αγριμολογος

Παρουσίαση από Εκδόσεις Άγρα.
ΤΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΔΙΑΤΡΕΧΕΙ εκείνος που παρακολούθησε κάποια γυναίκα να τραγουδάει, μόνη της, στη μέση ενός αγρού; Πώς εμπλέκεται ένα βαρύ, κακοφτιαγμένο έπιπλο σε τρεις ερωτικές ιστορίες και σε ένα έγκλημα; Πόσος σχεδιασμός και πόση τυχαιότητα περιγράφουν τις κινήσεις μιας γυναίκας που ίσως ελέγχει το κέντρο της αφήγησης; Ένα ακόμα διπλό αφήγημα, κατασκευασμένο από κομμάτια που έφτασαν με διάφορους τρόπους στα χέρια του συγγραφέα των Αριθμών και του Χειριστή.

Τα λογοτεχνικά κείμενα του Αριστείδη Αντονά χαρακτηρίστηκαν εν σμικρύνσει φιλοσοφικά μυθιστορήματα, αφηγήματα τρόμου, περιπετειώδεις ιστορήσεις, αστυνομικά διηγήματα, οικογενειακά χρονικά, μινιμαλιστικές καταγραφές, αδύνατοι αποχωρισμοί, αποκρυφιστικές αλληγορίες, ηθικές παραβολές, ελλειπτικά κείμενα, μετανεωτερικά έργα της αποκαλούμενης μαθηματικής λογοτεχνίας, εγκλεισμοί στον χώρο της δυτικής σκέψης.

Απόσπασμα
Ο άνθρωπος του παραθύρου γεμίζει τα ποτήρια με κόκκινο κρασί από το γυάλινο δοχείο. Υψώνει το δικό του με το πληγωμένο χέρι. «Εις υγείαν», λέει. «Λοιπόν, αυτό το εργαστήριο είναι δυστυχώς κρυμμένο και έχει στο βάθος του ένα ακόμη πιο κρυφό δωμάτιο που είναι πολύ περισσότερο ιδιαίτερο και σίγουρα απαγορευμένο, δηλαδή μυστικό, πολύ πιο μυστικό από όλα τα μυστικά δωμάτια αυτού του σπιτιού, για τα οποία ένας νόμος με εμποδίζει να μιλήσω με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν μπορώ να αναφερθώ στα δωμάτια, καταλαβαίνετε; Οπότε, όπως φαίνεται, αν δεν μπορώ να μιλήσω για αυτά, πόσο –ακόμη λιγότερο– μπορώ να μιλήσω για το κρυφό μέρος που βρίσκεται μέσα στο κρυφό εργαστήριο».
«Όμως είναι ένα εργαστήριο απ’ όσο καταλαβαίνω… δεν θέλω να γίνω αδιάκριτη, παράγει χημικά. Είναι ένα χημικό εργαστήριο…» «Ναι και όχι. Ας αλλάξουμε καλύτερα θέμα λοιπόν».

Από την παρουσίαση του βιβλίου. Λίζυ Τσιριμώκου «Τα Νέα»… (επιλογή δική μου)
«…Οι ασυνήθιστες ιστορίες του Αντονά κρατούν κάτι από τον σκηνικό λαβύρινθο του Κάφκα, του Μπόρχες ή του Εscher, την αινιγματική γοητεία του Μπέκετ ή του Πόου, συνεχίζουν τη μικρή παράδοση της ελληνικής παραδοξογραφίας, στα χνάρια κυρίως του Ν. Γ. Πεντζίκη και του Ε. Χ. Γονατά, δηλαδή μιας εκδοχής του φανταστικού με ρεαλιστικές προδιαγραφές…» […] … «επανεισάγουν στο γνώριμο κλίμα του συγγραφέα: έγκλειστοι ήρωες, χώροι-φυλακές, συσσωρευμένη και υπόγεια ένταση. Λειτουργούν παραπληρωματικά (ή ανταγωνιστικά) με εσωτερικές συμμετρίες και αντιστοιχίες, παρά την ανισομέρειά τους, και το «εκδοτικό σημείωμα» που προλογίζει έκαστο κείμενο περιγράφει τις ιδιαίτερες συνθήκες παραλαβής και επεξεργασίας του κειμενικού υλικού και της εικονογράφησης- το παλαιό τέχνασμα της αποστολής ή εύρεσης χειρογράφων εκσυγχρονίζεται στην ηλεκτρονική εποχή μας με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο, συνημμένα έγγραφα, ιστοχώρους κ.λπ.» […] «… Ο κατ΄ εξοχήν οικείος χώρος του ανθρώπου που παρατηρεί από μέσα προς τα έξω, το «δωμάτιό» του, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «κελί ή ίσως στέρνα ή πηγάδι»[…] «…Ο καταλύτης στο δεύτερο αφήγημα δεν είναι ένα έμψυχο πλάσμα, αλλά ένα άψυχο: ένα έπιπλο, η πολυθρόνα. Εδώ ο οικείος χώρος ενός άλλου «δωματίου» αναστατώνεται με την άφιξη του επίπλου που ο πρωταγωνιστής της προηγούμενης αφήγησης (ο άνθρωπος του παραθύρου) στέλνει στον αδελφό του, στην πόλη…»

Στις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν ήδη τρία λογοτεχνικά βιβλία του: Ο Φλογοκρύπτης, Ο χειριστής και Οι Αριθμοί.

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.