αγριμολογος

του Βασίλη Αλεξάκη. Εκδότης: ΕΞΑΝΤΑΣ 2007, Αριθμός σελίδων: 339
Το νέο βιβλίο του συγγραφέα του αγαπημένου μας «Ταλγκό»(εκδόσεις Εξάντας, 1982)

–Δεν αμφισβητώ ότι οι πατέρες της Εκκλησίας δανείστηκαν κάποια ρητορικά σχήματα από τους αρχαίους συγγραφείς, απάντησε ο Βεζιρτζής. Υπήρξαν ωστόσο θανάσιμοι εχθροί της κλασικής παιδείας και του πολιτισμού των αρχαίων.[…] Ο διασυρμός του ελληνισμού από την Εκκλησία υπήρξε τόσο συστηματικός ώστε οι Έλληνες αναγκάστηκαν ν’ αλλάξουν όνομα, να μετονομαστούν σε Ρωμαίους, Ρωμιούς ή Γραικούς. Σε ορισμένες τοιχογραφίες του Αγίου Όρους απεικονίζονται μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους διάφοροι φιλόσοφοι, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας. Όλοι φορούν στέμμα, έχουν μακριές γενειάδες και είναι ντυμένοι σαν Βυζαντινοί πρίγκιπες. Βαστούν ο καθένας τους έναν πάπυρο όπου είναι γραμμένη μια πλασματική φράση, που διακηρύσσει, για παράδειγμα, την τρισυπόστατη φύση του Θεού.[…] (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για το ίδιο βιβλίο, η Γαλλική Ακαδημία στη διάρκεια της συνεδρίας της Πέμπτης 25 Οκτωβρίου τού απένειμε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο του «Ap. J.-C.» (εκδόσεις Stock). Όπως ανακοίνωσε η γραμματέας της Ακαδημίας, Ελέν Καρέρ ντ’ Ενκός, ο Αλέξακης το πήρε με τη δεύτερη ψηφοφορία, συγκεντρώνοντας 12 ψήφους έναντι έξι στον Κριστόφ Ντονέρ για το βιβλίο του «Un roi sans lendemain» και 5 στον Ζαν Περόλ για το βιβλίο του «Le soleil se couche a Nippori».

Το μυθιστόρημα του Βασίλη Αλεξάκη «Ap. J.-C.» κυκλοφορήσε στα ελληνικά στις 20 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις «Εξάντας» με τον τίτλο «μ.Χ.» κατά την προσφιλή συνήθεια του συγγραφέα να προηγείται η γαλλική έκδοση και να έπεται η ελληνική. Ο μύθος του, όπως είπε ο ίδιος στην «Ε» σε συνέντευξή του στον Βασίλη Καλαμαρά, «είναι πλεγμένος με δύο βελόνες: η μία είναι η αρχαία παράδοση, οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, και η άλλη η βυζαντινή, η οποία είναι δογματική». Ο ήρωας του βιβλίου, ένας 24χρονος ιστορικός, αναλαμβάνει μια αποστολή από την πάμπλουτη ηλικιωμένη κυρία Ναυσικά: να μάθει τα πάντα για το Αγιον Ορος. Εκεί συνειδητοποιεί το χάσμα που χωρίζει την αρχαία Ελλάδα από το Βυζάντιο και ότι ο «όρος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δεν έχει κανένα νόημα, αφού παντρεύει δύο έννοιες ριζικά άσχετες». Είναι, δηλαδή, το «μ.Χ.» ένα μυθιστόρημα που πέφτει στην ελληνική αγορά μια πολύ καλή (ή και κακή) στιγμή, τώρα που λόγω του βιβλίου της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού αλλά και της αναζωπύρωσης των «εθνικών» μας θεμάτων (βλέπε Σκοπιανό) οι παντός είδους ρίζες μας (αρχαίες, βυζαντινές κ.λπ.) είναι πολύ της μόδας. (από «Ε»29/10/2007)

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.