αγριμολογος

Μεσαιωνική Κόλαση

Κοιτώ συνεσταλμένος το ράγισμα στο τζάμι κι έθεσα το θέμα εξερχόμενος του Μεγάρου απομνημονεύοντας γνωστές προνομιούχες λέξεις που με χτυπούν σαν γέλιο· ‘κείνες που παραπέμπουν σε χλιμίντρισμα μετά το σάλπισμα του ευτυχισμένου μέλλοντος, εκείνου που κάποτε πιστέψαμε, που διαπράξαμε ανίδεοι μέσα από δόντια ξοδεύονται οκάδες νιότη . Και είσαι λοιπόν και πάλι στη γωνιά, να σε χτυπούν μυριάδες συνειδήσεις, ειδήσεις, αχρωματοψία, εθελοτυφλία και μια θανατηφόρα, αιώνων, εγκληματική υποκρισία -και όχι τα παιδιά δεν τα ξέρουν όλα –τα τραγούδια διαπράττουν κι αυτά σφάλματα, εσώτερης παγιδευμένης άγνοιας, τι κι αν μας χαροποιούν όπως τα μεσημέρια που μας περικλείει ο φόβος μετά το καθιερωμένο χτύπημα της αδικίας τοποθετώντας μας· με μεγίστη επιμέλεια σε εκείνη τη γωνιά με τις μελαγχολικές αποχρώσεις. Πάρε μαζί σου ότι απέμεινε. Κοίτα όπως εγώ. Συνεσταλμένα.

.

.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.