αγριμολογος

το editorial στις τελευταίες Στάχτες

Υπάρχουν στιγμές…

όπου «ακούμε τα κείμενα». Πολλές και αναρίθμητες οι εντυπώσεις πως πρόκειται για «κραυγές». Ο αφηγητής, είναι φορές που είναι κραυγή. Άλλοτε ταυτίζει τον εαυτό του με αυτήν, και άλλοτε πάλι στέκει μακριά της. Από απόσταση ιχνογραφεί και καταγράφει. Ανάλογα με την όποια διάθεσή του. Η ματιά του θα μπορούσε να είναι κυνική, ρεαλιστική, ακόμα και ρομαντική, όπου η διάθεση, ή η επιλογή του εξαρτάται βεβαίως και από την δημιουργικά αλλοιωμένη γλώσσα που χρησιμοποιεί και που αντανακλά στις συγκεκριμένες δομές της.

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί και για την εικαστική δημιουργία. Για όλες τις τέχνες. Είναι οι ίδιες εκείνες κραυγές που διασχίζουν την ψυχή του ανθρώπου-θεατή-αναγνώστη-δημιουργού.

Τα εργαλεία υπάρχουν και είναι διαθέσιμα. Η γραμμή, η μορφή, τα σημεία στίξης, τα χρώματα, το αινιγματικό χαμόγελο του απέναντι συνάνθρωπού μας, ο πεζόδρομος, η πείνα, η χαρά …. Αμέτρητα τα εκτελεστικά εργαλεία, αναρίθμητες οι πηγές έμπνευσης. Πολλά τα έντονα και άλλα τόσα τα «ασήμαντα» που μας περιτριγυρίζουν. Τίποτα άχρηστο. Όλα νόμιμα και διαθέσιμα για την ψυχική επεξεργασία και ανακύκλωση. Το πεδίο απεριόριστο και έγκειται στο χέρι του ικανού να αξιοποιήσει.

Κρίνοντας ένα δημιούργημα-έργο τέχνης αποδίδουμε την αισθητική αξία ενός φαινομενικά «άπιαστου ονειρικού» σε κάτι που δεν αποτελεί μονάχα τέχνη και αγνοούμε ότι πίσω από το αισθητικό βρίσκονται σε λειτουργία άλλα ισχυρά φαινόμενα, ίσως πανίσχυρα, το ψυχολογικό και το ανθρωπολογικό. Εκεί προσβλέπουν ευσυνείδητα ή μη ευσυνείδητα, από τον χώρο των ηλεκτρονικών και τηλεοπτικών Μέσων. Εκεί παίζεται το παιχνίδι. Η στρέβλωση εννοιών Τέχνης και «τέχνης», Καλλιτέχνης και «καλλιτέχνης πίστας». Όλοι είναι γι’ αυτούς ίδιοι. Όταν λέμε το παιχνίδι στην τέχνη, δεν εξομοιώνουμε τις έννοιες ψυχαγωγία (που είναι ζωτική και αναγκαία), ρηχός εντυπωσιασμός, ειδικά εφέ και λάγνο ξανθό χαμόγελο με την Δημιουργία-Τέχνη. Διαφορετικός ο ρόλος ανάμεσα στο παιχνίδι ψυχαγωγία-θέαμα και στο παιχνίδι-δημιουργία…

Απεριόριστες οι άγνωστες πτυχές-παγίδες που τίθενται, πολλά τα διλήμματα και τα ερωτήματα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα και ο γεννηθείς από αυτό ορθολογισμός, με το οποίο είμαστε όλοι, ή σχεδόν όλοι, διαποτισμένοι, περιείχε, ευτυχώς και την αντίφαση στις προϋποθέσεις του, γιατί ταυτόχρονα οικοδόμησε μαζί της και τον γόνιμο προβληματισμό και την αμφισβήτηση.

Ποια εικόνα λοιπόν• ποια η καθημερινότητα που εκφράζουμε; Πως την εκφράζουμε; Υπάρχουν «τα πρέπει» ψυχισμού και αισθησιασμού; Διαλέγουμε την πνευματική μέθεξη και τον οργασμό; Θα αφεθούμε ή θα απαλλαγούμε από εθνικά, φυλετικά και βιολογικά συμπλέγματα;

Το αντικείμενο είναι τετριμμένο, το ξέρω. Γεμάτο κοινοτοπίες. Σύμφωνοι. Ένα θέμα γεμάτο λακκούβες και δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να δώσω επαρκείς απαντήσεις… γιατί…

Είναι καλοκαίρι!

Ας σταθούμε κοντά σ’εκείνον τον πολύτιμο ωκεανό των μέσων και της ενοχής. Σ’ εκείνα τα άλλοθι της δημιουργίας που μας περιβάλουν. Ας δούμε κατάματα το θάρρος της έκφρασης, την καθαρότητα και την προσωποποίηση της εξομολόγησης να παίρνουν σχήμα. Ας σκεφτούμε την μεγάλη, σκληρή, αλλά και γοητευτική επίδραση της διάπλασης του δημιουργού-ποιητή. Ας ξεχάσουμε για λίγο τις μεταφορικές χρήσεις ενός ιστορικού φόντου.

Ας «βουτήξουμε» στην απόλαυση του ίδιου του Έργου.

Καλό καλοκαίρι.

Copyright©Στράτος Φουντούλης. Βρυξέλλες, 28 Ιουνίου 2006.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.