plaisir: Κλέφτες ποδηλάτων
31/03/2009 § Σχολιάστε
Ladri di biciclette – Vittorio De Sica, 1948
Άνεργος. Η οικογένειά του ζει μέσα στην φτώχεια μήνες τώρα, ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά. Επιτέλους του παρουσιάζεται η ευκαιρία να προσληφθεί αφισοκολλητής. Η χαρά του μεγάλη – η μόνη προϋπόθεση για την δουλειά, ένα ποδήλατο, η γυναίκα του βάζει ενέχυρο τα σεντόνια του κρεβατιού τους, το αγοράζει. Την πρώτη μέρα της δουλειάς του το κλέβουν. Ένα άνεργος με τον γιο του, περιπλανώνται στους δρόμους της Ρώμης ψάχνοντας μέσω του ποδηλάτου μια χαμένη αξιοπρέπεια.
Πατέρας και γιος χαίρονται μερικές στιγμές σ’ ένα εστιατόριο.
Οι συγκινητικές σκηνές του φινάλε, η ταπείνωση, το κλάμα.
Τον πατέρα παίζει ο Lamberto Maggiorani, τον γιο ο Enzo Staiola.
Ένα αξέχαστο, ακατέργαστο διαμάντι του ιταλικού νεορεαλισμού. Ας ευχαριστήσουμε τους ανώνυμους χρήστες του διαδικτύου που με μεράκι μας προσφέρουν διασώζοντας εικόνες μιας ζωής. Του δικού μας κόσμου.
Courtesy of italianfilmfest
.
.
[Pablo Neruda ―M’αρέσεις όταν σωπαίνεις…
29/03/2009 § Σχολιάστε
[M’ αρέσεις όταν σωπαίνεις…]
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τοσηδά και απ’ αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
✳︎
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Από το βιβλίο: Pablo Neruda, «Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα», μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής, Τυπωθήτω, Αθήνα 2005, σελ. 57.
◉
Μηντιαλογίες: Ομπάμα, ο Μέγας Αλέξανδρος
28/03/2009 § Σχολιάστε
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος μιλώντας στην καθιερωμένη ετήσια τελετή που γίνεται στον Λευκό Οίκο για να τιμηθεί η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου. Ο Προκαθήμενος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική κάλεσε τον αμερικανό ηγέτη να μιμηθεί το παράδειγμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να λύσει τον γόρδιο δεσμό στα τρία θέματα που απασχολούν τον Ελληνισμό: τη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την επίλυση του Κυπριακού και τη διευθέτηση του ζητήματος της ονομασίας των Σκοπίων.
«Το Βήμα»
.
.
(μ)Βρυξέλλες
28/03/2009 § Σχολιάστε
"Ένα κολοσσιαίο νεκρό σπουργίτη κείτονταν σε κεντρικό δρόμο της Αμβέρσας..."
Τα ερωτήματα δεν είναι πάντα ηθικά, αυτό σκέφτομαι χωρίς λόγο καθώς είμαι στην «τέσσερα-έντεκα» κατευθυνόμενος προς την πόλη. Ο αέρας στα εβδομήντα χλμ. την ώρα λέει το μετεωρολογικό δελτίο, το νιώθω καθώς τα τεράστια δέντρα του δάσους στ’ αριστερά υποκλίνονται στο γοργό πέρασμα των αυτοκινήτων, υποκλίνονται στην αδιάκοπη πρωινή ροή των αμέτρητων τροχοφόρων που ταΐζουν κάθε πρωί την πόλη. ~ Η ανοιχτή συμπεριφορά του Χορού στην Είσοδο. ~ (μ) ένα τίτλος όπως
"...οι περαστικοί τρομαγμένοι, με δέος και απορία κοιτούν..."
τόσοι άλλοι, ας πούμε ένα όνομα, όπως τόσα άλλα. Κάπου διάβασα ότι (άχρηστη είδηση): «Το μπλε είναι το χρώμα που πρέπει να επιλέξετε όταν η δημιουργία είναι για σας προτεραιότητα» τέτοια μαλακία είπε κάποιος δόκτορας Τάδε, καθηγητής μάρκετινγκ κλπ. και μάλιστα διεξήγαγε δημοσκόπηση-έρευνα μεταξύ φοιτητών ~ βγήκε το εξής άχρηστο συμπέρασμα: «το μπλε οδηγεί τους ανθρώπους σε σκέψεις με ανοιχτούς ορίζοντες, απέραντες θάλασσες» κλπ. όλα αυτά. ~ Νομίζω ότι δράσεις
"...άφησαν λουλούδια στον τόπο της «τραγωδίας»..."
όπως του καλλιτέχνη Benjamin Verdonck διαταράσσουν το εφησυχασμένο νευρικό μας σύστημα ~ Ένα κολοσσιαίο νεκρό σπουργίτη κείτονταν σε κεντρικό δρόμο της Αμβέρσας, σκεπασμένο με ένα ολόλευκο σεντόνι, το αίμα κυλούσε από τα πλάγια, τα πόδια του σπουργιτιού μαζεμένα, κάθετα στο δρόμο, οι περαστικοί τρομαγμένοι, με δέος και απορία κοιτούν το θέαμα, δεν υποψιάζονται τη καλλιτεχνική «δράση» του συμβάντος. Το μέγεθος του σπουργίτη, ίδιο με αυτό ενός αλόγου. ~ Οι διαβάτες κοιτούν πετρωμένοι. Μερικοί άφησαν λουλούδια στον τόπο της «τραγωδίας». To εγχείρημα του Φλαμανδού ηθοποιού/θεατράνθρωπου/καλλιτέχνη Benjamin Verdonck πέτυχε, το (ας το πούμε έτσι) street art σταμάτησε για λίγο τους ανθρώπους, τους έβαλε σε σκέψεις. Μια καλή πρωινή άσκηση.
.
.
.
.
Photos©kalender09.be
.
.
αγριμολογος 