αγριμολογος

δημοσιεύτηκε στο «Ποντίκι Art »

Ο Γκοντάρ ήταν και συνεχίζει για πολλούς να είναι ο ιδανικός εκφραστής του αντισυμβατικού στον κινηματογράφο. Ανατρεπτικός με ουσία, εκ των θεμελιωτών του γαλλικού Νέου Κύματος, που διεκδίκησε την απομυθοποίηση του θεαματικού κινηματογράφου, πέρασε από πολλές καμπές και, όπως είναι φυσικό, κάποια στιγμή ξεπεράστηκε από έναν πολύ πιο σύνθετο κόσμο. Η δήλωσή του περί της παγκόσμιας κοινότητας που χρωστάει στην Ελλάδα και πρέπει να μας πληρώσει για τα φώτα που οι πρόγονοί μας έδωσαν στον κόσμο, τον έκανε ξανά επίκαιρο και δημοφιλή σε εμάς, αλλά για τους λάθος λόγους. Δεν τον αγαπήσαμε επειδή έχει να μας πει κάτι η τέχνη του, αλλά επειδή μας κολάκεψε με μια φράση για την Ελλάδα, αντίστοιχη της ρητορικής του Λιακόπουλου. Αλλά φαίνεται ότι στην κατάστασή μας χρειαζόμαστε κάθε είδους κολακεία.

.

.

Nota Bene: Συμφωνώ απολύτως με «Το Ποντίκι», όμως την επόμενη φορά που ο Γκοντάρ θα θελήσει να μιλήσει κι εμείς θα κρεμόμαστε από τα χείλι του «Χωρίς Ανάσα», να θυμάστε ότι οι φιγούρες των Belmondo και της Seberg, όπως ακριβώς τις θυμόμαστε (φωτογραφία), δεν θα ξαναδούμε. Οι δημιουργοί κατά καιρούς φαλτσάρουν όπως όλοι μας, όμως το έργο που μας άφησαν παραμένει, αυτό έχει σημασία. Σ’ αγαπάμε Jean-Luc, γι αυτό σου συγχωρούμε τα πάντα...

.
.
.
photo, still: Jean-Luc Godard « À bout de souffle (1960) »

.

Όλες οι Μηντιαλόγιες

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.