Συνενοχή-ρατσισμός. Αθλιότητα
27/08/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Συνενοχή-ρατσισμός. Αθλιότητα
Oταν η συνενοχή διαλύει τη συνοχή
Σε χωριό της Φθιώτιδας, έξω από τα Καμένα Βούρλα, παππούς έσπασε στο ξύλο ένα μικρό αγόρι από την Αλβανία γιατί στην παιδική χαρά τραυμάτισε κατά λάθος το εγγόνι του (κουτούλησαν με αποτέλεσμα να ανοίξει η μύτη του δεύτερου). Το Αλβανάκι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των συνομηλίκων του και κάποιων περαστικών ενηλίκων, που κοντοστάθηκαν ως θεατές της σκηνής. Το συμβάν κατέγραψε η Ηλιάνα Σουσώνη στη στήλη «Προβολές» της «Κ» (22/8).
Οταν ο Αλβανός πατέρας (χρόνια κάτοικος του χωριού) πήγε στο Αστυνομικό Tμήμα δεν βρέθηκε κανείς από τους αυτόπτες μάρτυρες να καταθέσει. Η τοπική κοινωνία σιώπησε.
Στην Yδρα, την περασμένη Παρασκευή, κλιμάκιο του ΣΔΟΕ δέχθηκε επίθεση από επιχειρηματίες και κατοίκους του νησιού γιατί οι ελεγκτές ζήτησαν από ιδιοκτήτρια εστιατορίου, που δεν έκοβε αποδείξεις, να τους ακολουθήσει στο Τμήμα. Η συνέχεια του επεισοδίου έχει περιγραφεί και σχολιαστεί με σαφή (ευτυχώς) απέχθεια: κάτοικοι προπηλακίζουν το ΣΔΟΕ, κόβουν νερό και ρεύμα στο Αστυνομικό Tμήμα και «αγανακτισμένοι», δηλώνουν την με κάθε τρόπο «ανυπακοή» τους, διατρανώνουν την επιθυμία τους να παραμείνουν στο ελέω ασυδοσίας καθεστώς της φοροδιαφυγής. Η τοπική κοινωνία σιώπησε και εδώ. Καμία αντίδραση από παράγοντες ή συλλόγους που επιδεικνύουν αξιοσημείωτη ευαισθησία σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον, τη χλωρίδα και την πανίδα του νησιού.
Τα δύο διαφορετικά μεταξύ τους γεγονότα συναντιούνται στην ίδια συνένοχη σιωπή. Δεν είναι η πρώτη φορά -ούτε πρόκειται να είναι η τελευταία- που μικρές κοινωνίες ορθώνουν τείχη για να προστατεύσουν εαυτούς, την επόμενη μέρα, σχέσεις και ισορροπίες εδραιωμένες στο, κατ’ αυτούς, καλό και κακό.
Oσο η αθλιότητα βρίσκει στέγη, τα αποστήματα θεριεύουν. Γίνονται Βέροια (ο φόνος του μικρού Aλεξ το 2006), γίνονται Κερατέα, γίνονται Κόρινθος (ο «πόλεμος» του δημάρχου, κατοίκων και της Χρυσής Αυγής να μη μεταφερθούν παράνομοι μετανάστες στο στρατόπεδο). Η συνένοχη σιωπή και η «αγανάκτηση» των τοπικών, κλειστών κοινωνιών έχουν συχνά την ίδια αφετηρία. Οδηγούν στη δαιμονοποίηση, καταργούν τη συνευθύνη, υπερασπίζονται τη βία και την ανομία, διαλύουν τη συνοχή της ευρύτερης κοινωνίας. Και, δυστυχώς, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν μπορούμε να μεταθέσουμε την ευθύνη σε καμία τρόικα και σε κανένα ΔΝΤ. Η κρίση ενός συστήματος που νοσεί δεν μετατίθεται. Διαδίδεται. Γίνεται επιδημία.
***
[Tης Μαριας Κατσουνακη στη Καθημερινή]
.
photo Agrimologos
José Saramago, «Που είναι η Αριστερά;»
17/07/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο José Saramago, «Που είναι η Αριστερά;»
Το κείμενο, με τίτλο «Πού είναι η Αριστερά», πρωτοεμφανίστηκε στο μπλογκ του Σαραμάγκου, την 1.10. 2008. Δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα κείμενα από το ίδιο μπλογκ, στο βιβλίο του Το τετράδιο. Κείμενα που γράφτηκαν για το blog, Σεπτέμβριος 2008-Μάρτιος 2009. Στα ελληνικά κυκλοφορεί, όπως και όλα σχεδόν τα βιβλία του Σαραμάγκου, σε μετάφραση Αθηνάς Ψυλλιά, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. [«Ελευθεροτυπία»]
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε μια συνέντευξή μου σε μια νοτιοαμερικάνικη εφημερίδα, αργεντίνικη νομίζω, μου βγήκε πάνω στις διαδοχικές ερωταποκρίσεις μια δήλωση που κατόπιν φαντάστηκα πως θα προκαλούσε αναταραχή, διαμάχη, σκάνδαλο (μέχρι αυτού του σημείου έφτανε η αφέλειά μου), ξεκινώντας από τις τοπικές στρατιές της Αριστεράς και μετά, ποιος ξέρει, σαν ένα κύμα που εξαπλώνεται σε κύκλους, στα διεθνή μέσα, είτε αυτά ήταν πολιτικά, συνδικαλιστικά ή πολιτιστικά, τα οποία πρόσκεινται στην εν λόγω Αριστερά.
Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.
Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.
Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». Δεν τάζω τίποτα για απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.
μετάφραση από τα πορτογαλικά: Αθηνά Ψυλλιά
###
Σημείωση: Γνωρίζουμε ότι οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις ζούσαν και ζουν στο δικό τους κόσμο, κάπου εκτός του πλανητικού συστήματος, ορισμένα μέλη δε αυτών, έγιναν ζάμπλουτα με την ανοχή και εις βάρος ενός αδιάφορου και σχετικά συνένοχου λαού στο σύνολό του. Η Αριστερά δεν αποτελεί,δυστυχώς, φωτεινή εξαίρεση.
Κι εσείς, Σεβασμιώτατοι με τους ουρανομήκεις τίτλους…
06/07/2012 § Σχολιάστε
photo: LIFO
Επιστολή του ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΥ στον Αρχιεπίσκοπο για τα κομμένα συσσίτια της Εκκλησίας επειδή «οι μαγείρισσες πάνε διακοπές»! (στη LIFO)
Αγαπητέ Ιερώνυμε,
Διάβασα στις ειδήσεις ότι 6 από τις 10 σεπτές μητροπόλεις Σου θα πάψουν να δίνουν συσσίτιο στους φτωχούς, από φαγητά εράνων και προσφορών, επειδή οι μαγείρισσες θα πάνε διακοπές. Συνεπώς, οι άποροι, άστεγοι, άνεργοι άνθρωποι της Μεσογαίας, της Νέας Ιωνίας, της Νέας Φιλαδέλφειας, της Γλυφάδας, της Νέας Σμύρνης, του Περιστερίου, του Μαρουσιού και του Ωρωπού θα πάψουν να τρώνε ένα πιάτο φαΐ επειδή 6 μαγείρισσές Σου θα παραθερίζουν. Και μάλιστα για δύο (2) μήνες! Από αρχές Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου.
Αν και το ερώτημα είναι ρητορικό, θέλω να σε ρωτήσω: Είσαι σοβαρός;
Δεν με ενδιαφέρει το θρησκευτικό σκέλος του αξιώματός Σου, ούτε έχει σημασία εάν πιστεύω στον θεό ή όχι. Δεν αμφισβητώ τη θέση Σου, τον (αναχρονιστικό) δεσμό Σου με το κράτος, τις μεθόδους που κυβερνάς το κληρικό και λαϊκό Ποίμνιό σου, το πάρε-δώσε σου με τους πολιτικούς. Αμφισβητώ τη σοβαρότητά σου. Και είμαι πια βέβαιος ότι σε αυτούς τους άθλιους καιρούς που ζούμε, συμπεριφέρεσαι με εξοργιστική μικροπρέπεια. Με ανευθυνότητα και κυνισμό που μόνο σε πονηρούς πολιτικούς έχω ξαναδεί.
Ιστορικά, ελάχιστες άλλες φορές η Ελλάδα έχει βρεθεί σε τέτοια ανάγκη. Όποιος έχει και δεν δίνει, είναι ένοχος, ύποπτος, μικρόψυχος. Ειδικά εάν αυτός ο «όποιος» έχει κάνει μπίζνα του την αλληλεγγύη, τη συνδρομή των φτωχών, τη σωτηρία των ψυχών και των σωμάτων.
Η κοινωνική σιωπή Σου όλη αυτή την περίοδο (ενώ διάγεις πολυτελώς στα αρχιεπισκοπικά ανάκτορα) είναι πια ανέκδοτο. Είναι γνωστή η γιγαντιαία περιουσία που διαχειρίζεσαι, η ψυχολογία οδαλίσκης που έχει καλλιεργηθεί και όσα κάνει η Εκκλησία πρέπει να τα πληρώνει το γονατισμένο κράτος, τα σκάνδαλα της Εταιρείας Σου, η αντιπνευματικότητα, τα αλληλοφαγώματα, οι ΜΚΟ, ο εγωισμός της Εκκλησίας. Αλλά αυτή η είδηση (που περίμενα επί μέρες ότι θα βγεις να την αναιρέσεις) έχει περάσει κάθε όριο.
Είσαι σοβαρός; Θέλεις να σε παίρνουν για πνευματικό ηγέτη, Εσένα; Που δεν πληρώνεις 6 μισθούς για να μαγειρευτούν τα φαγητά που σου προσφέρουν δωρεάν τα σούπερ μάρκετ και οι ελεημοσύνες των απλών ανθρώπων; Για 2 μήνες;
Κι εσείς, Σεβασμιώτατοι με τους ουρανομήκεις τίτλους, τα μεγαλοπρεπή τριτόκλιτα εις -εως, τους μεγαλόσταυρους και τα παχιά, ανεμισμένα γένια, Σεβασμιώτατε Μεσογαίας, Σεβασμιώτατε Αμαρουσίου και Ωρωπού, Σεβασμιώτατε Περιστερίου κ.λπ., δεν ντρέπεστε; Δεν έχετε δυο χιλιάρικα να βάλετε από την τσέπη σας;
Αγαπητέ Ιερώνυμε,
Για να μην πολυλογούμε (επειδή εν προκειμένω δεν μένει τίποτε να απαντηθεί) θέλω να σε πληροφορήσω ότι η LifO αναλαμβάνει να πληρώνει τις μαγείρισσές Σου, για να μη διακοπεί το συσσίτιο. Μπορείς να στείλεις όποιον θες για τα περαιτέρω.
Ντρέπομαι που η ελληνική εκκλησία έφτασε σε σημείο τέτοιας μικροπρέπειας.
Και δεν θα ησυχάσω μέχρι να χωριστεί αυτό το φαιδρό κράτος απο το κουφό, ανάλγητο και υποκριτικό μόρφωμα που κυβερνάς.
λεπτομέρειες
18/05/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο λεπτομέρειες
Το πλήθος. Ο άδειος χρόνος. Ο μονόλογος μιας πενηντάχρονης. Η ησυχία που απλώνεται στη πόλη. Η φαγούρα στο μάτι του νεκρού. Οι θεατές σε ετοιμότητα για την είδηση της ημέρας. Τα μελαγχολικά τετράγωνα των πολυκατοικιών. Οι λακκούβες στο ασφάλτινο οδόστρωμα. Η απελπισμένη επιλογή του μη χείρον βέλτιστον. Ο μηδενισμός του θεατή. Το κλάμα ενός εφήβου στο μεταίχμιο της πλάνης. Η τυπωμένη εξιστόρηση των βιωμάτων. Η φθορά. Οι «απλοί άνθρωποι». Το «ερέθισμα της φαντασίας» απαραιτήτως εντός εισαγωγικών. Η «συναισθηματική φόρτιση»· κι αυτή εντός εισαγωγικών όπως και. Η επικείμενη οικονομική καταστροφή -τα εισαγωγικά στη διακριτική σας ευχέρεια. Ο μαξιμαλισμός του πας για πολλά και μένεις με Τίποτα. Η γλαφυρότητα των Φαιδρών. Το περιτύλιγμα των Ιστορικών Προσώπων. Η εγκατάλειψη των μικρών κι ασήμαντων της καθημερινότητας. Η κοσμοσυρροή των νεκρών. Οι ξεκαρδισμένοι στα γέλια.
.
.
αγριμολογος 