσα να ποδοπατώ τη γη και μ’ επονείδιστες βρισιές να τήνε βρίζω, να την αποκαλώ πουτάνα και φακλάνα και ξεσκισμένη τσούλα χαμερπή και άλλα τέτοια ανόητα, ώσπου εξαντλήθηκα, ώσπου απελπίστηκα, γιατί ήμουν διψασμένος κι ήθελα να πιω, και άρχισα να κλαίω και, πέφτοντας στα γόνατα, να την φιλώ, να την χαϊδεύω, τον οίκτο της να εκλιπαρώ, θεά μου να την ονομάζω, αιτία της ζωής και των ονείρων μου, και να, εξαίφνης, μπρος στα λυγισμένα γόνατα μου και μακρυά απ’ το υδραυλικό μου σύστημα, ανάβρυσε νερό, αγιασμένο νάμα, και έσκυψα και ήπια και είπα: «Μάνα!»
*
ΠΕΤΡΙΝΑ ΑΗΔΟΝΙΑ πέτρινο τραγούδι λένε, σ’ αυτό το υπόγειο απολιθωμένο δάσος, νανούρισμα για τα φραγμένα αφτιά μαρμαρωμένων βασιλιάδων και θεών.
—Στην επιφάνεια του εδάφους, πάνω απ’ αυτό το θαύμα, κάτι ψωριάρικα θαμνάκια, λίγα ταχείας αναπτύξεως και θανής δεντράκια και το μονότονο γουργούρισμα σιχαμερών περιστεριών, δήθεν συμβόλων της ειρήνης, πού ανειρήνευτα παλεύουν μεταξύ τους για τα ψιχία πού τους πετούν ανοϊκές γριές, τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν.
.
.
Εντευκτήριο Τεύχος 57/Απρίλιος – Ιούνιος 2002
.
.
.
Picture Copyright © Nancy Spero, Masha Bruskina,1996
.
.
Μηντιαλογίες: Χάρης Ρώμας, ο… Serial Killer
13/11/2009 § Σχολιάστε
(Από » Το Ποντίκι Art 5.11.09«)
Ποιον υποδύεται ο Χάρης Ρώμας; Ο ήρωάς του είναι πάντα ο ίδιος. Ένας αυστηρός, συντηρητικός, καθαρευουσιάνος, φαρμακερός και μισογύνης τύπος, ο οποίος θα αλλάξει (προς το τέλος κάθε σεζόν) για χάρη μιας γυναίκας. Υπ’ αυτή την έννοια, το μόνο καινοτόμο στοιχείο στη νέα του σειρά «Δόκτωρ Ρούλης» είναι το επάγγελμα. Κάποτε ήταν δικηγόρος. Μετά υπουργός. Μετά βυζαντινολόγος. Μετά δήμαρχος. Τι επάγγελμα είχε μείνει; Αυτό του γιατρού. Τα σενάρια του Χάρη Ρώμα από σίριαλ σε σίριαλ είναι ίδια. Η πιστότητα της αντιγραφής του εαυτού του υπερβαίνει και αυτόν ακόμα τον Νίκο Φώσκολο, που φημιζόταν σχετικά ήδη από τα χρόνια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Πάντα θα υπάρχει ένας κουτός, πάντα ένας αμόρφωτος –εδώ ο «Φατσέας» του «Καφέ της Χαράς» είναι γένους θηλυκού–, πάντα οι ίδιες μπαλαφάρες. Όταν ο Ρώμας ήταν ακόμα καινούργιος ως σεναριογράφος, η κριτική που του ασκούνταν ήταν για την παλιομοδίτικη και λαϊκίστικη γραφή του. Τώρα πια αυτά είναι πταίσματα. Το μέγα πρόβλημα δεν είναι το περιεχόμενο αλλά η επανάληψή του. Ο Ρώμας δεν είναι ένας λαϊκιστής του σεναρίου ο οποίος διαπράττει μία φορά το ατόπημα σε ένα σίριαλ και φεύγει. Είναι κατά συρροήν. Ένας «serial killer» της ελληνικής τηλεόρασης. Ευτυχώς, το τηλεοπτικό κοινό δεν θέλει να… σκοτώνεται πια, αλλά σκοτώνει αλλιώς τον χρόνο του, όπως δείχνουν τα, απογοητευτικά για εκείνον αλλά θετικά για την κοινωνία, χαμηλά νούμερα του «Δόκτωρ Ρούλης».
.
.
Άποψη: Συμφωνώ με «Το Ποντίκι», τα χαμηλά νούμερα του «Δόκτωρ Ρούλης» είναι ένα ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, από την άλλη, αντίστοιχα κακής ποιότητας τηλεοπτικά προϊόντα γίνονται ευρέως αποδεκτά από το κοινό που τα βραβεύει με υψηλή τηλεθέαση, δεν είναι οξύμωρο; Ίσως όχι. Ακόμη και το κακό γούστο έχει κι αυτό τις προτιμήσεις του, τι δηλαδή παραπάνω έχει το καλό γούστο, αντιθέτως η κακογουστιά ήταν πάντα μια τεράστια καταναλωτική δεξαμενή, αν σκεφτούμε δε το επίπεδο της παιδείας, τότε θα μπορούσαμε χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς να την παρομοιάσουμε με χωματερή.
.
.
αγριμολογος 