αγριμολογος

Ομολογώ ότι αρχίζω να αμφιβάλω για το ποιόν και τη σκέψη –όπως αυτή εκφράζεται- πολλών πολιτικών μας, ιδιαίτερα αυτών –όπως ο κ. Λοβέρδος- που φιλοδοξούν να… ηγηθούν(!) των παρατάξεών τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα:
Σε ημερίδα για την «προαγωγή της δημόσιας υγείας», που διοργανώθηκε από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Θεόδωρο Πάγκαλο, ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, χαρακτήρισε «μεγάλο πρόβλημα της πόλης την αδήλωτη παράνομη πορνεία και τη σχέση της με το πρόβλημα της διάδοσης του έιτζ». «Η μετάδοση γίνεται από την παράνομη μετανάστρια στον Ελληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια», είπε χαρακτηριστικά και κατέληξε ότι αυτές οι γυναίκες θα πρέπει να απελαθούν. Παλαιότερα, ο κύριος Λοβέρδος είχε απευθύνει παρόμοια δραματική έκκληση στους Ελληνες που αναζητούν σεξουαλική ικανοποίηση σε πορνεία να μην επισκέπτονται παράνομες ιερόδουλες για να προστατεύσουν την οικογένειά τους. Εμμέσως δηλαδή, αντιδιαστέλλει τις Αφρικανές, μαύρες, άρρωστες, παράνομες πόρνες με τις υγιείς, λευκές, άσπιλες, αμόλυντες και καθόλα νόμιμες ελληνικές οικογένειες.
…..Τι αξίζει περισσότερο να προστατευτεί; Η απάντηση για τον υπουργό Υγείας είναι αυτονόητη. Η δήλωση, όμως, πέρα από ρατσιστική έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις ευρωπαϊκές τάσεις στο ζήτημα, αν αναλογιστεί κανείς ότι μόλις πριν από δύο εβδομάδες στη γαλλική εθνοσυνέλευση συζητήθηκε νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την πορνεία, προβλέποντας ποινές δίμηνης φυλάκισης και επιβολής προστίμου 3.750 ευρώ για τους πελάτες και όχι τις ιερόδουλες. [της Ξενιας Κουναλακη στη «Καθημερινή»]

….Αν στις παραπάνω απόψεις λάβουμε υπόψη μας και την αξιοπερίεργη εμμονή των περιστεριών (μεταμφιέζονται σε άγιο πνεύμα) που επιμένουν να ξεκουράζονται στη κεφαλή του κ. Καρατζαφέρη, τότε τα πράγματα είναι σοβαρά.

….Διότι ο κ. Λοβέρδος, είχε παλαιότερα ταχθεί ανεπιφύλακτα υπέρ της θανατικής ποινής. Μας το ξαναθυμίζει η κα Κουναλάκη: «Η εξήγηση όμως για τις ανατριχιαστικές του δηλώσεις είναι μάλλον απλούστερη: ο ουμανισμός απλώς δεν είναι στο DNA του κ. Λοβέρδου. Σε άρθρο του στα «Νέα», το 1997, όταν ήταν αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο και δεν είχε κατέλθει ακόμη υποψήφιος στις εκλογές (εξελέγη το 2000), τάσσεται ανοιχτά υπέρ της επαναφοράς της θανατικής ποινής. «Σέβομαι ιδιαίτερα τον ουμανισμό, αλλά ταυτόχρονα δεν έχω κανένα θεωρητικό, πολιτικό ή νομικό δισταγμό να υποστηρίξω πως η ομαλή κοινωνική συμβίωση αποτελεί μια μόνιμη προτεραιότητα, που πολλές φορές προϋποθέτει και κάποιους σκληρούς κανόνες». Τα επιχειρήματα σε εκείνο το αλήστου μνήμης κείμενο υπέρ της θανατικής ποινής είναι… ατράνταχτα: «Σε χώρες μάλιστα όπως η Ελλάδα, όπου η κατάσταση των φυλακών είναι δραματική και ο σωφρονισμός των κρατουμένων ανύπαρκτος, ο τιμωρητικός χαρακτήρας της ποινής αποτελεί δυστυχώς τον αποκλειστικό λόγο της ύπαρξής της». (υπογραμμίσεις δικές μου)

Θαρρώ πως, ο φιλόδοξος πολιτικός μας ανήρ κ. Λοβέρδος βρίσκεται σε σωστό δρόμο, σε κατάλληλο κόμμα και εντός των ιδανικότερων ιστορικών συνθηκών, αφού η αντίληψη του «όλοι μαζί για την παρτίδα (άλλως πατρίδα)» είναι αποδεκτή από «ευρύτερες» δυνάμεις, ιδιαίτερα εκείνων που υποστηρίζονται από λευκά, άσπιλα περιστέρια,  καθ΄εικόνα και ομοίωση της άσπιλης εικόνας ορισμένων ελληνικών οικογενειών και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν

Η εκλογολογία τελευταία, με τη μία ή την άλλη της μορφή, ανθεί. Μέσω αυτής, εκφράζονται αποκλειστικά τα ιδιοτελή αισθήματα και συμφέροντα συγκεκριμένων πολιτικών, αυτά δηλαδή της πολιτικής ή βουλευτικής τους επιβίωσης, πέραν αυτού ουδέν. Κι αν το παραμυθένιο αφήγημα «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» που πολλάκις επαναλαμβάνεται από τους ίδιους που το κορυφώνουν, τότε το εν λόγω αφήγημα είναι κενό περιεχομένου, ένα επικίνδυνο και κακόγουστο παιχνίδι, πάντα στο όνομα «της κοινωνίας των υπευθύνων πολιτών», αμ δε. Κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται ότι το ζητούμενο δεν η κοινωνία –γενικώς κι αορίστως- «των πολιτών», αλλά μια ανθρώπινη αξιοπρεπή, κοινωνικοποιημένη, κοινωνία των πολιτών. Τα διευρυμένα φαινόμενα διαφθοράς που διέπουν οριζοντίως και καθέτως το κοινωνικό φάσμα δεν λύνεται από στείρα εκλογολογία ούτε από μαινόμενους καλπολάτρες. Διαβάζοντας ανάμεσα και πάνω από τα λεγόμενά των δεν διακρίνει κανείς τίποτα, πέρα από μια κακοστημένη ίντριγκα στο όνομα μιας «ανάπτυξης» ή μιας «εξόδου από το τέλμα».

Το τέλμα είναι οι ίδιοι, και αυτό που εκπροσωπούν.

χαλκογραφία του Γκόγια

Η δήθεν λαϊκή (άρα φιλολαϊκή) δεξιά των κομμάτων του Λάος της ΝΔ και του Πασόκ δεν φαίνεται να θέλει να προχωρήσουν τα πράγματα ούτε προς έναν ελάχιστο εξορθολογισμό του υπάρχοντος συστήματος των κρατικοδίαιτων παρασιτικών μεταπρατών. Κρυμμένοι πίσω από την πατριωτική μάσκα της αγυρτείας συνεχίζουν στο χτίσιμο αναχωμάτων διαιώνισης του λαδώματος, των υπερτιμολογήσεων της αυθαιρεσίας, της οριζόντιας κοινωνικά διαπλοκής, ενός διαχρονικά πελατειακού κράτους. Εκεί, γαντζωμένοι στην υπάρχουσα της μεταπολίτευσης, αθλιότητα. Τα άλλοθι  των «δημοψηφισμάτων» και των «υπογραφών» αρνούμενα δήθεν… εθνική υποτέλεια. Τι κι αν η πολιτική Παπανδρέου πήρε τη μορφή του Παπαδήμου, σημασία έχει η καρέκλα, το προνόμιο του οφίτσιου. Όλα τυλιγμένα σε χοντροκομμένα shows που (ελπίζω πως) δεν συγκινούν πλέον κανένα έτσι όπως δημοσίως αποδομήθηκαν. Άθλιοι. Γυμνοί, και μια Αριστερά αυτό-φιμωμένη σε απίστευτα κλισέ στεγνής διαμαρτυρίας, καθιστά απρόσιτη την όποια ελπίδα.

Θλίψη.