η σιωπή
20/05/2009 § Σχολιάστε

Όταν σταματούν οι φωνές, αντιλαμβανόμαστε το τερατώδες των ηχηρών άναρθρων ενστάσεων. Όταν το ηχητικό περιβάλλον φτάνει στα όρια της διαπασών παραφροσύνης, πριν συλλάβουμε το νόημα των λόγων του προηγούμενου ομιλητή, έρχεται να προστεθεί θρασύτατα ο άναρθρος λόγος του επομένου, κι όταν οι κραυγαλέες επιδείξεις του καθενός η «ιδιαίτερη» συμπεριφορά, γεμίζουν το περιβάλλον με θορύβους, αυτό αποκαλείται πρότυπο πολιτικής θέσης και στάσης. Όταν έρχεται η σιωπή, αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και οι τριγμοί διαθέτουν επίπεδα ποιότητας. Η σιωπή φανερώνει την τρομοκρατία των πολιτικών ή μη, διαλόγων ή• «παράλληλων μονόλογων». Η καθημερινότητα της επίσημης ηχορύπανσης σκεπάζει το ελάχιστο χρήσιμο που τολμά να λεχθεί, το σημαντικό μεταμορφώνεται σε ψίθυρο μέσα στη γενικότερη οχλαγωγία. Άναρθροι ήχοι στη φαιδρή ψευδολογία αποκτούν κύρος, χαρακτήρα, προσωπικότητα. Αποσυρθείτε.
Απουσία δεν σημαίνει θάνατος.
Σχολιάστε