αγριμολογος

Ο χρόνος μας ολοδικός τους, ο χρόνος που υφαρπάζουν αφήνοντάς μας υπολείμματα, κι απέναντί του ένας μεγάλος, δικός μας ελληνικός ύπνος. Ατέρμονες αρπαγές στο όνομα της δημοκρατίας, της πολυφωνίας. Η ενημέρωση της οθόνης, ο καναπές για «να περνά η ώρα» και οι εκτοξευόμενοι θρασύδειλοι ισχυρισμοί κυρίων του τίποτα να μην χάνουν στόχο. Οι πόλεις, η ύπαιθρος, οι δρόμοι, οι ανοιχτές πλατείες, οι συνειδήσεις, εμείς, όλοι χωμένοι στη χαβούζα και η αντίδραση μας το· «αύριο έχει ο θεός» και «πέρασε κι αυτή η μέρα». Η ζωή που ξέραμε και διηγούμαστε είναι μια άλλη ζωή που ίσως δεν υπήρξε ποτέ, κι εμείς οι αφηγητές της, άνθρωποι άλλοι πια, μακρινοί συγγενείς του εαυτού μας. Πάντα έτσι ήταν, δεν έχουμε παρά να φέρουμε στο νου το είδωλό μας στο καθρέφτη, να το συγκρίνουμε με το σημερινό. Μια αδιάψευστη θλιβερή αλήθεια «Σκότωσε την ώρα του κόβοντας αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά, κάποιες φορές άνοιξε την ενδιάμεση πόρτα για να χαζέψει το Γενικό Ληξιαρχείο σε όλο του το σιωπηλό μεγαλείο…»(*) Άπειρα μείγματα προστυχιάς όλων των αποχρώσεων συνοδευόμενα από προσεγμένες δόσεις κοινωνικοπολιτικής χροιάς, δήθεν ευαισθησίας, πασπαλισμένα με τον κατάλληλο ιδεολογικό και θρησκευτικό ανθρωπισμό που συγκινεί, θάλπει, κοιμίζει. Καρέ-καρέ περνάνε πια –τόσα που έγιναν- τα προφανή σκάνδαλα. Ο θεατής, εμείς, τα συνηθίσαμε με τρόπο τέτοιο ώστε ο αδιόρατα θανάσιμος εθισμός να μας οπλίσει με την κατάλληλη, όσο και βολική ανεκτικότητα στα μη προφανή, τα σπουδαιότερα και ουσιώδη, της αξιοπρέπειας, του περιβάλλοντος, της απασχόλησης, της τέχνης, της παιδείας, της ίδια (μας) της ζωής. Η σταδιακή μετάλλαξη της σκέψης προχωρεί με πολλούς κι ισχυρούς συνεργούς, με επώνυμους πρωταγωνιστές της μετριότητας, της καθημερινής μας συντροφιάς, του καναπέ, αυτοί που προσφέρουν χωρίς φειδώ ελπίδα, ανακούφιση, αυτοί που με έναν φροντισμένο ναρκισσισμό, συλλέγουν υλικό για την δημιουργία γέλιου ή αβίαστης συγκίνησης. Δεν είμαι απαισιόδοξος, διακρίνω –όχι πολλούς- αλλά αρκετούς που ξεχωρίζουν από το ευτυχισμένο πλήθος-αντίγραφο, μιλούν, κινούνται, φωνάζουν, διαμαρτύρονται, βλέπουν και γράφουν. Βλέπω στις σκέψεις μερικών την απόφαση στο πρώτο διστακτικό, γεμάτο θέληση, βήμα· να χλευάσουν δημοσκοπήσεις, διασημότητες κι ανάξιους πολιτικούς. Πόσο όμως αισιόδοξοι μας επιτρέπει το ανώνυμο πλήθος να είμαστε, παρατηρώντας την άκριτη αποφασιστικότητά του, τη μανία με την οποία καταναλώνει και θεοποιεί.
.

.
(*) Ζοζέ Σαραμάγκου, «Όλα τα ονόματα», εκδόσεις Καστανιώτη, σελ.33

.

[αγριμολόγος στις Στάχτες της Άνοιξης 2009]

.

Με ειδήσεις τύπου «κουρασμένος πρωθυπουργός», κουράστηκε το ακροατήριο να ακούει κουρασμένους εκφωνητές να αναγγέλλουν κουρασμένους διαδόχους ενός κυβερνώντος κόμματος, μίας διψασμένης, για εξουσία αντιπολίτευσης που δεν κουράστηκε να ζητά εκλογές, ενώ εμείς αντιθέτως κουραστήκαμε να την ακούμε να το επαναλαμβάνει προσθέτοντας συνεχώς βούτυρο στην «πράσινη ανάπτυξη», γιατί ως γνωστόν το πολύ βούτυρο συμβάλει στην άνοδο της χοληστερίνης. Όλα αυτά και άλλα ακόμη σύντομα ανέκδοτα όπως του εκπροσώπου κ. Αντώναρου ότι «Ο πρωθυπουργός είναι σε συνεχή δράση. Είναι, φυσικά, παρών με όλες του τις δυνάμεις, με όλο του το σφρίγος». Ειδικά αυτό το τελευταίο («το σφρίγος») με ξύπνησε και με ζωντάνεψε τώρα στην αρχή της άνοιξης, επείγει να φουσκώσω τα λάστιχα του ξεχασμένου ποδηλάτου, να φροντίσω να βγει από την απομόνωση της αποθήκης. Είχαμε την παρέλαση, λιγότερη αστραφτερή σε σχέση με τις άλλες χρονιές, λίγο θαμπή, περισσότερο κάλπικη, ίσως φταίνε οι ήρωες που μας άφησαν χρόνους και δεν λένε να επανέλθουν. Παρέλαση κάνουν κι άλλοι, είναι κι αυτοί σας διαβεβαιώ Έλληνες, μόνο που πρόκειται για την παρέλαση καρκινοπαθών Ελλήνων, αυτών που δεν μπορούν να πληρώσουν λέει (τσ.τσ.) τις υπηρεσίες ενός ιδιωτικού νοσοκομείου, αναγκασμένοι να παρελαύνουν στην ουρά τρεις περίπου μήνες για να υποβληθούν σε ακτινογραφία, χημειοθεραπεία ή χειρουργική επέμβαση. Η συνεχής αυτή παρέλαση των καρκινοπαθών είναι μια γυμναστική άσκηση, δημιουργεί καρκινοπαθείς «με σφρίγος», πρόκειται για ένα αναγκαίο μέτρο που πήρε το κράτος προκειμένου να ενταχθούν και οι καρκινοπαθείς στην υπόλοιπη κοινωνία που ως γνωστόν είναι άκρως σφριγηλή, στο νου και στο σώμα. Δεν είναι τυχαίο ότι στο Ογκολογικό Νοσοκομείο «Αγιος Σάββας» βρίσκονται σε λίστα αναμονής περίπου 400 καρκινοπαθείς, ενώ για τη Μονάδα Ημερήσιας Νοσηλείας του χειρουργικού τομέα περιμένουν περισσότεροι από 600. Όχι, τυχαίο δεν είναι, πρόκειται για ασκήσεις συντήρησης του σφρίγους. Τώρα γιατί να έχω την εντύπωση ότι οι νίκες Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στη Euroleague του μπάσκετ ήταν το μοναδικό χτεσινό ποιητικό γεγονός, θα σας γελάσω.

.

.

pho

photo©contra.gr

προσπαθώ να καταλάβω αυτές τις συχνές –τραγελαφικές- εμφανίσεις κάποιων τηλεοαστέρων –μερικοί τους αποκαλούν«μαϊντανούς» κ.α. – δε λέω, οι εμφανίσεις αυτές ευφραίνουν καρδιές και γελά μερικώς το χειλάκι μας σ’ αυτούς τους καιρούς βομβαρδιζόμενους με την οικονομική κρίση. Αυτές οι περσόνες τύπου Άδωνις-Σπύρος, Ψωμιάδης, η κυρία Λουκά, κάποιος ονόματι «η εθνική μας σταρ», η πανταχού παρούσα αοιδός Θώδη που ετυμολόγησε με σοβαρότητα «Θεού ωδή» το όνομά της μπροστά σε χιλιάδες έκπληκτα μάτια τηλεθεατών, και άλλοι ακόμα που μου διαφεύγουν. Θα ήθελα να ξέρω αν αυτά που λένε τα πιστεύουν γιατί το αστείο παρατράβηξε, κι όταν λέω παρατράβηξε εννοώ την άνεση, την ευκολία με την οποία φιλοξενούνται σε τηλεοπτικές εκπομπές προσφέροντάς τους αναρίθμητα πεντάλεπτα/δεκάλεπτα δημοσιότητας εν μέσω χάχανων και … σοβαρών δηλώσεων. Τα «σοβαρά» αυτά δε ενσταντανέ, κατόπιν αναμεταδίδονται από τηλεο-σατιρικές εκπομπές (δεν είναι πια λίγες) που σαν αποκλειστικό περιεχόμενο έχουν τους ίδιους αυτούς τηλεαστέρες, σε αυτούς ουσιαστικά οφείλουν το σχετικά παχυλό μεροκάματό τους, με αυτούς συντηρούν τους τεχνικούς, τα τηλεοπτικά τους συνεργεία και πολλούς ακόμη που εργάζονται  εκεί. Συμπερασματικά θέλω να υπογραμμίσω ότι εφόσον τόσοι άνθρωποι βγάζουν το ψωμί τους με αυτούς τους μαϊντανούς, τότε αυτοί οι μαϊντανοί προσφέρουν κοινωνικό έργο, δημιουργούν θέσεις εργασίας, συμβάλουν στη μείωση της ανεργίας. Μια χαρά.

.

.

Ο πολιτισμός δεν φαίνεται μόνο σε εγκαίνια Μουσείων όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό (σήμερα), φαίνεται κυρίως όταν ζεις, σέβεσαι και συντηρείς την ποιότητα της καθημερινής ζωής μέσα στη μοναδικότητα του χώρου. Την μοναδικότητα που προσδίδει χαρακτήρα στο περιβάλλον της πόλης σου και η ατμόσφαιρα που αναδύεται μέσα από τον χώρο. Λίγα νεοκλασικά κτίρια έμειναν, τα υπόλοιπα εξαφανίστηκαν στη χοάνη της κακής χρήσης του μπετόν, τα λίγα αυτά μαρτυρούν το χρόνο τον αλλοτινό, κουβαλούν μνήμες, αναφέρονται σε γραπτές μαρτυρίες, είναι σημεία αναφοράς ενός ιστορικού γίγνεσθαι, μαρτυρούν την πορεία και εξέλιξη της πόλης, δείχνουν ότι η πόλη αυτή ήταν κάποτε παρούσα σε κάθε νέα κοινωνική πραγματικότητα. Υπήρξε. Η διαχείριση της μνήμης είναι ζήτημα σημαντικό, απαιτεί παιδεία.

Η Διεύθυνση Μελετών – Τμήμα Παραδοσιακών Κτιρίων και Μνημείων του Δήμου Αθηναίων είχε καταθέσει μελέτη στο ΥΠΠΟ για τη μετατροπή του τεράστιου κυλινδρικού «αεριοφυλακίου», βιομηχανική κατασκευή του 1909, σε «χώρο συνάθροισης κοινού και συναυλιών».

…σε «χώρο συνάθροισης κοινού και συναυλιών» θέλει να μετατρέψει ο Δήμος Αθηναίων το περίφημο κι αναγνωρίσιμο σε όλους όσους περνούν από την οδό Πειραιώς:  Το «Αεριοφυλάκιο Δ15» στη Τεχνόπολη. Εκείνη η Ελλάδα της βιομηχανικής εποχής, δεν υπήρξε κατά τους σπουδαγμένους μας ταγούς. Το παράδοξο (δεν είναι το μόνο) είναι ότι το ίδιο το ΥΠΠΟ έχει κηρύξει τα κτίρια στο Γκάζι…διατηρητέα μνημεία. Όμως δεν μας διαφεύγει ότι ένας ««χώρος συνάθροισης κοινού και συναυλιών» είναι μια σίγουρη πηγή εσόδων. Το χρήμα προέχει…

Το γεγονός ότι ο μεταλλικός αυτός κύλινδρος ονόματι «Αεριοφυλάκιο Δ15» είναι το πιο σημαντικό βιομηχανικό μνημείο (τεχνικό επίτευγμα της εποχής του)- σύμβολο της Αθήνας, είναι –κατά τους πολιτισμένους δημαρχιακούς μας ταγούς–  ζήτημα δευτερεύον.

Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς διαμαρτύρεται, ανάμεσα σε άλλα, γιατί η προτεινόμενη αρχιτεκτονική λύση προβλέπει την κατασκευή ενός γιγαντιαίου κυλινδρικού κτιρίου από οπλισμένο σκυρόδεμα, το οποίο θα κατασκευαστεί στη θέση του μεταλλικού κυλίνδρου.

Αν δεν αλλάξει κάτι προβλέπεται να γίνει χειρουργική επέμβαση τύπου… «Α’ Νεκροταφείου», όπου όλοι σχεδόν, οι μνημειακοί τάφοι του, τα νεοκλασικά μαυσωλεία, τα αγάλματα, έχουν περιχαρακωθεί από τοιχία ύψους δύο και πλέον μέτρων από μπετόν, πρόκειται για τα οστεοφυλάκια που τα «περιποιήθηκαν» κατάλληλοι άνθρωποι, και μάλιστα με…παιδεία. («Καθημερινή» κ. Ν. Βατόπουλος)

πηγές
– cityofathens.gr
– lifo.gr
– «Καθημερινή«