αγριμολογος

ο δρόμος πέλαγο ανοιχτό και τα φύλλα των δέντρων να σκύβουν με απέραντη στοργή κλείνοντάς μου τον μακρινό και σκοτεινό ορίζοντα. η ηρεμία έχανε συνεχώς σχήμα καθώς τεντώνονταν τα ιδρωμένα χέρια στο τιμόνι. μια ιδανική θερμοκρασία αγκάλιαζε ότι υπήρχε μόνο. οι φευγαλέες εικόνες σαν χέρια επίμονα να επιδιώκουν το άγγιγμα μου και η υγρασία στο καθήκον να παράγει κατάλληλες

θερμότητες που εναποθέτουν επιθυμίες στην τύχη και στη σύμπτωση.

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.