αγριμολογος

Στις κορυφές της λογικής
όπου η λογική αναδίνει
μια οσμή χώματος ύστερα από βροχή
η ανοιχτή πληγή της σκέψης μου
επουλώνεται

Λευτέρης Πούλιος

Ακόμα μια φορά οι γενικότητες του Ζίζεκ βρήκαν κατάλληλο, θολό τοπίο στο Αμέρικα  / ύμνοι των αφελών προς τον μέγα του Μαρξ αναλυτή / περάσματα δίχως κόστος / με το «η βία θέλει βία» διότι «οι άνθρωποι είναι πέτρες», ο ποιητής ο Πούλιος δεν χάιδεψε ανέξοδα ανθρώπινα κοιτάσματα / οι λέξεις βλέπουν / που ο στόχος / που ο λιτός ο λόγος / όλοι αγανακτισμένοι  / τραγούδια κιθάρες φυσαρμόνικες κινούν συναισθήματα / συμφωνώ / κάθε κλειστό κλείνεται στο σκοτάδι· κάθε ανοιχτό ανοίγει παράθυρο στο φως / αυτό, ξεχνιέται / κι η πόλη σου άσχημη / κι ο χρόνος χρεώνει / κι οι νόμοι γράφονται δίχως θαλπωρή / νόμοι ξαναγράφονται / που η αγανάκτηση για πλαστικές παραλίες, που  κρύβεις τέτοιες διαμαρτυρίες / μπερδεμένος, εθισμένος και· που η αγανάκτηση στις δοσοληψίες / πως βάζεις όρια στη ρητορεία, στην επιτηδευμένη αφήγηση που αβιάστως υιοθετείς / «Να η Ελλάδα: ΚΑΓΧΑΣΤΕ! / Βλέπει όνειρα γεροντοκόρης στο χαυνωτικό της / ύπνο, αφημένη σε ασελγή και βέβηλα δάχτυλα» / κι αυτά ο Πούλιος / πόσο παρήγορο το «γνωρίζω»  / πόσο παρήγορη η επίγνωση της ανεπάρκειας…

.

.

.

Photo© Arthur Bell,1969

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.