αγριμολογος

Mετά την απελευθέρωση του Νταχάου, μια σκηνή που σε στοιχειώνει ξεδιπλώθηκε.
Ο πόλεμος είχε τελειώσει, αλλά ο αέρας ακόμα έπνεε φαντάσματα.
Στα ερείπια των καταλυμάτων των αξιωματικών, ανάμεσα σε στάχτες και σπασμένα γυαλιά, καθόταν ένας κρατούμενος – το δέρμα του τεντωμένο λεπτό πάνω από τα κόκαλα, τα μάτια του κούφια αλλά ζωντανά.
Μπροστά του στεκόταν ένα σπασμένο πιάνο.
Τα πλήκτρα του ήταν σπασμένα, ο σκελετός του ραγισμένος, αλλά ήταν το πρώτο πράγμα εδώ και μήνες που δεν είχε σκοπό να βλάψει.
Ένας νεαρός Αμερικανός στρατιώτης, συγκλονισμένος από το θέαμα, έκανε ένα βήμα μπροστά.
Δίστασε και μετά ψιθύρισε: «Μπορείς να παίξεις;»
Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα του, η φωνή του μόλις που έβγαινε.
―«Θα προσπαθήσω.»
Σήκωσε τα τρεμάμενα χέρια του – χέρια που κάποτε είχαν γιατρευτεί, γράψει, αγαπήσει και τα άφησε να πέσουν απαλά πάνω στα πλήκτρα.
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν η τελειότητα, αλλά ένα εύθραυστο, διστακτικό «Ave Maria». Κάθε νότα ανέβαινε σαν μια ψυχή που δραπέτευε από τον καπνό, κάθε παύση βαριά με όλα όσα δεν μπορούσαν ποτέ να ειπωθούν.
Οι στρατιώτες γύρω του πάγωσαν.
Κάποιοι έβγαλαν τα κράνη τους. Άλλοι απλώς έκλαψαν.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, άκουσαν την ομορφιά όχι θριαμβευτική, αλλά τρυφερή.
Όχι δυνατή, αλλά ιερή.
Όταν η τελευταία νότα έσβησε, κανείς δεν μίλησε.
Ήξεραν ότι είχαν γίνει μάρτυρες κάτι αιώνιου: το ανθρώπινο πνεύμα να αρνείται να πεθάνει.
Δύο μέρες αργότερα, ο πιανίστας πέθανε. Αλλά το τραγούδι του παρέμεινε όχι ως μουσική, αλλά ως προσευχή ψιθυρισμένη για κάθε σιωπηλή ψυχή σε εκείνη την κοιλάδα της στάχτης.
Ακόμα και στην κόλαση, μια μόνο μελωδία μπορεί να υπενθυμίσει στον κόσμο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος

@afshineemrani

[Από τον φίλο Jacob Tziakomo >>>

◉

Ζητήματα Ελευθερίας

του αγριμολόγου, μέρος μια παλιάς ξυλογραφίας…

Σημασία δεν έχει ―απ’ ότι έχουμε καταλάβει ή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι― η αντικειμενική αλήθεια, αλλά το «πολιτικά ορθό» που απέχει πολύ από την αλήθεια. Ωστόσo, εδράζεται σε μια ισχυρότερη μεταθεωρητική θέση, σύμφωνα με την οποία εκείνo που λογίζεται ως «πολιτικώς ορθό» είναι και γενικότερα ορθό και αυτό επιβάλλεται μέσα από ένα είδος ιδεολoγικής τρομοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό, έννοιες όπως η αλήθεια και η αντικειμενικότητα στην επιστήμη, ή η αποτελεσματικότητα μέτρων στην αντιμετώπιση κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων, παραμερίζονται αν συγκρούονται με αυτό που λογίζεται ως πολιτικά ορθό.

Ο γνωστός μας George Carlin με απλά λόγια ορίζει την πολιτική ορθότητα: «εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σε ανεκτικότητα, αυτοπαρουσιάζεται ως μάχη κατά των διακρίσεων, ωστόσο αποπειράται να περιορίσει και να ελέγξει τον τρόπο έκφρασης των ανθρώπων με αυστηρούς κώδικες και απαρασάλευτους κανόνες… Δεν είμαι βέβαιος, αν αυτός, είναι ο σωστός τρόπος για να καταπολεμήσουμε τις κοινωνικές διακρίσεις.» [Georgε Carlin, Three Times Carlin: An Orgy of George. New York: Hyperion, 2006]

(μάλλον) Συνεχίζεται…

◉