άσκηση
15/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [22]
Ήμαστε ακόμη κάπως μακριά,
όχι όμως τόσο που να μη δω, έστω αμυδρά,
ότι γι ανθρώπους τιμημένους ήταν τούτος ο τόπος.
Dante Alighieri, Η Θεία Κωμωδία –Κόλαση, (από)Άσμα IV
“Είμαστε όντα που μας κοιτάζουν, μέσα στο θέαμα του κόσμου” λέει ο Maurice Merlot-Ponty. Ας πούμε λοιπόν καθαρά ότι αν κάποιος είναι δειλός εραστής δεν έχει παρά να σβήσει το φως, γιατί αν φοβάται το βλέμμα του· στο φως, τότε χώνεται κάτω από τη κουβέρτα του υποσυνείδητου. Άλλωστε τις περισσότερες φορές ο ερωτικός λόγος προφέρει αλήθειες καλύτερα στη μοναξιά, ας πούμε εκείνες τις ώρες αναμονής σε κάποια όχθη, έστω κοντά σε ένα ρείθρο πεζοδρομίου. Σκέφτεσαι με εκείνη την νεκρική ύπνωση και χάνεσαι εκεί όπου δεν υπάρχει πια θέση πουθενά για σένα, “σε πιάνει μία ήπια αιμορραγία που δεν εκδηλώνεται σε κανένα μέρος του σώματος”, κάπως έτσι τα λέει ο Roland Barthes. Επομένως· δεν έχεις άλλη πια επιλογή· παρά να βγεις έξω από τη επιρροή
του μοιραίου.
.
Στον φίλο Βασίλη Λαλιώτη
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
Και Εμείς Habemus Logos
14/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Και Εμείς Habemus Logos
Ο άνθρωπος δεν έχει μονάχα μια ορμή που τον σπρώχνει αναγκαστικά να σκέφτεται, να αισθάνεται, να φαντάζεται· έχει και μια ορμή που τον σπρώχνει ν α μ ι λ ε ί, να εξωτερικεύει τις σκέψεις του, να ανακοινώνει. Θ ε ϊ κ ή είναι αυτή η ορμή, θ ε ϊ κ ή η δ ύ ν α μ η του λόγου. Ο λόγος είναι η σκέψη που έγινε εικόνα, που αποκαλύπτει, φ ω τ ί ζ ε ι με τις λαμπερές αστραπές της. Ο λ ό γ ο ς είναι το φ ω ς του κόσμου. Ο λόγος οδηγεί στην κάθε αλήθεια, εξηγεί όλα τα μυστήρια, κάνει ορατό το αόρατο, κάνει τωρινό το περασμένο και το μακρινό, κάνει πεπερασμένο το άπειρο, διαιωνίζει το πρόσκαιρο. Οι άνθρωποι περνούν, ο λόγος μένει· ο λόγος είναι ζωή και αλήθεια. Παντοδυναμία δόθηκε στο λόγο: κάνει τους τυφλούς να βλέπουν, να βαδίζουν οι ανάπηροι, γιατρεύει τους αρρώστους, ζωντανεύει τους νεκρούς –πραγματοποιεί θαύματα, τα μόνα ορθολογικά θαύματα. Ο λόγος είναι το ευαγγέλιο, ο παράκλητος, ο παρηγορητής για την ανθρωπότητα… […] Εκεί όπου βρισκόμαστε στο σκοτάδι και την αμφιβολία το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να μιλήσουμε γι’ αυτά –συχνά ακόμα και την ίδια τη στιγμή που ανοίγουμε το στόμα για να ρωτήσουμε το φίλο, οι αμφιβολίες και τα σκοτάδια εξαφανίζονται. Ο λόγος ε λ ε υ θ ε ρ ώ ν ε ι. [ Λουδοβίκος Φουερμπαχ, «Η ουσία του Χριστιανισμού» –απόσπασμα]
.
Ο Αμβρόσιος τιμά τα 40 του Ντερτιλή
12/03/2013 § Σχολιάστε
Θυμίζω ένα απόσπασμα από τον επικήδειο λόγο του μητροπολίτη Αμβροσίου * στον χουντικό Ντερτιλή:
Ήρθαμε εδώ, και εγώ προσωπικά, για να τιμήσουμε ένα Έλληνα, ένα γενναίο άνθρωπο, ένα ήρωα! Ένα Έλληνα, που θα αποτελεί πρότυπο γενεών. Το θάρρος του, η τόλμη του, η αφοβία έναντι του θανάτου. Ένα Έλληνα, που υπηρέτησε την Ελλάδα με τα ιδανικά της Ελευθερίας όπου τον έταξε η Πατρίδα, με ακατάβλητο θάρρος και με αυτοθυσία. Επαληθεύτηκε σ’αυτόν, ότι τους γενναίους, και ο θάνατος ακόμη τους φοβάται, και τα εχθρικά βόλια τους ευλαβούνται!
[…]
Τώρα είσαι πια είσαι Ελεύθερος! Κανείς πια, δεν μπορεί να σε ενοχλήσει! Τώρα είσαι στα χέρια του Θεού, στα χέρια του Δικαιοκρίτη Θεού! Και μην ξεχνάς, ότι ένα από τα ελαττώματα της φυλής μας είναι ότι η Ελλάδα, σαν άλλος Κρόνος, τρώγει τα παιδιά της! Ο Σωκράτης τελείωσε τη ζωή του με κώνειο! Ο Κολοκοτρώνης έζησε κι αυτός την πίκρα της φυλακής! Και Συ, ο ένδοξος Στρατηγός Ντερτιλής, απέθανες μέσα στη φυλακή, χωρίς μάλιστα να μπορέσεις να συμμετάσχεις στην κηδεία του παιδιού σου. Αυτή και μόνη η διαπίστωση πρέπει να σε παρηγορεί!
Στην Εκκλησία έχουμε μάρτυρες, στην Πατρίδα έχουμε ήρωες! Εγώ θα σε αποκαλούσα Ήρωα και Μάρτυρα! Μάρτυρα της Πατρίδος και της Ελευθερίας! Καλό σου ταξίδι, Στρατηγέ μου. [από το μπλογκ του… σεβασμιοτάτου αγίου μας –Κύριε Ελέησον!]
…
(*) Ο Μητροπολίτης αν δεν απατώμαι, είναι δημόσιος υπάλληλος. Επιτρέπεται να υμνεί ανοιχτά εχθρούς της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας; Δεν θα έπρεπε, να υποστεί τις συνέπειες του νόμου, λόγω της ιδιότητάς του;
.
[sine materia ·
11/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [sine materia ·
Β.
Είναι. Υπάρχει –και· χωρίς την ίδια παρούσα· επιβάλλεται. Μένει ως κριτήριο η μη-απτή ύπαρξή της. θα αποτελεί πάντα την υψηλή αξία του πολιτισμού –κι ας είμαστε μάρτυρες του εμπορικού ευτελισμού Της, κι ας καταναλώνεται, κι ας ενσωματώνεται και ως ψυχαγωγικό προϊόν. Πως εξηγεί κανείς την ανατριχιαστική μη-χρησιμότητα της αλληλουχίας των εικόνων, ας πούμε στις Μεταμορφώσεις ενός Οβιδίου · εκεί όπου αντικείμενα πόθου σφηνωμένα με βρόγχο στο έδαφος αρνούνται την αποχώρηση ώστε εντέχνως το επιβαλλόμενο από τον δημιουργό μοτίβο της καταδίωξης να επανέρχεται σ’ αυτά για μία, μοναδική επαφή κι έπεται, ταχέως, σε ανύποπτο χρόνο, η επόμενη μεταμόρφωση -αφήνοντας σύξυλη την προηγούμενη καθώς διατέλεσε το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε κι οι αλληλοδιαδοχές συνεχίζουν να καταγράφουν, να αναδεικνύουν μεγαλόπρεπα την αδήριτη ενότητα όλων των άψυχων και έμψυχων πλασμάτων· μέσω αμέτρητων συνδυασμών – η αλληλουχία των «διατυπώσεων» στον τότε γραπτό λόγο, έχει την αξία της· όπως απέδειξε δύο σχεδόν χιλιάδες χρόνια μετά, η τεχνική του μοντάζ μια άλλης, σύγχρονης τέχνης, παιδί της βιομηχανικής εξέλιξης, αυτής που σήμερα ονομάζουμε
Κινηματογράφο.
✳︎
όλα κατηγορίας «sine materia» —>
◉
.
αγριμολογος 