Μαρία Πετρίτση, Lemon με λένε

22/11/2010 § Σχολιάστε

Δελτίο Τύπου

Μικρές καθημερινές, άλλοτε παράξενες κι άλλοτε φαινομενικά συνηθισμένες ιστορίες, που αφηγούνται τον εαυτό τους σε πρώτο πρόσωπο, αναπνέοντας με ανθρώπινους πνεύμονες.

Μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που αφηγούνται τον εαυτό τους σε πρώτο πρόσωπο. Φίλοι και εραστές, παιδιά και γονείς, χρωματιστά γκράφιτι, νυχτερινές πορείες. Πλαστικές κούκλες βιτρίνας που εμπνέουν ερωτικά παιχνίδια. Πλάσματα της φαντασίας που παίρνουν σάρκα και οστά. Φωτογραφίες που αιχμαλωτίζουν μύχιες σκέψεις. Δεισιδαιμονίες και προλήψεις που τρομοκρατούν. Διαδικτυακοί έρωτες με απροσδόκητο τέλος. Όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Κοινωνικές συμβάσεις που καταρρίπτονται.

Μία διαρκής αναζήτηση της ελευθερίας και της διαφορετικότητας μέσα από μουσικές και στίχους. Άρνηση και τρόμος μπροστά στο συμβατικό κενό. Δολοπλοκίες και περιπλοκές. Ψυχολογικά παιχνίδια και απωθημένα. Μαγικές εικόνες που κρύβουν ανομολόγητα μυστικά. Αθωότητα και συνενοχή. Μετρήσεις και αναμετρήσεις. Φως και σκοτάδι.

Ένα βιβλίο που ανασαίνει με ανθρώπινους πνεύμονες.

Από την Εμπειρία Εκδοτική http://www.brainfood.gr/empiria.php

###

Παρουσίαση του Men24.gr

Άνθρωποι, ήχοι, χώροι. Ψίθυροι και φωνές. Ζωές που ξεδιπλώνονται σε στιγμιότυπα, διαδοχικά, σαν τα κομμάτια ενός χάρτη. Κρατάω στα χέρια μου ένα βιβλίο κατανυκτικό, ένα βιβλίο με σαράντα οκτώ μικρές εξομολογήσεις που ξεπηδούν με ανατριχιαστική φυσικότητα η μία μέσα από την άλλη και που, αφού στριφογυρίσουν για λίγο χορεύοντας μπροστά σου, εκρήγνυνται και χάνονται μέσα σε μια βροχή από λάμψεις στα πιο απίθανα μέρη του μυαλού σου.

Και παραμένουν εκεί, ήσυχες και μισοκοιμισμένες μέχρι που, κάποια στιγμή μετά από μερικές ώρες ή μέρες (στοιχηματίζω, ότι ακόμα και μετά από μήνες ή χρόνια πάλι εκεί θα είναι) με μια –φαινομενικά άσχετη- αφορμή, ξεπηδούν ξαφνικά μπροστά σου και αρχίζουν να αναδιοργανώνονται. Ολόκληρες προτάσεις αλλάζουν σειρά ή ακόμα και σελίδα και οι ιστορίες ξαναγράφονται από μόνες τους, μπερδεύονται μεταξύ τους, με άλλες… με τις δικές σου.

Γνώριμα πρόσωπα ταξιδεύουν σε άγνωστες παραγράφους κι έρχονται αντιμέτωπα με λέξεις που μέχρι τώρα τους ήταν ξένες.

Ένα βιβλίο ύπουλο και βραδυφλεγές, που εισχωρεί μέσα σου όσο εσύ νομίζεις ότι κόβει βόλτες γύρω σου, και σε ξεροψήνει όσο εσύ νομίζεις ότι σε ενυδατώνει: σαν αντηλιακό με δείκτη προστασίας μηδέν.

.

Μαρία Πετρίτση συνεργάζεται σταθερά κι ανελλιπώς –από τα πρώτα ακόμη τεύχη- με τις Στάχτες. Της εύχομαι καλή επιτυχία.]

.

Σχολιάστε

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

What’s this?

You are currently reading Μαρία Πετρίτση, Lemon με λένε at αγριμολογος.

meta