Ο κύριος Τπτ
20/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο κύριος Τπτ
ήθελε –καιρό τώρα το έχει στο νου- να πιάσει πρώτα τα θηράματά του ζωντανά, με αυτόν τον τρόπο θα επιβεβαίωνε την τωρινή του ύπαρξη, και επιπλέον θα εξασφάλιζε μια θέση στο Πάνθεον της Ιστορίας. Σκέφτηκε. Δεν αρκεί να κατασκευάσει κανείς ένα μεταλλικό δίχτυ, και να το απλώσει άτεχνα και άναρχα, πρέπει πρωτίστως να δημιουργήσει –για την επιτυχία του εγχειρήματος- ένα αυστηρό ατσάλινο, άκαμπτο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πλέξει το δίχτυ, ας υποθέσουμε ακτινωτά, ένα πλέγμα ελικοειδές, με τον τρόπο αυτό δεν προσφέρει καμία πιθανότητα λύτρωσης στο θήραμα, το οποίο μετά ενός εύλογου χρονικού διαστήματος θα αρχίσει –περιορισμένα βεβαίως- να ονειρεύεται. Ξέχασα να αναφέρω την απαραίτητη κολλώδης ουσία με ειδικές αναθυμιάσεις, με την οποία ο κύριος Τπτ σκέφτεται να καλύψει όλα τα μέρη στο μεταλλικό δίχτυ· εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο, περιορισμό της γκάμας των ονείρων του θηράματος σε «κρίμα να μην μπορώ να δουλέψω στην οικοδομή, το εργοστάσιο, σε ζυθεστιατόριο κλπ.». Ο κύριος Τπτ έχει μελετήσει με κάθε λεπτομέρεια το είδος των ταλαντεύσεων του θηράματος ανάλογα με το τι (θα) ονειρεύεται. Στην ακραία, λέμε τώρα, στην σπάνια περίπτωση που το θήραμα νιώσει –αν και αυτό θεωρείται απίθανο- άβολα, ή του δημιουργούνται ψευδαισθήσεις περί δραπετεύσεως, τότε ο κύριος Τπτ θα του αφαιρεί αργά, συστηματικά, τμήματα του σώματός του, έως ότου αυτό
ξεψυχήσει.
.
.
.
photo © Evans Walker, 1930
.
.
.
τα εκκεντρικά χόμπι της ζήμενς
19/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο τα εκκεντρικά χόμπι της ζήμενς
Τρομοκρατούν με εικόνες ντυμένες με τον σύνηθες, φτωχό μη-ουσιώδη λόγο, δεν βασανίζουν καμία φαντασία και· η φρίκη ενώ προκαλείται επωνύμως ζει κι αναπνέει μέσα στην πλασμένη γενικότητα της ανωνυμίας, αιωρείται, «ποιος φταίει». Εικόνες. Θυμίζουν αγωνιώδη κουφάρια, ένα σωρό συγκεντρωμένα κουρέλια σε μια χώρα με λερωμένους, ραγισμένους τοίχους –μια άδεια σκηνή, ενώ βλέπεις· οι άνθρωποι θέλουν να τραγουδήσουν, όλο τους το κορμί θέλει να τραγουδήσει κι η ευτυχία της απλότητας να χάνεται σε –πάντα– σκοτεινά παρασκήνια μιας φτηνής επαναλαμβανόμενης… δημοκρατικής ρητορείας γεμάτο πληκτικές κοινοτοπίες κι ένας χορός, ένα φαγοπότι που δεν σταμάτησε ποτέ παρά μόνο τότε· στην φαντασία των μελών του Χορού που (και πάλι) τότε· τους εμφάνισε άσπρους λαγούς από την κάλπη, κι έχει –ακόμη- πάντα δίκιο ο αείμνηστος Βασίλης, ο φίλτατος, όταν εργαζόμουν στο «Έθνος» Ραφαηλίδης που έγραψε ότι από υπάρξεως του νεοελληνικού κράτους και μέχρι τις μέρες μας, «η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία δεν είναι παρά αλλαγή των συνδαιτυμόνων στο ίδιο τραπέζι» κι ήταν πάλι ο Ραφαηλίδης από τους πρώτους που μου γκρέμισε ορισμένα εθνικά είδωλα, όπως αυτό της ιστορικής φιγούρας του Μακρυγιάννη –μεγάλη φαγάνα- όπως χαρακτηριστικά τον περιέγραψε, στην πρώτη Εθνική Συνέλευση (Βουλή) του 1843-44 λέει: «Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα».*
Η χτεσινή δήλωση στην εξεταστική της Βουλής, του κ. Γείτονα: «Το ΠΑΣΟΚ, όσο ήμουν εγώ ταμίας, δεν πήρε ποτέ χρήματα από τη Siemens. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι υπήρξε μεθόδευση εμπλοκής των κομμάτων στην υπόθεση αυτή, από τον Μιχάλη Χριστοφοράκο».
Ηλίου φαεινότερον. Ο κ. Χριστοφοράκος και η Siemens δεν επιθύμησαν ποτέ να «συνεργαστούν» με το Δημόσιο (και το χρήμα Του) διότι –ως γνωστόν– η εταιρεία αυτή και τα στελέχη της, στον ελεύθερό τους χρόνο, δεν είχαν άλλο εκκεντρικό χόμπι παρά τη χαρά της «μεθόδευσης» προς εμπλοκή των (δύο) κομμάτων…
Ηλίου φαεινότερον. Καθίκια δεν υπάρχουν πλέον σε κοινή χρήση, ήδη από την εποχή του Μακρυγιάννη.
.
.
.
[*] Βασίλης Ραφαηλίδης: Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
.
.
.
photo© Elliot Erwitt, 1955
.
.
Μηντιαλογίες: η πολιτική τους
18/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μηντιαλογίες: η πολιτική τους
γράφτηκε στο «Έθνος 10.05.10»
Παρένθετα
• Ελληνική εταιρεία δημοσίων σχέσεων ανέλαβε, έναντι αδράς αμοιβής, τη… γνωριμία των ανθρώπων του ΔΝΤ με Ελληνες δημοσιογράφους και opinion makers, σε μια προσπάθεια «αποδαιμονοποίησης» του Ταμείου ενώπιον της κοινής γνώμης. Διερωτώμαι αν η συνεργασία θα έχει συνέχεια κινούμενη στα πρότυπα οργανωμένης καμπάνιας, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του… σχεδίου Ανάν.
• Ενδιαφέρον είναι πάντως ότι η ίδια εταιρεία είχε συνδράμει στην επικοινωνιακή στρατηγική της Ντόρας Μπακογιάννη, με τις γνωστές δημοσκοπήσεις, που αποδείχτηκαν άστοχες, πέραν και κάθε ελαφρυντικού… στατιστικού σφάλματος. Κι επειδή η συγκεκριμένη εταιρεία είχε πάρει και μεγάλη μερίδα κρατικών αναθέσεων από την προηγούμενη κυβέρνηση, γεννάται το ερώτημα: Με ποιο κριτήριο την επέλεξε το ΔΝΤ; Η σημερινή κυβέρνηση τι λέει επ’ αυτού;…
ο Παρένθετος
…
Nota Bene:
Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και η χτεσινή αλλά και οι προχθεσινές αδυνατούν να δηλώσουν τα αυτονόητα, (έλεος!) πάντα έτσι ήταν τα πράγματα. Να μην υποθέσω επίσης, ότι τα προαναφερόμενα αφορούν γνωστούς-«άγνωστους» επωνύμους δημοσιογράφους που πληρώνονται αδρά κάθε φορά που προκύπτει πρόβλημα σε ένα θέμα που δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό από τον «κυρίαρχο–my ass– λαό» και καλούνται να ρυθμίσουν την κοινή γνώμη (ρυθμίζεται με ένα-δύο κλικ αριστερά ή δεξιά…). Αν μάθω ότι όλα αυτά τα life-style δημοσιεύματα περί του πόσο γοητευτικός «γυναικάς» είναι ο… σοσιαλιστής επικεφαλής του ΔΝΤ Στρως-Καν, είναι πληρωμένες καταχωρήσεις/διαφημίσεις, θα…
πεθάνω.
.
.
όλες οι Μηντιαλογίες στον Αγριμολόγο…
.
Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο”
17/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο”
Στέλλα Βλαχογιάννη, “Με λένε Θάνατο” - εκδόσεις Μετρονόμος
Ο Παράδεισος
Και τι είναι ο Παράδεισος; -σκέφτηκα.
Ένας μεγάλος κήπος που παίξαμε και χάσαμε νωρίς νωρίς οπότε γιατί τόση αγωνία για την Αγάπη;
Τα εξαίσια σώματα με τα φτερά στην πλάτη οι αμαρτωλές σκέψεις και οι επιθυμίες μας είναι που καταδικάστηκαν να ποδηλατούν αιώνια στον ουρανό ποτέ να μην πατήσουν χώμα ποτέ να μην αγγίξουν να μην αγγιχτούν και χάσει ο Φόβος το πλεονέκτημα στις καρδιές των ανθρώπων.
Νεότερη άναβα κεριά στα μανουάλια με την άμμο -ποτέ στα άλλα- κι αισθανόμουν ότι φύτευα ένα νεκρό μου μέλος στο σώμα του χρόνου. Σήμερα κοιτάζω βλοσυρή τα πρόσωπα των αγίων και προσπαθώ να καταλάβω ποια θυσία δεν έκανα ώστε να με αποτυπώσει και μένα κάποιος στην καρδιά του με τον ίδιο σεβασμό που επέδειξα όλη μου την ζωή απέναντι στο Ανέφικτο.
Όταν άρχισα ν’ αθροίζω νεκρούς κατάλαβα ότι έπαιρνα σειρά κι αντιδρούσα. Σταμάτησα να κοιμάμαι, να μιλάω, καμιά φορά και ν’ ανασαίνω. Τίποτα. Δρόμος γραμμένος για όλους ο Θάνατος στη στιγμή έχουμε αμφιβολία γι’ αυτό φοράω ακόμα τα παιδικά μου ρούχα -κόκκινο βελούδινο φουστανάκι, καπέλο και άσπρα παπούτσια- για να μη με καταλάβει κανείς και να διαρρεύσω στο μέλλον σαν πληροφορία άχρηστη αν και στον καιρό της τραγική.
Τις λέξεις μου τις έχω πληρώσει πανάκριβα: χρόνια πορφυρά από το αίμα και συναντήσεις λευκές από τον απέραντο φόβο μιας βαθύτερης γνωριμίας. Μου πρότειναν δουλειά: σ’ ένα ακίνητο ποτάμι, να μετρώ τα πρόσωπα που καθρεφτίζονται ολημερίς σαν σε φιλμ το οποίο δεν θα εμφανιστεί ποτέ.
Αρνήθηκα.
Έχω δουλειά –είπα.
Εκτίθεμαι.
.
.
[Η νέα συλλογή ποιημάτων της Στέλλας Βλαχογιάννη βρίσκεται από αυτή την εβδομάδα στα βιβλιοπωλεία. Στο «Ιατρείον Ασμάτων» μπορείτε να βλέπετε τα κείμενα που διαβάζονται κάθε Τετάρτη στην ομότιτλη εκπομπή]
.
.
αγριμολογος 