αγριμολογος

γράφτηκαν πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα για την (2η καρμπόν) «ελικοειδή» απόδραση Παλαιοκώστα. Που είναι η έκπληξη. Είναι γνωστό ότι ο Παλαιοκώστας, ανεξαρτήτου «ειδικότητος» ή επαγγέλματος ξεχωρίζει από ένα πλήθος όπου κυριαρχεί η μετριότητα, είναι φανερό. Μέσα σε ένα ανύπαρκτο κράτος-μπάχαλο βρέθηκε να υπηρετεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Χαιρέτησε τους κρατουμένους, ανέβηκε στην ανεμόσκαλα και πέταξε σαν το πουλί. Η άμεση σύλληψή του είναι εθνική προτεραιότητα, όχι για να τον ξαναμπάσουν στη ψειρού, (αυτό είναι μάταιο διότι θα ξανά -δραπετεύσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δεν νομίζω να έχει κανείς σοβαρή αντίρρηση) αλλά για να τον διορίσουν υπεύθυνο της ασφάλειας των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας. Να δούμε επιτέλους, έστω μια φορά να διορίζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις.

Έως πότε πια θα βασιλεύει αναξιοκρατία.

.

.

.

στη «Καθημερινή» της Κυριακής 15.02.09 – όχι πως αυτή η καταγραφή είναι η πρώτη κι ούτε διανοούμαι να φανταστώ ότι θα είναι η τελευταία. Δεν ξέρω καν αν αυτό θα έχει κάπου κάποιον θετικό αντίκτυπο, δηλαδή αν μπορεί αυτή η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί και να επέμβει. Αμφιβάλλω. Απλώς καταγράφεται το έλλειμμα εμπιστοσύνης του κόσμου προς τα δύο κόμματα εξουσίας. Δεν βλέπω όμως κάποιον αναδυόμενο αιρετικό λόγο να αντιτάσσεται, να αμφισβητεί όχι μόνο με  θεωρητικά την ουσία, αλλά με δυνατότητα πρακτικής παρέμβασης. Χρειάζεται ένα λόγος παρεμβατικός, θερμός και έγκαιρος γιατί γι’ αυτόν τον ευτελισμό και της έλλειψης εμπιστοσύνης του κοινού προς το πολιτικό μας σύστημα, δεν φταίνε μόνο οι κυβερνώντες και η μη λειτουργία των θεσμών, αλλά και οι υποτελείς «πολίτες» που σιγοντάρουν όλα αυτά τα ευτελή περί «για το καλό του κόμματος», «της παράταξης», «μάλιστα κύριε πρόεδρε», «ο πρόεδρος, το δυνατό μας χαρτί» η ακόμα και για «το καλό της πατρίδας» κ.α. ενθαρρύνοντας κάθε είδους ρητορείες που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα μέσω ενός αρρωστημένου κομματικού παραγοντισμού, ο οποίος μεταδίδεται με ακατάπαυστη και συνεπέστατη «αθώα» ροή και με χίλιες-δυο μορφές από τα μίντια. Η ριζική μείωση των ρηχών αυτών φαινομένων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω Παιδείας, την οποία δεν διακρίνω να πλησιάζει ούτε καν με τις εκπτώσεις στον άμεσο ορίζοντα.

Θαυμάσια.

.

.

.

«Η Χώρα σε παρακμή» – το ακούμε τριάντα τουλάχιστον φορές ημερησίως, ίσως το επιβάλλουν οι συνθήκες. Είναι κι αυτό ένα προϊόν. Όχι δεν είναι ψέματα, η χώρα βρίσκεται όντως σε κρίση, φαίνεται. Παραμένει όμως προϊόν και μάλιστα ιδιαίτερα εμπορεύσιμο καθώς το σενάριο το «διαβάζουμε» σε συνέχειες εν μέσω διαφημίσεων. Βλέπουμε-ακούμε-διαβάζουμε–νιώθουμε, να ξετυλίγεται μπρος μας όλη η αλήθεια, ή μέρος αυτής, η επιδείνωση μιας προϋπάρχουσας δομικής κρίσης που πέρα από τα έντονα ταξικά κοινωνικοοικονομικά της αίτια, έγκειται και στην άρρητη σχέση συναλλαγής μεταξύ του πολιτικού συστήματος και τους πολίτες, συμβαίνει, συνεχίζει χρόνια. Η εξαγορά της ανοχής είναι το βασικό συστατικό εξουδετέρωσης κάθε υποβόσκουσας ενοχής, μια σχέση ένοχης ανοχής για την επιβίωση, η διαφθορά της διαρκούς αυτής συναλλαγής δεν έπαψε ποτέ να κυριαρχεί. Η γνωστές συνταγές τύπου «ανασχηματισμός» ή «νέες εκλογές, για νέα διακυβέρνηση» τείνουν να γίνουν ανέκδοτα ρουτίνας στους εναπομείναντες σκεπτόμενους. Η λέξη «λιτότητα» συντροφεύει τα ακούσματά μου τρεις δεκαετίες, έχω ιδιαίτερο δεσμό με αυτή τη λέξη, τείνω να την ερωτευτώ. Ο κοσμάκης έχει συμβιβαστεί με την αναποφασιστικότητά του μπρος τις κάλπες ψηφίζοντας πάντα μη-εμπιστευόμενος μια κίβδηλη αντιπροσώπευση. Το φαινόμενο έχει πάρει χαρακτηριστικά οδοστρωτήρα, έχει εξουδετερώσει στο διάβα του κάθε μορφή ισχυρής ή αδύναμης κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης. Η συναλλαγή αυτή μεταξύ πολιτικών-πολιτών έχει μετατραπεί σε βόα που σφίγγει το θύμα του έως τον τελικό θάνατο.

Σκέφτομαι πως καλό θα ήταν, να εγκαινιαζόταν κι ένα υπουργείο που μοναδική του φροντίδα θα είναι η μοναξιά μας, τα χαμένα μας όνειρα, το απέραντο παράπονό μας –από τη άλλη σκέφτομαι- μήπως ένα τέτοιο υπουργείο τους προσφέρει άλλοθι για τον διορισμό υφυπουργού αυτοκτονιών; Αφήστε καλύτερα.

.

.

photo© stratos fountoulis_λεπτομέρεια Τράτας στη Λέρο 2006

.

.

Η εκκλησία διεκδικεί κινητά και ακίνητα και είναι γνωστό. Το ότι οι επιθυμίες της γίνονται κρατικές διαταγές επίσης το έχουμε υπ’ όψη μας. Ότι ένα απλός πολίτης τούτης της τυχαίας χώρας δοκιμάζει το πνεύμα και το σώμα του, για μία σχετικά απλή υπόθεσή του πηγαίνοντας από τον έναν όροφο στον άλλον κι από γραφείο σε γραφείο έως ότου εξυπηρετηθεί έστω και «καφκικά» είναι επίσης γνωστό. Προσφάτως έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, ότι πάνω από τριακόσιες ανταλλαγές φιλέτων, ακινήτων κλπ. της μονής Βατοπεδίου διεκπεραιώθηκαν μέσα σε μερικές μόνο μέρες αφήνοντάς μας σύξυλους πόσο αστραπιαία μπορεί να μεταλλαχθεί η γραφειοκρατία σε ευνοιοκρατία.

Το να δηλωθούν όμως πολλές κεντρικές πλατείες των Αθηνών στο Εθνικό Κτηματολόγιο ως ιδιοκτησία της Εκκλησίας υπερβαίνει κάθε πραγματικότητα, ξεπερνά κάθε φαντασία.

Δικαίως αναρωτιέται ο δημοσιογράφος κ. Θωμάς Τσάτσης στην «Ελευθεροτυπία» που αναφέρει ότι:

«Η απόφαση της Εκκλησίας να δηλώσει τις πλατείες ως περιουσία της πιθανόν να έχει κάποιες συνέπειες. Το πρόβλημα εντοπίζεται στις μεγαλύτερες πλατείες, όπου λειτουργούν καφέ και εστιατόρια. Ποιος θα δικαιούται φόρους για την εκμετάλλευση των πλατειών; Ο δήμος ή η Εκκλησία; Εάν αποφασιστεί να φτιαχτεί ένα υπόγειο πάρκινγκ, ποιος θα έχει την εκμετάλλευσή του;»

διαβάστε, απολαύστε, αναρωτηθείτε.

.

.