αγριμολογος

Εδώ και χρόνια αναπτύσσεται (αναπτύχθηκε) μία νέα εικαστική πραγματικότητα, της τηλεοπτικής εικόνας. Ελάχιστα διασώζονται από αυτό το διεισδυτικό μέσο. Πρόκειται για έναν αδίστακτο οικιακό επιστάτη που λειαίνει και επηρεάζει όλες τις πτυχές του χαρακτήρα μας. Μπροστά μας περνούν διάφορα τερατόμορφα χωρίς πια να εντυπωσιάζουν. Ο εθισμός, ο μηδενισμός του θεατή. Αιώνες παραποιούνται με μια απλή αφαιρετική συρραφή, ένα κουμπί, το τηλεκοντρόλ. Το μοντάζ με τα εναλλάξ πλάνα, η ανόητη φλυαρία, χωμένα στο σπιτικό του καθενός, στη καθημερινότητά μας, στη συνείδησή όλων. Ήθη νοθεύονται, Λόγοι Ύπαρξης ευτελίζονται, το παράλογο νομιμοποιείται χωρίς να απορεί κανείς. Όλοι παρόντες στην αιώνια απουσία του καναπέ με τα πατατάκια. Η τέχνη απομακρύνεται ψάχνοντας καταφύγιο.
Η σημερινή τιβούλα μας είναι μια ενσταντανέ κολυμβήθρα, ένα μικρό «βούτηγμα» αρκεί για να πάρει κανείς το τίτλο του «καλλιτέχνη», της «προσωπικότητας», του «μεγάλου τραγουδιστή». Όλοι, με ένα ολιγόλεπτο βάπτισμα κατατάσσονται αυτομάτως στη κατηγορία των «δημοσίων προσώπων». Αφήστε τις λέξεις να τις παίρνει ο άνεμος, ασφυκτιούν άλλωστε στη φοβερή στενότητα των χώρων, εκεί που κυριαρχεί το τηλεοπτικό μάτι της αδράνειας. Τα «ευπώλητα» σκουπίδια αποκτούν επιτέλους φωνή, δημιουργούν νέες κατηγορίες τηλεπερσόνων, νέες λαμπερές μετριότητες καθορίζουν τη γνώμη της (σιωπηρής) πλειοψηφίας. Λέξεις όπως «πρωινάδικο» ή και «μεσημεριανό» αποκτούν πρωτόγνωρη σημειολογική αξία. Κάποιοι, ελάχιστοι, φυσικά ξεχωρίζουν, μα είναι τόσο λίγοι, απειροελάχιστοι, δεν ακούγονται καν.
Η τιβούλα έγινε ο φυσικός σύμμαχος του καθημερινού ανθρώπου, του καταπραΰνει το πόνο, τις δυσκολίες της ακρίβειας, του γυαλίζει τις άθλιες εικόνες του περιβάλλοντος. Ο φτωχός θεατής ξεχνά για λίγο τα βάσανά του. Όλα. Ακόμη και οι σκέψεις, οι δημιουργικές, από ανθρώπους πραγματικά ανήσυχους, με ικανότητες, αδρανούν μπροστά στο ισοπεδωτικό αυτό κύμα της τηλεοπτικής ευκολίας. Τα σκουπίδια ως δια μαγείας εξαφανίζονται από το πεζοδρόμιο, οι παράνομες χωματερές που πλημμύρισαν τον τόπο επίσης. Τα ράντζα μετατρέπονται σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων, και εάν κάποιες τηλεοπτικές εικόνες δείξουν το αληθινό πρόσωπο του κόσμου μας, οι τηλεοπτικοί ήρωες διαμαρτύρονται εξ ονόματος του παθητικού θεατή που κομπάζει με ικανοποίηση μέσα από το μίζερό του σαλόνι για την «ηρωική» πράξη της επώνυμης τηλεπερσόνας-γκουρού που «υπερασπίζεται» τα δίκαιά του.
Έχω φυλαγμένα καλά ένα κειμενάκι με τίτλο «Οι Σηριαλιστές» του Κώστα Γεωργουσόπουλου στο περιοδικό «λέξη» το Μάη του 1981 -έχουν δηλαδή περάσει από τότε 26 και κάτι χρόνια- τελειώνοντας το άρθρο, γράφει: «Ποιος μίλησε για κανάλια; Πλοκάμια διαλέγουμε. Ο σηριαλισμός είναι κίνημα, είναι χιονοστιβάδα. Λίγο ακόμη κι όσοι αντιστέκονται θα κατηγορηθούν ως αιρετικοί. Για άλλη μια φορά και η τέχνη θα καταφύγει στα σπήλαια. Θυμηθείτε τον Κατσαρό: ‘Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία’». Προφητικό κείμενο. Αντιπροσωπεύει αυτούς που αντιστέκονται, δεν είναι πολλοί, αλλά ούτε και ελάχιστοι. Πάντα έτσι ήταν αυτοί οι… Εγγονόπουλοι. Τον διάλεξα σαν παράδειγμα, έτσι, λόγο του τρέχοντος έτους 2007 που τον τιμά. Ένα έτος που σε λίγο μας αφήνει.

Δημοσιεύτηκε στον α γ ρ ι μ ο λ ό γ ο ς…(ο) στο e-περιοδικό «Στάχτες» Νο 19

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.