‘Hunting is a coward’s pastime’
24/05/2017 § Σχολιάστε
RIP: Roger Moore (1927 – yesterday May 23, 2017)
We should protect the most vulnerable and helpless in society, not destroy them – much less derive pleasure from doing so
A Roger Moore article
Fact: hunting is a coward’s pastime, and no one has demonstrated that more clearly than the American dentist Walter Palmer, who apparently paid over £30,000 to gun down a lion to add his head to a trophy wall. That wall includes the heads of animals he has shot at close range – with the help of paid facilitators, of course, from all over the world – including a leopard, an elk, a buffalo and even a polar bear, who won’t have to wait for global warming to be killed off.
What happened bears repeating: the man, aided by several guides, did not stalk a wild beast who was a danger to anyone. The animal was lured out of his safety zone in a park and was blinded by a spotlight. Palmer then fired a high-powered weapon to injure the lion, who, with a steel arrow stuck through him, crept away and suffered for 40 long hours before the «hunter» arrived and the animal was skinned and decapitated.
It has been alleged that the guides also tried to hide the radio collar on Cecil‘s neck because it contained a tracking device. You’d be forgiven for thinking that behind the dentist’s unnaturally white teeth is a person devoid of moral fibre, conscience or decency.
Read the rest of the story in The Telegraph
[για ό,τι θα αποτύχει, ή μερικώς πετύχει στο μέλλον·
04/05/2017 § Σχολιάστε
«Οι λαοί δεν έχουν σταθερά ιδανικά.
Πιο εύκολα πείθονται από ένα δημαγωγό,
παρά κρατάνε σταθερά τα πιστεύω τους»
Νικολό Μακιαβέλι – Ο Ηγεμόνας
Το ποιοτικό επίπεδο της Δημοκρατίας, κυρίως η επιβίωσή της, εξαρτάται από την παιδεία που διαμορφώνει το εκπαιδευτικό σύστημα. Το θέμα της παιδείας δεν είναι μόνο πρόβλημα παραγωγικότητας της οικονομίας. Είναι προφανές ότι δίχως κριτική σκέψη ένα πολίτης ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει στην εύρυθμη, ισόρροπη και δίκαιη λειτουργία της κοινωνίας του. Η κριτική σκέψη είναι συστατικό στοιχείο της λογικής σκέψης. Η κριτική σκέψη είναι εξ ορισμού και ταυτοχρόνως συστηματική και δημιουργική. Με τη συστηματική σκέψη προσπαθούμε να βάλουμε σε κάποια τάξη το χάος του Κόσμου και της Φύσης.[1]
Ο Φρόυντ (1923) παρατηρεί σχετικά με τις παλινδρομικές τάσεις της κοινωνικής ψυχολογίας των μαζών. Η μάζα μας λέει:
«[…]σέβεται την ισχύ και επηρεάζεται μόνο λίγο από την καλοσύνη, που γι΄ αυτήν σημαίνει μόνο είδος αδυναμίας. Αυτό που απαιτεί από τους ήρωές της είναι ισχύς, ακόμη και βιαιότητα. Θέλει να εξουσιάζεται, να καταπιέζεται και να φοβάται τον κύριό της. Κατά βάση απόλυτα συντηρητική, αποστρέφεται βαθιά κάθε νεωτερισμό και πρόοδο και σέβεται απεριόριστα την παράδοση.» […] «με την συνύπαρξη των ατόμων στη μάζα αίρονται όλες οι ατομικές αναστολές, ενώ αφυπνίζονται προς ελεύθερη ορμική ικανοποίηση όλα τα θηριώδη, ωμά και καταστροφικά ένστικτα, που υποβόσκουν στο άτομο ως κατάλοιπα της πρωταρχικής εποχής της ιστορίας.»[…] «Οι μάζες δεν έχουν γνωρίσει ποτέ δίψα για αλήθεια. Απαιτούν αυταπάτες από τις οποίες δεν μπορούν να παραιτηθούν.»[2]
Όσες αναλύσεις και αν γραφτούν για το μέλλον της ανθρωπότητας, όσες αιτίες και αν αναλυθούν για «προσδοκίες» που διαψεύστηκαν από κοινωνικές επαναστάσεις κλπ., όσο και αν αναρωτηθούμε γιατί στην εποχή του θριάμβου των φυσικών επιστημών, συνεχίζουν, έστω και με μειωμένη επιρροή, θρησκευτικές δοξασίες και μυστικισμοί, πίσω από όλες τις απορίες και κυρίως τις απαντήσεις, θα βρίσκεται το ζήτημα της Παιδείας. Όλα τα οράματα για την πρόοδο της κοινωνίας για ένα καλύτερο δημοκρατικό Αύριο, σκόνταψαν και συνεχίζουν να σκοντάφτουν στην Παιδεία. Ό,τι με καλές προθέσεις απέτυχε στο παρελθόν και ό,τι θα αποτύχει, ή μερικώς πετύχει στο μέλλον, εξαρτάται πάντα από το ποσοστό του πληθυσμού που κατέχει επάρκεια κριτικής σκέψης που μόνο η παιδεία μπορεί να προσφέρει.
_______________
[1] Γ.Β. Δερτιλής, Η Τυραννία της Αμάθειας, Athens Review of Books, τ.83, Απρίλιος 2017
[2] Φρόυντ, Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ, μτφρ: Κ. Τρικεριώτη, εκδόσεις Επίκουρος 1994
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου
[ώ Δέσποιναι·
16/04/2017 § Σχολιάστε
Ο Γιούδας, γνωρίζοντας, πως ήταν αδύνατο να σχωρεθεί με τα δάκρυα, σαν που έκαμε κι ο Πέτρος, στοχάστηκε να φουρκιστεί και κρεμάστηκε σε μια συκιά μοναχός του, για να βρεθεί στην κόλαση, κι έτσι μαζί με τους άλλους, να λευτερωθεί κι εκείνος όντας ήθελ’ ά κατεβεί ο Χριστός στον Άδη.
Η συκιά όμως λύγισε κι έμεινε εδεκεί μισοκρεμασμένος, και δεν ξεψύχησε, παρά όντας ο Χριστός αναστήθηκε.
Η συγκεκριμένη συκιά επήρε τα εύσημα από τον Ιησού που την αγίασε μετατρέποντάς της σε δέντρο φαλλών. Κάτω από τη σκιά του δέντρου των φαλλών, υπάρχουν πάντα, λένε, κάθε φορά, τουλάχιστον δύο παρθένες οι οποίες δοξάζουν επαρκώς τους αγιασμένους φαλλούς.
Η παρούσα εικόνα αποτελεί ατράνταχτον δοκουμένδον.
αγριμολογος 