αγριμολογος

• Ο Ρενάτο Τζανέλα τόνισε «θέλω να σας μάθει όλος ο κόσμος!» –δεν έχει άδικο, κάτι φαίνεται να κινείται στη Λυρική.
• Αισθητική και χορός –προλαβαίνετε!
• Λίγα είναι τα θέματα των «πρωταγωνιστών» όπου η εικόνα κι ο απλός λόγος αγγίζουν την ουσία, το βάθος των πραγμάτων – υπάρχει λόγος να «διστάζει» το φιλεύσπλαχνο κράτος μας; Κοιτώντας κατάματα την αλήθεια, δεν έβλαψε ποτέ. Εθνικόν (μόνον!) το Αληθές.
• Ουμπέρτο είναι αυτός – απολαύσεις προσφέρει, κι ενίοτε φοβερές και τρομερές αλήθειες –δείτε τι «ξεθάψαμε» από ένα παλιό, καλό ιστολόγο…
• Μέχρι και θεατρικό, σε πρώτη δημοσίευση Made in Vietnam, σας φέραμε  –κάτι άλλο;
• … και είναι να μη βρέξεις εις ταις Αθήναις, γιατί τα λούκια αντέχουν –εγγυημένα- 1 λίτρο νερό λουτρακίου, σκεφτείτε τι μπορεί να προκαλέσει το σνομπάρισμα των ρεμάτων ειδικά εν ώρα θεομηνίας.
• Αμ, η Βαλεντίνη του Σωτήρη, πόσα έχει να μας διδάξει…
• Υπάρχει και ποίηση χρωματιστή, πασπαλισμένη με κατάλληλο παραλήρημα, διαβάστε τη.
• Να διαβάσετε και τις καταγεγραμμένες αγωνίες του συγγραφέα –δείτε πως γράφονται τα μυθιστορήματα και δεν… εκδίδονται.
• … διότι En ce temps-là, je vivais dans la lune… 
• Και επίσης διότι «Χρησιμοποιῶ τὸν ὄρο “σύμπλεγμα” περισσότερο μὲ τὴν τεχνικὴ ἔννοια ποὺ τοῦ ἔδωσαν νεότεροι ψυχολόγοι, ὅπως ὁ Χάρτ, μολονότι ἴσως δὲν συμφωνῶ ἀπολύτως μαζί τους».

Δεν είναι μόνο αυτά. Ενδεικτικά –λέμε τώρα…

.

Το πάθος είναι μια κόκκινη κηλίδα που απλώνεται. Η τέχνη του λόγου λειτουργεί σαν βίαιη συγκίνηση. Ο συγγραφέας αναζητάει τη συγκίνηση. Η συγκίνηση τον κινητοποιεί. Zει εσωτερικά. Εμπιστεύεται το μυαλό του. Το μυαλό είναι απεριόριστο, είναι παράλογο. Έχει την αυτόματη δυνατότητα να ερμηνεύει τα πράγματα, όπως παρουσιάζονται, τη στιγμή που παρουσιάζονται. Το μεγαλείο του ανθρώπινου μυαλού είναι ότι στο βάθος του περιέχει λογική, αλλά στην επιφάνεια παραμένει παράλογο. Χρειάζεται εκπαίδευση για να μάθει να κρατάει επαφή με το μυαλό του. – συνεχίστε… 

*

Η Γατούλα /Putain de toi!

… Θέλετε  την ελεύθερη μετάφραση του Γιάννη Βαρβέρη;  συνεχίστε… 

*

“Εικονα” έιναι ο,τι παρουσιάζει τὸ πνευματικὸ καὶ συναισθηματικὸ σύμπλεγμα μιᾶς χρονικῆς στιγμῆς.
Χρησιμοποιῶ τὸν ὄρο “σύμπλεγμα” περισσότερο μὲ τὴν τεχνικὴ ἔννοια ποὺ τοῦ ἔδωσαν νεότεροι ψυχολόγοι, ὅπως ὁ Χάρτ, μολονότι ἴσως δὲν συμφωνῶ ἀπολύτως μαζί τους.
Εἶναι ἡ ἀκαριαία παρουσίαση ἑνὸς τέτοιου “συμπλέγματος” ποὺ παρέχει τὸ αἴσθημα τῆς αἰφνίδιας ἀπελευθέρωσης· ἐκεῖνο τὸ αἴσθημα ἐλευθερίας ἀπὸ τοὺς περιορισμοὺς τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου· ἐκεῖνο τὸ αἴσθημα τῆς αἰφνίδιας ἀνάτασης, ποὺ βιώνουμε ἐμπρὸς στὰ κορυφαῖα ἔργα τῆς τέχνης.
Εἶναι προτιμότερο νὰ δημιουργήσει κανεὶς μιὰ Εἰκόνα σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ παρὰ νὰ γράψει ὀγκώδη ἔργα. –συνεχίστε διαβάζοντας Ezra Pound… 

*

Μια λιγάκι φάλτσα δοξαριά αφορά, βέβαια, την περιγραφή του αφγανικού λαού, που κυριολεκτικά ζει σε μια χωμάτινη έρημο χωρίς ένα πράσινο φύλλο: «Αν εξαιρέσει κανείς μερικές συστάδες πρασινάδας εδώ κι εκεί, γύρω από τα χωριά, το μόνο που έβλεπε παντού ήταν η επίπεδη, καστανόξανθη έρημος. Μια γη που ο Θεός με το καυτό, υπομονετικό του χέρι την άλεθε καθημερινά, τη μετέτρεπε σε ολοένα και πιο ψιλή σκόνη. Σπάνια έβλεπε κανείς κάποιο λουλούδι, όλο αγκάθια, λιγόζωο. Κοτρώνες κάθε μεγέθους ήταν σπαρμένες παντού μέσα στην έρημο, λες και είχαν πέσει από τον ουρανό. Η τύχη τους ήταν στα χέρια του Θεού, ποιος ο λόγος να χολοσκάνε;». – συνεχίστε διαβάζοντας για το βιβλίο «Χάρις και εξιλέωση» του Robin Jenkins.

*

Κάπως έτσι πέρασαν (ήδη) 10 χρόνια παρέα με… Στάχτες

Η τραγωδία μιας άτυχης 11χρονης

Το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας φανερώνει η ιστορία της 11χρονης που έχασε τη ζωή της σε τροχαίο στη Θεσσαλονίκη.

Το άτυχο κοριτσάκι που βρέθηκε την Τρίτη κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου, μαζί με το σαραβαλιασμένο ποδήλατό της ήταν παιδί των φαναριών. Η καθημερινότητά της δεν έμοιαζε με την ανέμελη ζωή άλλων παιδιών. Έπαιρνε ένα πανί και καθάριζε τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων.
Πρόκειται για τη μικρή Στέφα, η οποία «έσβησε» πάνω στο παιχνίδι της. Το παλιό ποδήλατο το είχε βρει στα σκουπίδια και το μοιραζόταν με άλλα παιδιά.
Όλα συνέβησαν στην οδό Λαγκαδά και μάλιστα μπροστά στα μάτια άλλων μικρών παιδιών. Ο οδηγός του λεωφορείου που μετέφερε μαθητές δεν την είδε την ώρα που διερχόταν αμέριμνη και τη χτύπησε. Αιμόφυρτο το κοριτσάκι, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», όπου και κατέληξε λόγω των πολλαπλών κακώσεων.
«Την είχα δει τελευταία φορά την περασμένη Κυριακή, στα φανάρια της οδού Λαγκαδά, στο ύψος της Νεάπολης. Τη θυμάμαι ταλαιπωρημένη, να τραβάει με κούραση το πανί της πάνω στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων που σκούπιζε» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βαλμπόνα Χιστούνα από την κοινωνική οργάνωση υποστήριξης νέων «Άρσις» που εκπονεί πρόγραμμα για τα «παιδιά των φαναριών»

[…]

Η συνέχεια στις Στάχτες

Νίκος Γκάτσος, Ἀμοργός