αγριμολογος

Βλέπω λαδωτήρια να κινούνται, τα βλέπω να αιωρούνται άναρχα μόνα τους. Συνωστισμός από λαδωτήρια στα φανάρια των κεντρικών λεωφόρων, στα ιδιωτικά και δημόσια γραφεία. Δρόμοι και διάδρομοι γεμάτοι λαδωτήρια. Το παράξενο στην υπόθεση δεν είναι η διαρκής παρουσία του χρήσιμου αυτού εργαλείου των μηχανικών πάσης φύσεως, αλλά η απουσία των ιδιοκτητών, η απουσία της ανθρώπινης παρουσίας. Ποιοι τέλος πάντως κρατούν αυτά τα λαδωτήρια; Δεν είναι απλή υπόθεση να βλέπεις άψυχα αντικείμενα να περπατούν στους δρόμους, να διασχίζουν λεωφόρους και· το εξωφρενικό: να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά των δημόσιων ταμείων, της εφορίας, των τραπεζών, παντού· προκειμένου να εξυπηρετηθούν. Παράξενα πράγματα. Οι καιροί φαίνεται άλλαξαν. Η επιστήμη κατόρθωσε το ακατόρθωτο, τοποθέτησε ένα ζωντανό λαδωτήρι να κάνει τις δουλειές που κάποτε έκαναν οι άνθρωποι. Στην αρχή σκέφτηκα ότι πρόκειται για πρόβλημα των οφθαλμών μου παρόλο που ο προσωπικός μου οφθαλμίατρος προσφάτως μάλιστα, με διαβεβαίωσε –εκτός μιας ασήμαντης πρεσβυωπίας- για την άριστη κατάσταση των ματιών μου· γιατί, ευλόγως γεννάται το ερώτημα: Που βρίσκονται οι κάτοχοι των λαδωτηρίων. Θα μπορούσα βεβαίως να ρωτήσω κάποιες από τις ελάχιστες ανθρώπινες παρουσίες που αραιά πια· συναντώ στους δρόμους, όσες φορές το επιχείρησα συνάντησα μόνο πρόσωπα γεμάτα απορία, βουβά, αμίλητα. Σκέφτομαι ότι κάποτε, ο άνθρωπος θα πρέπει να υπηρετήσει το πολιτισμό της απορίας, όπως και της ενοχής, να αναγνωρίσει ότι χωρίς τη παρουσία του, έστω και κατακερματισμένη, δεν μπορεί καταγραφεί Πράξη, Λόγος και Μνήμη, χωρίς αυτόν δεν καταγράφεται το ισχνό έστω, δικαίωμα της ντροπής, και ότι δεν πρέπει να επιτρέψει στον όποιον, τέλος πάντων, ανθρωπισμό του να μετατραπεί σε ανθρωποφαγία. Πόσο ακόμα θα ευσταθούν εκφράσεις όπως «πλανηθήκαμε» «μας την έφεραν» «δεν ξέραμε», αφού το σιχαμερό πάρε-δώσε μέσω λαδώματος εξαπλώθηκε σαν την πανούκλα, όταν το λαδωτήρι είναι το απαραίτητο αξεσουάρ της κάθε λογής μικρής, μεγάλης ή ανώτατης εξουσίας και των «θεσμών». Το τροφοδοτούμε εμείς, προσφέροντας το πολύτιμο γράσο που χρειάζονται για να «δουλέψουν» οι μηχανισμοί, τους το προσφέρουμε χωρίς φειδώ, χωρίς ίχνος ντροπής κι ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μου είναι αδύνατο να συνεχίσω άλλο αυτό το κείμενο, από το παράθυρο εισχωρούν εκκωφαντικά κορναρίσματα από συνωστισμένα λαδωτήρια που ενθουσιωδώς τρέχουν να προσυπογράψουν μία Τελευταία Πράξη. Βλέπετε, δεν ανακοινώθηκε επισήμως, ούτε μισή λέξη διαφοροποίησης από κανέναν. Οι ανεπίσημοι αντιρρησίες δεν μετρούν, αυτοί δεν αναφέρονται σε κανένα βιβλίο Ιστορίας.

Είτε ένοχοι, είτε αθώοι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν την ευθιξία να παραιτούνται. Η ευθιξία αυτή δείχνει το μέγεθος μια πολιτικής προσωπικότητας, αλλά και μιας προσωπικότητας γενικώς. Όταν ο πολιτικός αυτός είναι επικεφαλής υπουργείου, δηλαδή αυτός που φέρει τον τίτλο «υπουργός», αφαιρεί από της κοινωνικές επαφές του όλους τους παλιούς ή νέους φίλους του, που έχουν σχέση με οικονομικά συμφέροντα και που αυτά συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το έργο του υπουργείου του οποίου ηγείται. Οι παρέες αυτές κόβονται συνειδητά. Το γνωστό «Η γυναίκα του Καίσαρα…κλπ» ισχύουν εδώ στο ακέραιο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν, ούτε και θα έπρεπε. Πας κύριε βόλτα ή πικνίκ με τον Διευθυντή μιας εταιρείας η οποία έχει δοσοληψίες εκατομμυρίων με το υπουργείο σου; τότε ρισκάρεις και παίζεις κορώνα-γράμματα τη καριέρα σου, το κύρος σου ενδεχομένως να πάει περίπατο αν βγει το γεγονός αυτό στη δημόσια θέα.
Κύριε Λιάπη, διεκδικείστε την τυχόν αθωότητά σας ελεύθερα εκτός της υπουργικής σας ιδιότητας και όταν την κατακτήσετε εννόμως, επανέρχεστε. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας με τα τόσα δεινά που τους δέρνουν τα τελευταία χρόνια, έχουν επείγουσα ανάγκη τέτοιων πράξεων ευθύνης, εκτός κι αν δεν έχετε κατανοήσει ακόμα για τι πράγμα μιλάμε. Η λέξη «ντροπή» υπάρχει ακόμα άθικτη σε όλα τα ελληνικά λεξικά.

……..

photo@s.f.

Στη δημοκρατία μας δεν έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα έναντι της Δικαιοσύνης, γιατί το «Δικαίωμα» είναι κι αυτό ένα είδος, ή μάλλον ένα προϊόν εύπλαστο, δηλαδή προσαρμοζόμενο αναλόγως του όγκου της πολιτικής και οικονομική επιφάνειας του φυσικού προσώπου. Παράδειγμα, τιτλοφορούμε ή αποδίδουμε σε κάποιον μία «πολιτική ευθύνη», πάει σπίτι του για ένα εύλογο χρονικό διάστημα (μην τα ισοπεδώνουμε όλα) και επιστρέφει εφόσον κατακαθίσει η γκρίνια και η μουρμούρα της «κοινής γνώμης» (μην δείξουμε ότι την έχουμε γραμμένη) επιστρέφει αυτός ο κάποιος πίσω στα «πολιτικά του καθήκοντα». Δεν συζητάμε βεβαίως αν εσύ ή εγώ, οι απλοί πολίτες δηλαδή, είχαμε διαπράξει τα ίδια αδικήματα/εγκλήματα με τον εν λόγω κύριο τεραστίου οικονομικού και πολιτικού «βάρους»• ποιες θα ήταν οι συνθήκες της ζωής μας μέσα στα περιορισμένα τετραγωνικά μέτρα ενός κελιού στο Κορυδαλλό ή μιας άλλης Ψειρού. Που λέτε, η «πολιτική ευθύνη» είναι κι αυτή μία ιερή καθαρτική βάπτιση , κοστίζει ελάχιστα στον ενδιαφερόμενο πολιτικό, ακόμη και σε ποσότητα ηθικού κόστους, είναι αυτό που λέμε «την έβγαλε καθαρή». Για τα μάτια τα δικά μας (μα ποιοι είμαστε) πετάνε εκεί κάνα-δυο εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές και εάν βρουν ένοχο, το πολύ να τον στείλουν σπιτάκι τους, βέβαια ολίγον τι ντροπιασμένο, αλλά κι αυτό είναι συναίσθημα που σβήνει η φθορά του αδυσώπητου χρόνου, περνά, φεύγει, ξεχνιέται. Επειδή όμως η δημοκρατία μας όλα τα προβλέπει, όλους μας προσέχει, είναι βλέπετε σαν τη μανούλα μας, δεν μας θέλει ντροπιασμένους, δηλαδή να μας παίρνουν με τις πέτρες, γι’ αυτό φρόντισε –και πολύ σωστά- να παραγράφει τα αδικήματα, όχι όλων μας, αλλά να, ξέρετε, όπως και να το κάνουμε ένας υπουργός ή πολιτευτής είναι άλλο πράμα, έχει άλλον αέρα.

——–

photo©stratos fountoulis

Κάποιοι μιλούν για «τέλμα», κάποιοι λένε ότι «κινδυνεύει» το πολιτικό μας σύστημα και άλλα ραδίκια ελεύθερης βοσκής. Δεν κινδυνεύει κανείς. Αυτά είναι σαλάτες εποχής ευρείας κατανάλωσης. Η λέξη «Απατεώνες» είναι κακή; Αν, ναι, καταργήστε τώρα το νόμο «περί ευθύνης υπουργών» να πάψουν να παραγράφονται οι απατεωνιές ορισμένων βουλευτών και πρώην υπουργών και τα λέμε. Αλλιώς αλλού αυτά. Εγώ δεν σας πιστεύω, μιλώ για τον εαυτό μου γιατί δυστυχώς το «ο λαός δεν σας εμπιστεύεται» είναι επίσης σύνθημα αμφιβόλου φερεγγυότητας. Άλλος ένας σεισμός και καταποντισμός στην Ηλεία και το εκάστοτε κυβερνών κόμμα θα αυξάνει 30 μονάδες την εκλογική του δύναμη, γι’ αυτό σας λέω μιλάω μόνο για τον εαυτό μου.
Τι σύμπτωση, στο Κυριακάτικο «Βήμα» αυτοί που αρθρογραφούν με περίτεχνες αναλύσεις κάτω από τον γενικό τίτλο «Ώρα για αλλαγή» είναι δύο πρώην υπουργοί του γνωστού «σοσιαλιστικού κινήματος», ναι εδώ και εδώ.

Άσχημη η λέξη «απατεώνας», ε;