αγριμολογος

Λέω «Σήμερα» και προσθέτω ένα ερωτηματικό γιατί μπορεί πριν μερικές μέρες το «Έθνος» να είχε σαν πιασάρικο τίτλο «Ο εφιάλτης του ράσου…» και όχι αδίκως εφόσον συνεχίζουμε σαν κοινωνία να κωπηλατούμε στον βατοπεδινό χείμαρρο, αλλά υπάρχει κι ένας εφιάλτης ακόμη, αυτός της «αναβολής», εξού και το ερωτηματικό στο «Σήμερα» του τίτλου. «Ο εφιάλτης της αναβολής» είναι ιδιαίτερα αρεστός και προσφιλής στα περί δικαιοσύνης. Μια «αναβολή» είναι ένα ζωντανό όπλο, ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην ανθρώπινη μνήμη, μέσω αυτής ξεχνιούνται, ξεθωριάζουν οι εικόνες, οι λέξεις• μέσω της αναβολής αποσυμπιέζεται ο θυμός, η λαϊκή οργή.

Αν «σήμερα» λοιπόν αρχίσει η δίκη του παραδικαστικού, ας έχουμε στο νου μας ότι θα δικαστεί ένα μέρος του μόνον, γιατί ένα άλλο (το μεγαλύτερο, το αόρατο) μέρος του θα συνεχίσει να ζει, να παίζει ή να εμπαίζει το νόμο και το σύνταγμα που υποτίθεται ότι μας υπηρετούν

«Σήμερα ( ; )» λοιπόν ίσως δικαστεί ένα ασήμαντο μέρος του. Είναι μια αρχή.

.

.

Όλος αυτός ο (δικαιολογημένος) θόρυβος γύρω από τις μπίζνες της Μονής Βατοπεδίου ανέδειξε πανηγυρικά όλη την χρόνια ανίερη εμπλοκή των δύο εξουσιών, της θρησκευτικής και της πολιτικής/κρατικής εξουσίας. Περί αυτού πρόκειται και• καμία αρεοπαγίτικη άποψη οποιουδήποτε κυρίου Σανιδά δεν μπορεί –αυτό τον μόνιμο εναγκαλισμό– να τον μετατρέψει σε «παραπλάνηση».

Ίσως ήλθε ο καιρός να συζητηθεί ψύχραιμα και με τη λογική του τι πρέπει να είναι και να αντιπροσωπεύει ένα σύγχρονο κοσμικό κράτος. Ίσως ήρθε ο καιρός του πλήρους διαχωρισμού εκκλησίας – κράτους, με τρόπο τέτοιο που να μη θίγει μια μεγάλη μερίδα των πιστών, αλλά και να διασφαλίζει αξιοπρεπώς την ίδια την ορθόδοξη εκκλησία, βέβαια, αν χρειαστεί να σπάσουν μερικά αυγά, δεν χάθηκε ο κόσμος. Το βήμα όμως αυτό  είναι αναγκαίο.

Η ταχύτητα της διεκπεραίωσης των συναλλαγών με βιστωνίδες και οικόπεδο-φιλέτα δείχνει και την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού όταν αυτό «θέλει». Δεν υπάρχει λοιπόν δικαιολογία, όταν όλες οι συναλλαγές της διαπλοκής ανέδειξαν την ευελιξία και τις αρετές ενός τέτοιου μηχανισμού «που θέλει», και μπορεί… Οι διαδικασίες προς πλήρη διαχωρισμό θα μπορούσαν να προχωρήσουν και αυτές με την … ίδια ταχύτητα.

Εκτός και εάν το κράτος, οι σημερινοί και οι αυριανοί κυβερνώντες επιθυμούν μέσα στη δίνη της παγκόσμιας και εγχώριας κρίσης, να συνεχίζει να μην φορολογείται η εκκλησία η οποία φέρεται να είναι ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης –μετά το ίδιο το κράτος – στη χώρα, γιατί ενώ κάποτε, τέλος πάντων, κάτι πλήρωνε σαν φόρο, υποτίθεται το 35% των ετήσιων εσόδων της, η περίφημη κυβέρνηση Σημίτη το 1997 τον μείωσε σε 17%, και η σημερινή κυβέρνηση, πιο γαλαντόμα, το 2004 το κατήργησε τελείως. Αμύθητα ποσά τα οποία το κράτος στερείται.

Εάν το βήμα αυτό δεν προχωρήσει, το θράσος και το παράλογο θα συνεχίζουν να καλπάζουν σε μία χώρα με τόσα άλλα προβλήματα. Κρίμα δεν είναι;

.

.

Μα τόσος πανικός, τόσος θόρυβος για τρεις υπουργούς που «ίσως» ανακριθούν για «ενδείξεις» για να μας πείσουν ότι κινδυνεύει η κυβέρνηση, ίσως και η… δημοκρατία. Τόσος θόρυβος γιατί κάποιοι υποχρεούνται, πολύ απλά, να εφαρμόσουν το νόμο. Ίσως γιατί η «αυστηρή» εφαρμογή του είναι κάτι πρωτόγνωρο για ένα κράτος σαν το ελληνικό. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι ένας… Νόμος του κράτους, αυτός ο… «περί ευθύνης υπουργών» που δεν νομίζω να υπάρχουν πολλές χώρες στο κόσμο που να τον έχουν στη συνταγματική τους φαρέτρα, είναι ένας νόμος-καλαμπούρι, που βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα σε όσους δεν είχαν την τύχη να εκλεγούν βουλευτές, δηλαδή ένα νόμος που με τον πιο επίσημο τρόπο θεσμοθετεί την περιφρόνηση και την κοροϊδία προς ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Θα σας συντροφεύει συνεχώς η αναξιοπρέπεια κύριοι βουλευτές, όσο επιτρέπετε ένα τέτοιο σκαρίφημα να παίζει το ρόλο του περιτυλίγματος στην υπόστασής σας.

.

.

ενώ στις Βρυξέλλες, τις ηλιόλουστες Κυριακές, τα βγάζουν βόλτα

…και δεν λείπουν ποτέ οι αντιρρήσεις, οι διαφωνίες, οι αμηχανίες, καβγάδες, διαξιφισμοί και οι … πατριωτικές εξάρσεις, δηλαδή μία γνήσια του θεάτρου χαρά που φουντώνει, τίποτε δεν μπορεί να επισκιάσει αυτό το θέατρο που παίζεται συνεχώς καταγράφοντας σκηνές συναρπαστικής ανθρωποφαγίας, μια πραγματική απόλαυση των αισθήσεων. Όλος ο χρόνος είναι έως τώρα, θεατρικός φέτος και ως φαίνεται θα συνεχίσει. Τι ωραία, κι αναρωτιέμαι προς τι το εισιτήριο που πλήρωσα στην Επίδαυρο, αφού η Κασσάνδρα παραμένει στη σκηνή εν αγνοία του Αισχύλου, δεν λείπουν οι σπουδαίες γκριμάτσες, τα ωραία σκηνικά που μας συντροφεύουν το νου. Δεν παραβλέπω την αγωνία φιλόδοξων πολιτικών που τρέχουν προς εξυπηρέτηση των αναγκών μας, με το αζημίωτο βεβαίως.

.

.

photo©str.fountoulis