η σιωπή
20/05/2009 § Σχολιάστε
Όταν σταματούν οι φωνές, αντιλαμβανόμαστε το τερατώδες των ηχηρών άναρθρων ενστάσεων. Όταν το ηχητικό περιβάλλον φτάνει στα όρια της διαπασών παραφροσύνης, πριν συλλάβουμε το νόημα των λόγων του προηγούμενου ομιλητή, έρχεται να προστεθεί θρασύτατα ο άναρθρος λόγος του επομένου, κι όταν οι κραυγαλέες επιδείξεις του καθενός η «ιδιαίτερη» συμπεριφορά, γεμίζουν το περιβάλλον με θορύβους, αυτό αποκαλείται πρότυπο πολιτικής θέσης και στάσης. Όταν έρχεται η σιωπή, αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και οι τριγμοί διαθέτουν επίπεδα ποιότητας. Η σιωπή φανερώνει την τρομοκρατία των πολιτικών ή μη, διαλόγων ή• «παράλληλων μονόλογων». Η καθημερινότητα της επίσημης ηχορύπανσης σκεπάζει το ελάχιστο χρήσιμο που τολμά να λεχθεί, το σημαντικό μεταμορφώνεται σε ψίθυρο μέσα στη γενικότερη οχλαγωγία. Άναρθροι ήχοι στη φαιδρή ψευδολογία αποκτούν κύρος, χαρακτήρα, προσωπικότητα. Αποσυρθείτε.
Απουσία δεν σημαίνει θάνατος.
(μ)βρυξέλλες – μια εφημερίδα για την τέχνη σου
12/05/2009 § Σχολιάστε
Κρυμμένος πίσω από την φωτογραφική λάμψη. Σταθμός Gare du Midi- της πόλης. Πλησιάζουν μεσάνυχτα· στις αφίξεις από Λονδίνο...
χοντρές σαν μπιζέλια οι σταγόνες της βροχής, οι υαλοκαθαριστήρες αποδεικνύουν με ζήλο, για άλλη μια φορά το λόγο ύπαρξής τους, και η τρομολαγνεία έναντι των χοίρων υποχωρεί όπως όλα τα έμψυχα ή άψυχα προϊόντα που αποχωρούν για λίγο από την καθημερινή προβολή, όταν, και εάν επανέλθει η λέξη «πανδημία» ενδεχομένως η τρομολαγνεία να επανέλθει κι εκείνη με τη σειρά της δριμύτερη, καλύπτοντας εκ νέου τα τρία-τέταρτα των δελτίων ειδήσεων κάνοντάς τα ανιαρά, ισοπεδωτικά, μονοθεματικά.
Η «παραίτηση Βερελή», μια πράξη ασυνήθιστη για τη χώρα μας, αποδίδει στο κόμμα όπου ανήκει ήδη τους πρώτους καρπούς. Δεν ξέρω αν ήταν πράξη σκοπιμότητας, – διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την τιμιότητα των προθέσεων του πρώην υπουργού· που ίσως ήθελε να «προλάβει» μια ενδεχόμενη (ναι, σωστά καταλάβατε) διαγραφή του αν προχωρούσε η«υπόθεση ΜΑΝ» και πρόλαβε τον κ. Γ. Παπανδρέου… ο χρόνος ίσως δείξει, προς το παρών, νεότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το Πασόκ ωφελήθηκε· αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ξεμπλέξαμε από την «πολιτική του σκουπιδοτενεκέ», όπως σημειώνει ο κ. Πρετεντέρης («Το Βήμα» 10.05.09) – από τις ελάχιστες φορές που συμφωνώ μαζί του, αν και έχω την αμυδρά εντύπωση ότι η λέξη «σκουπιδοτενεκές», κολακεύει το πολιτικό μας σκηνικό, θα επέλεγα τη λέξη-έννοια «χωματερή», ταιριάζει όχι μόνο στην παραγόμενη πολιτική, αλλά και στο περιβάλλον που δημιουργήσαμε κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας. Η χώρα μας δεν είναι βρόμικη, αλλά η πιο βρόμικη της Ευρωπαϊκής ηπείρου.
Μην ψηφίσετε τους ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, ψηφίστε ότι άλλο επιθυμεί η καρδιά σας.
Πόσο δίκιο έχει ο Παντελής Μπουκάλας («Καθημερινή» 10.05.09) που ανοίγει τόσο εύστοχα το άρθρο του γράφοντας: «Η πνευματική μας αγορά, ελληνική και διεθνής, βιαστική όπως είναι, μαθημένη να βλέπει φωτογραφίες και όχι λέξεις, επίπεδο και όχι βάθος, πρόσωπα και όχι έργο, και να αντιμετωπίζει και τη λογοτεχνία σαν οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν, ζητάει από τους συγγραφείς συνεντεύξεις, όλο και περισσότερο συνεντεύξεις· συχνά μάλιστα, για να σαγηνευτεί ο επίσης βιαστικός φυλλομετρητής εντύπων, τους στήνει να φωτογραφηθούν σαν νέοι σκεπτόμενοι του Ροντέν ή δίκην μοντέλων σχεδόν αυτοθαυμαζόμενων…». Ο κύριος Μπουκάλας είναι μία από τις ελάχιστες φωνές που παρακαλάς να βρεθούν μιμητές άξιοι της ποιότητας του Λόγου του.
Επισκεπτόμενος χτες το ελληνικό βιβλιοπωλείο Périple, είδα στον πάγκο, πάνω-πάνω το βιβλίου του γνωστού μας Νίκου Σαραντάκου, το «Γλώσσα Μετ’ Εμποδίων» (εκδόσεις του 21ου), το αγόρασα· το αυτό προτείνω και δι υμάς.
Ζηλεύω τον ποιητή και συγγραφέα José Saramago, έχει πετύχει όλα όσα θα επιθυμούσε ένας καλλιτέχνης, φήμη, δόξα. Είδε τα βιβλία του να μεταφράζονται σε δεκάδες γλώσσες. Νομπελίστας….Κι όμως, ενημερώνει, (στα ογδόντα-επτά του παρακαλώ!) σχεδόν καθημερινά το προσωπικό του blog του, και μάλιστα σε δυο γλώσσες ταυτόχρονα, πορτογαλικά και ισπανικά. Τον έχω γνωρίσει και προσωπικά στο πορτογαλικό βιβλιοπωλείο Orpheu στην πόλη μας, αλλά για το γεγονός αυτό θα μιλήσω μιαν άλλη φορά. Τι Καλλιτέχνης!
Μια και μίλησα για Καλλιτέχνη… Θέλω να πω ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες/συνθέτες δεν διαφημίζουν το έργο ζωής τους, διαφημίζοντας ταυτόχρονα και την εφημερίδα που τo «φιλοξενεί» -προσωπικά, πάντα είχα σοβαρούς ενδυασμούς για την ποιότητα της μουσική· ιδιαίτερα τις ενορχηστρώσεις- του κ. Μικρούτσικου. Όσο για τον περίφημο «Σταυρό του Νότου»… ας μην ήταν η ποίηση του Καββαδία που· κατά την άποψή μου ακόμα και αυτή δεν πέρασε αλώβητη από τα μουσικά πυρά του εν λόγω συνθέτη – ξέρω, κάνω λάθος που μιλώ για αυτή του τη δημιουργία, η άποψή μου δεν είναι η ευρέως επικρατέστερη. Η δική μου είναι η ασήμαντη.
επιμελημένη ανομία, ή αυθαιρεσία;
27/04/2009 § Σχολιάστε
Αναρωτιέμαι με την ευκαιρία του «φακέλου Βατοπεδίου» (όχι σκανδάλου, αλίμονο), όλος αυτός ο πλήρης συντονισμός τόσων διαφορετικών υπουργείων, οργανισμών και δημοσίων λειτουργών, με στόχο την εξαπάτηση του ίδιου του δημοσίου και κατ’ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας, μέσα σε ένα πολύ μικρό (αστραπιαίο για τα μέτρα της κρατικής μηχανής) χρονικό διάστημα, με τις ανταλλαγές φιλέτων, ολυμπιακών ακινήτων κλπ., δεν συνιστά μια καλά ενορχηστρωμένη επιχείρηση παρανομίας; μια άριστα επιμελημένη ανομία που ξεπερνά τα όρια της αυθαιρεσίας με την αόριστη και αφηρημένη έννοια της. Πως μπορεί όλα αυτά να έγιναν εν αγνοία κάποιου υπουργού. Τονίζω τον συλλογισμό μου γιατί την έννοια της αυθαιρεσίας τη συναντούμε καθημερινά στα μίντια, αλλά και στις μεταξύ μας συζητήσεις και· δε λέω ότι δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα μιας φθίνουσας κοινωνικής συνείδησης και πραγματικότητας, όμως η λέξη «αυθαιρεσία» φέρνει στον νου κυρίως, ένα αυθαίρετο κτίσμα, ένα πανωσήκωμα, μία άναρχη δόμηση, το ιατρικό φακελάκι, το λάδωμα του υπαλλήλου της πολεοδομίας κ.ο.κ. και η γενικά αόριστη καταγγελία της αυθαιρεσίας, ίσως εγκυμονεί κινδύνους να παρθούν κατασταλτικά μέτρα κατά του απλού πολίτη, και μάλιστα με τις ευλογίες μας, γιατί άλλο πράγμα είναι η αναπόφευκτη αυθαίρετη πράξη κάποιου, που σκοπός του δεν είναι άλλος από την επιβίωση του ιδίου και της οικογένειάς του, και άλλο είναι η συντονισμένη ανομία κύκλων της εξουσίας για πλουτισμό ή ακόμα νεο-πλουτισμό, φαινόμενο σύνηθες σε μια μικρή κοινωνία μεταποιητικού τύπου σαν την ελληνική. Θέλει προσοχή ο αόριστος καταγγελτικός λόγος, εγκυμονεί κινδύνους που οδηγούν σε συντηρητισμό ή σε έναν φασίζοντα πουριτανισμό, και με την εμφανή έλλειψη παιδείας, ο δρόμος είναι σχετικά έτοιμος…
Η ασπίδα προστασίας των πολιτικών που παρανομούν με αυτό έκτρωμα νόμου «Περί ευθύνης υπουργών», η επιμελημένη αυτή ανομία που ξεκινά από το ανώτατο δυνατό πολιτικό επίπεδο, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας στο πού στοχεύει η – έστω κατ’ επίφαση- δημοκρατία μας, και αν προσθέσουμε ότι «Ο νικητής των εκλογών καταλαμβάνει όχι μόνον την εκτελεστική εξουσία, μα όλες τις εξουσίες, μαζί και αυτές που είναι, κατά τη λογική του πολιτεύματος, ταγμένες να την ελέγχουν, να την περιορίζουν, να την εξισορροπούν. Ελέγχει την ελέγχουσα Βουλή, διά του πειθαρχημένου λόχου των βουλευτών της πλειοψηφίας, η επιβίωση και επανεκλογή των οποίων εξαρτάται από την ανέλεγκτη κρίση του αρχηγού της φυλής- του πρωθυπουργού. Ελέγχει τη δικαστική εξουσία (και η σημερινή κυβέρνηση έκανε, ομολογουμένως, κατάχρηση αυτής της ευχέρειας) διά του διορισμού της ηγεσίας της. Ελέγχει (σωστότερα: ποδηγετεί σιδηροδέσμια εκτός νομιμότητας) και τη Δημόσια Διοίκηση, η ανεξαρτησία της οποίας αποτελεί βατοπεδινό ανέκδοτο…» (Παύλος Τσίμας «Τα Νέα 25.04.09»). Εάν όλα αυτά δεν συνιστούν νόμιμη ασυδοσία, νόμιμη ανομία, ή… «επιμελημένη ανομία», τότε οι λέξεις χάνουν την έννοιά τους, την ηθική τους υπόσταση.
Οι συζητήσεις περί κ. Σανιδά που… «δεν θέλει» να πάει τον όποιο φάκελο στη βουλή είναι για να συζητάμε –και πολύ σωστά κάνουμε – όμως, δεν είναι η ουσία του προβλήματος. Όταν λοιπόν η αξιωματική αντιπολίτευση καταγγέλει σε υψηλούς τόνους το… «δικαστικό πραξικόπημα», καλό θα ήταν να ομολογήσει και η ίδια, ότι π.χ. ο «Νόμος» περί ευθύνης υπουργών είναι προϊόν καθαρά δικό της, ένα δώρο υψίστης σημασίας προς την σημερινή κυβέρνηση, μια νόμιμη ασπίδα προστασίας για κάθε απατεώνα πολιτικό.
Ασωπός sos – σώστε επιτέλους
23/04/2009 § Σχολιάστε
με πρήξατε
Μάλλον μας αρέσει πολύ, ή αρέσει σε πολλούς αυτή η καταστρεπτική αδιαφορία, ελπίζω να μην κουραστούμε, λίγοι μείναμε, να τα γράφουμε. Ασωπός, μια πανάρχαια πανέμορφη λέξη, ένα ποτάμι που η κατάντια του πάει ασορτί με τις χαμένες συνειδήσεις της νεοελληνικής μας, μίζερης πραγματικότητας. Τι περιμένουν κάποιοι κρατικοί «υπηρέτες του λαού» για να παρθούν μέτρα, να χαθεί ο Ασωπός, να καταστραφεί (που καταστρέφεται) το περιβάλλον, οι κάτοικοι και η ζωή γύρω από τις όχθες του; Καμπανάκια χτυπούν εδώ και καιρό από παντού και οι κυβερνητικοί νιώθουν «χαλαρά» για το ζήτημα το οποίο έπρεπε να λυθεί χτες. Τι διάολο με αυτήν την ανεξέλεγκτη βιομηχανική ρύπανση, τόσες επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη έχουν πάρει περιβαλλοντολογικά μέτρα, έχουν συμμορφωθεί με τις εγχώριες και κοινοτικές οδηγίες χωρίς κανένα πρόβλημα – συνεχίζουν να λειτουργούν, να παράγουν δίπλα σε λίμνες και ποτάμια και ο κόσμος συνεχίζει τη ζωή του όπως άλλοτε, γιατί η χώρα μας να αποτελεί ντροπιαστική εξαίρεση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) είχε δώσει σχετική οδηγία δύο χρόνων και τώρα αναθεωρείται προς το συντομότερο, είδαν το επείγον του πράγματος και επανεξετάζουν τη στάση τους, οι νέες οδηγίες είναι να θεσπιστούν αυστηρότερες προδιαγραφές προστασίας της κοινωνίας από την εγκληματική δράση των βιομηχανιών, οι ιθύνοντές μας ασχολούνται για το αν και πότε θα χάσουν ή θα διατηρήσουν τον κοινοβουλευτικό τους θώκο εν μέσω σκανδάλων και άλλων λοιπών κουκουλωμάτων, κι η ιστορία με τον Ασωπό κρατά χρόνια, δεν είναι χτεσινή. Μέτρα για κατάθεση σχεδίου για τις οριακές τιμές των διαφόρων ουσιών στα υπόγεια νερά κλπ. για όλα αυτά, η Ελλάδα έπρεπε να το είχε καταθέσει μέχρι το τέλος του 2008. Ο Επίτροπος για το Περιβάλλον κ. Στ. Δήμας : «αναζητούνται κάπου 600.000 τόνοι επικινδύνων αποβλήτων για τα οποία δεν υπάρχουν στοιχεία από την Ελληνική κυβέρνηση».
Μην ταράζεστε γραβατωμένοι και βαψομαλλιάδες κηφήνες μου, εκτός από τους κατοίκους της περιοχής, οι άλλοι είπαμε, απολαμβάνουν την μεσημεριανή τους σιέστα.
…
διαβάστε σχετικά:
– Το «Πρώτο Θέμα»
– Την «Καθημερινή»
– Trikaland.gr
– To blog Asopos sos
αγριμολογος 