αγριμολογος

«Αλλ’, ω Αρμονίδη, εράς μεν, έφη, ευ ίσθι, ού μικρού πράγματος, επαίνου και δόξης και επισήμος είναι και γιγνώσκεσθαι πρός των πολλών, τούτο δε ει μεν ουτωσί πως ες τα πλήθη παριών επιδεικνύμενος εθέλοις πορίζεσθαι, μακρόν άν γένοιτο, και ουδέ ούτω μέγα, εν ώ πάσαν αυλήσεις τοις Έλλησιν; ως δέ ποιήσας γνωσθήση αυτοίς και επί το πέρας αφίξη της ευχής, εγώ και τούτο υποθήσομαί σοι• σύ γαρ αύλει μεν και προς τα θέατρα ενίοτε, ατάρ ολίγον μελέτω σοι των πολλών…»
.
.

Λουκιανός, «Αρμονίδης», αρχή του 2ου μέρους.

.

.

φωτογραφία: Αεροδρόμιο των Βρυξελλών 23.12.09

.

.

Παρουσίαση- από εκδόσεις Άγρα
Τα μικρά μικρά αυτά κομμάτια γραφής, που μοιάζουνε με ξεριζωμένα τεμάχια από κάποιο μυστηριώδες Σύνολο, μιλάνε αμέσως στις αισθήσεις μας και στον βαθύτερο εαυτό μας. Είναι τρυφερά, γεμάτα συμπόνια για τους ήρωες και τις καταστάσεις. Και η συμπόνια αυτή δίνει σε όλα τα κείμενα μια ωριμότητα, αμβλύνοντας έτσι την πίκρα και τον κυνισμό που κρύβονται από κάτω, μεταμορφώνοντας και την πίκρα και τον κυνισμό σε θετικά συναισθήματα, σε πράξεις ζωής και όχι αποσύνθεσης. Ίσως η συμπόνια να δίνει τον τόνο σε όλο το βιβλίο, χαρίζοντάς του έτσι αυτή τη νοσταλγική υφή, μια κάποια θλίψη γεμάτη γλύκα και ονειροπόληση, κάτι το παλιό και το ήδη ξεχασμένο, που έρχεται για μια φευγαλέα στιγμή ν’ αγγίξει την ψυχή μας και να φτερουγίσει πάλι μακριά μας. Και όλα αυτά γίνονται με απέραντη αγάπη και τρυφερότητα, διότι ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος εσωκλείει μέσα του έναν κόσμο θετικό, θα’ λεγα ευλογημένο, όπου δεν υπάρχει το διαβολικό, υπάρχει μια αγάπη και μια περιέργεια για τη ζωή, όπου η μεταφυσική γίνεται γήινη και ανθρώπινη, κοντινή και προσιτή, χωρίς διφορούμενα, όπως μέσα στα δύο θαυμάσια κομμάτια «Το φασόλι» και «Η ψυχή».

Κρίσεις
[…] Ο συγγραφέας σαν τον αλχημιστή μετατρέπει το τίποτα σε λόγο, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πώς το πετυχαίνει και ποια στιγμή ακριβώς το κείμενο παίρνει ζωή. Τα κείμενα είναι σαν το αρνητικό μιας φωτογραφίας: τρεμοπαίζουν και πάλλονται κάτω από το υδάτινο στοιχείο και η φωτογραφία «νετάρει» μόνο στο τέλος του κάθε κομματιού. Αναδύεται μπροστά μας ολόκληρη και ακέραιη και έχουμε την αίσθηση ότι εμείς οι ίδιοι, οι αναγνώστες, δώσαμε στο κείμενο σάρκα και οστά, απλώς διαβάζοντάς το. […] Και μέσα σ’ όλα αυτά, η μοναξιά. Αλλά κι αυτή μια μοναξιά χωρίς πίκρα – ίσως με λίγη θλίψη. Στο τελευταίο κείμενο «Το “Άαα” και το “Οάα”», ένα πλάσμα φωνάζει από μακριά στο άλλο «Άαα» και το άλλο απαντάει «Οάα», μέσα στους αιώνες. «Κι ήταν καλά», γράφει ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος. Ήτανε όμως;
– ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ, 1992

Ένα υπέροχο στοιχείο του βιβλίου είναι η ελαφρότητα της υφής και η ατέρμονη ανοιχτοσύνη της. Είσαι ελεύθερος είτε να το προσλάβεις σαν παιχνιδιάρικο χιούμορ είτε να κατακλυστείς από τα απώτατα βάθη των νοημάτων πού κρύβονται μέσα του. Όλα εξαρτώνται από τη φύση και τη διάθεση του αναγνώστη• πώς το καταλαβαίνει και τι προσέγγιση υιοθετεί κατανοώντας αυτά που λέγονται, καθώς κάθε λέξη μπορεί να προκαλέσει σκέψεις βαθιές.
[…] Έχεις αναπτύξει ένα γλωσσικό εργαλείο ολότελα δικό σου, αναμειγνύοντας στοιχεία μύθου, συμβόλων, παραβολών και αλληγορίας –κάτι σαν ένα μοναδικό επίτευγμα για το οποίο όλοι οι άνθρωποι θα ’πρεπε να σου χρωστούνε χάρη– αδράχνοντας την πραγματικότητα μέσα σε μια χούφτα παραβολών ενός καινούργιου λογοτεχνικού είδους.
– V.Y. ΚΑΝΤΑΚ, 1999

Βιογραφικά στοιχεία
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Νομικά, συνεχίζοντας με Κοινωνιολογία στο Παρίσι.
Ίδρυσε την Εταιρεία Φίλων Μουσικής Γιάννη Χρήστου και ήταν διευθύνων σύμβουλός της.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου.
Συνεργάστηκε, από την ίδρυσή του, με το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων, ως γενικός γραμματέας και ως πρόεδρος του σωματείου των Φίλων του Μουσείου.
Το πρώτο του βιβλίο, τα Δώδεκα και ένα ψέματα (Ίκαρος, 1991, επανέκδοση Άγρα, 2009) κυκλοφόρησε στην Τουρκία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ινδία.
Τα Ψέματα πάλι κυκλοφορούν στις εκδόσεις Άγρα και έχουν μεταφραστεί αγγλικά και γερμανικά (το διήγημα Οι καινούργιοι Άγιοι και τουρκικά).
Το θεατρικό του Ο Σιμιγδαλένιος (Εστία 9η έκδοση) έχει κυκλοφορήσει στην Αυστραλία και την Τουρκία και έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από πενήντα διαφορετικές παραγωγές, από διάφορους θιάσους σε όλη τη χώρα.
Το λιμπρέτο του Οι Δαιμονισμένοι έχει παρουσιαστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Έχει μεταφράσει τα θεατρικά έργα Οι Δαιμονισμένοι του Αλμπέρ Καμύ (ΚΘΒΕ, 1991), Η πόλη που πρίγκιπας της ήταν ένα παιδί του Ανρί ντε Μοντερλάν (Εθνικό, Λιβάνης, 1993), Δεν παίζουνε με την αγάπη του Αλφρέ ντε Μυσσέ (Εστία, 2003), Η δύναμις του σκότους του Λέοντος Τολστόι (Ροές, 2007) και Μισό ποτήρι νερό του Ταρίκ Γκιουνερσέλ, το μυθιστόρημα Ο θείος Όσβαλντ του Ρόαλντ Νταλ (Άγρα, 2004) και τη Διαθήκη του Αυγούστου Ροντέν (Άγρα, 2005).

.

ΥΓ: Αγαπητέ Αλέξανδρε, ελπίζω αυτή τη φορά να τα πούμε κι από κοντά, το βιβλιαράκι σου ήταν για μένα αυτές τις μέρες της σχόλης, μια απογευματινή απόλαυση…

.

.

Παρουσίαση από Εκδόσεις Άγρα.
ΤΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΔΙΑΤΡΕΧΕΙ εκείνος που παρακολούθησε κάποια γυναίκα να τραγουδάει, μόνη της, στη μέση ενός αγρού; Πώς εμπλέκεται ένα βαρύ, κακοφτιαγμένο έπιπλο σε τρεις ερωτικές ιστορίες και σε ένα έγκλημα; Πόσος σχεδιασμός και πόση τυχαιότητα περιγράφουν τις κινήσεις μιας γυναίκας που ίσως ελέγχει το κέντρο της αφήγησης; Ένα ακόμα διπλό αφήγημα, κατασκευασμένο από κομμάτια που έφτασαν με διάφορους τρόπους στα χέρια του συγγραφέα των Αριθμών και του Χειριστή.

Τα λογοτεχνικά κείμενα του Αριστείδη Αντονά χαρακτηρίστηκαν εν σμικρύνσει φιλοσοφικά μυθιστορήματα, αφηγήματα τρόμου, περιπετειώδεις ιστορήσεις, αστυνομικά διηγήματα, οικογενειακά χρονικά, μινιμαλιστικές καταγραφές, αδύνατοι αποχωρισμοί, αποκρυφιστικές αλληγορίες, ηθικές παραβολές, ελλειπτικά κείμενα, μετανεωτερικά έργα της αποκαλούμενης μαθηματικής λογοτεχνίας, εγκλεισμοί στον χώρο της δυτικής σκέψης.

Απόσπασμα
Ο άνθρωπος του παραθύρου γεμίζει τα ποτήρια με κόκκινο κρασί από το γυάλινο δοχείο. Υψώνει το δικό του με το πληγωμένο χέρι. «Εις υγείαν», λέει. «Λοιπόν, αυτό το εργαστήριο είναι δυστυχώς κρυμμένο και έχει στο βάθος του ένα ακόμη πιο κρυφό δωμάτιο που είναι πολύ περισσότερο ιδιαίτερο και σίγουρα απαγορευμένο, δηλαδή μυστικό, πολύ πιο μυστικό από όλα τα μυστικά δωμάτια αυτού του σπιτιού, για τα οποία ένας νόμος με εμποδίζει να μιλήσω με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν μπορώ να αναφερθώ στα δωμάτια, καταλαβαίνετε; Οπότε, όπως φαίνεται, αν δεν μπορώ να μιλήσω για αυτά, πόσο –ακόμη λιγότερο– μπορώ να μιλήσω για το κρυφό μέρος που βρίσκεται μέσα στο κρυφό εργαστήριο».
«Όμως είναι ένα εργαστήριο απ’ όσο καταλαβαίνω… δεν θέλω να γίνω αδιάκριτη, παράγει χημικά. Είναι ένα χημικό εργαστήριο…» «Ναι και όχι. Ας αλλάξουμε καλύτερα θέμα λοιπόν».

Από την παρουσίαση του βιβλίου. Λίζυ Τσιριμώκου «Τα Νέα»… (επιλογή δική μου)
«…Οι ασυνήθιστες ιστορίες του Αντονά κρατούν κάτι από τον σκηνικό λαβύρινθο του Κάφκα, του Μπόρχες ή του Εscher, την αινιγματική γοητεία του Μπέκετ ή του Πόου, συνεχίζουν τη μικρή παράδοση της ελληνικής παραδοξογραφίας, στα χνάρια κυρίως του Ν. Γ. Πεντζίκη και του Ε. Χ. Γονατά, δηλαδή μιας εκδοχής του φανταστικού με ρεαλιστικές προδιαγραφές…» […] … «επανεισάγουν στο γνώριμο κλίμα του συγγραφέα: έγκλειστοι ήρωες, χώροι-φυλακές, συσσωρευμένη και υπόγεια ένταση. Λειτουργούν παραπληρωματικά (ή ανταγωνιστικά) με εσωτερικές συμμετρίες και αντιστοιχίες, παρά την ανισομέρειά τους, και το «εκδοτικό σημείωμα» που προλογίζει έκαστο κείμενο περιγράφει τις ιδιαίτερες συνθήκες παραλαβής και επεξεργασίας του κειμενικού υλικού και της εικονογράφησης- το παλαιό τέχνασμα της αποστολής ή εύρεσης χειρογράφων εκσυγχρονίζεται στην ηλεκτρονική εποχή μας με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο, συνημμένα έγγραφα, ιστοχώρους κ.λπ.» […] «… Ο κατ΄ εξοχήν οικείος χώρος του ανθρώπου που παρατηρεί από μέσα προς τα έξω, το «δωμάτιό» του, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «κελί ή ίσως στέρνα ή πηγάδι»[…] «…Ο καταλύτης στο δεύτερο αφήγημα δεν είναι ένα έμψυχο πλάσμα, αλλά ένα άψυχο: ένα έπιπλο, η πολυθρόνα. Εδώ ο οικείος χώρος ενός άλλου «δωματίου» αναστατώνεται με την άφιξη του επίπλου που ο πρωταγωνιστής της προηγούμενης αφήγησης (ο άνθρωπος του παραθύρου) στέλνει στον αδελφό του, στην πόλη…»

Στις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν ήδη τρία λογοτεχνικά βιβλία του: Ο Φλογοκρύπτης, Ο χειριστής και Οι Αριθμοί.

.

.