αγριμολογος

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας

Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στη: www.lifo.gr

Βρώμικη πόλη

Είναι μερικά πράγματα που σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση αλλά απόλυτη παρακμή. Η βρωμιά της πόλης και πώς επεκτείνεται είναι ένα απ’ αυτά. Τι μας συμβαίνει πια και η Αθήνα είναι τόσο βρώμικη;

Από τη ©Γιώτα Συκκά στην Καθημερινή

Το κέντρο της πόλης είναι στις περισσότερες γωνιές του θλιβερό, ακατάστατο, με σκουπίδια, ξέχειλους κάδους, παρατημένα πάρκα. Μια απέραντη εγκατάλειψη σε κάθε βήμα από την Ομόνοια ώς τον λόφο του Λυκαβηττού, τη θλιβερή Ακαδημίας και την απαράδεκτη Σταδίου με τα κλειστά καταστήματα και τις χρόνιες εστίες μόλυνσης, ώς την Αχαρνών, την Πατησίων…

Εξαίρεση ο καθρέφτης μας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ό,τι είναι γύρω από το Μουσείο της Ακρόπολης και το Ηρώδειο. Η Ομόνοια στην οποία φτάνουν κάποιοι τουρίστες είναι από τις πιο άσχημες γειτονιές. Ακόμη κι ο πράσινος Λυκαβηττός, κι αυτός μοιάζει ξεχασμένος μαζί με το κλειστό εδώ και τρία χρόνια θέατρο, τα πεταμένα πλαστικά μπουκάλια, τα κουτιά αναψυκτικών και μπίρας στις διαδρομές των περιπατητών, ανάμεσα στα δέντρα. Συνηθίσαμε τη βρωμιά. Στα θερινά σινεμά ελάχιστοι πετούν με το τέλος της προβολής τα απομεινάρια που κατανάλωσαν. Σε άλλα τα σκουπίδια μένουν στα τραπεζάκια και στη δεύτερη προβολή, ελάχιστοι ενοχλούνται. Στη λεωφόρο Μαραθώνος οι αφίσες από τις θεατρικές παραστάσεις των δήμων παραμένουν στις κολώνες, ενώ υπάρχουν ακόμη οδηγοί που πετούν από τα παράθυρα αποτσίγαρα, άδεια μπουκάλια νερού, ακόμη και τα σκουπίδια της οικογένειας που ξέχασαν να βάλουν στον κάδο της γειτονιάς. Γεμάτες οι νησίδες.

Οσο τρελό κι αν φαίνεται, σ’ αυτήν τη χώρα ζούμε ακόμα και την ιδεολογικοποίηση της βρωμιάς. Τα πολιτικά συνθήματα στους τοίχους έχουν μια σοβαρή ιστορία που συνδέεται με αγώνες και την ελευθερία σε αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Αλλά εδώ δεν μιλάμε πλέον για συνθήματα, ούτε για γκράφιτι αλλά για ακατάληπτες μουντζούρες πάνω σε άλλες μουντζούρες, στους τοίχους ακόμη και στα σήματα της Τροχαίας. Τίποτα δεν δείχνει πιο χαρακτηριστικά το καταστροφικό αλλά και το αυτοκαταστροφικό μένος της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτές οι εικόνες δεν είναι μόνο στο κέντρο της Αθήνας.

*

φωτο: thebest.gr