αγριμολογος

Υπάρχουν φορές που πιάνομαι –και είμαι– λίγο ανημέρωτος, γι’ αυτό συγχωρέστε μου τυχόν αδέξιες εκφράσεις που ίσως να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στο τίτλο όπως είδατε έβαλα αποσιωπητικά εκεί όπου αυτό το συγκεκριμένο κόμμα αυτό-προσδιορίζεται σαν «σοσιαλιστικό». Ναι, το κόμμα του Πασόκ. Πως μπορεί ένα κόμμα, ας πούμε σοσιαλιστικό, που ενώ διαθέτει Πολιτικό Γραφείο να αποφασίζει ο αρχηγός του να διαγράψει έναν πρώην πρωθυπουργό (και…αρχηγό) χωρίς να συμβουλευτεί αυτό το ύψιστο και κυρίως εκλεγμένο όργανο. Ας πούμε όμως ότι το αγνοεί (που είναι αλήθεια), τα μέλη αυτά του Πολιτικού Γραφείου, τι ακριβώς ρόλο παίζουν. Το Π.Γ. αποτελείται από ανώτατα στελέχη, καθώς και βουλευτές με κύρος στη πολιτική ζωή του τόπου, έτσι δεν είναι;

Πως αυτοί οι κύριοι του Π.Γ. με το τόσο κύρος και τη μέγιστη αυτή δημόσια προσωπικότητα, αφήνουν τον Αρχηγό να αποφασίζει για διαγραφές τόσο σημαντικές χωρίς να τους ρωτήσει. Διαμαρτυρήθηκε κανείς τους; Μήπως δεν διαθέτουν καν κύρος και κακώς έχουν χρισθεί Προσωπικότητες;

Το Πολιτικό Γραφείο, ένα κατ’ επίφαση  «συλλογικό όργανο»; ή…

Σκέψεις κάνω.

Το τελευταίο άρθρο του κ. Γιανναρά στη κυριακάτικη «Κ» ξενίζει δυσάρεστα ιδιαίτερα επειδή πρόκειται για άρθρο δημοσιευμένο στη σοβαρή «Καθημερινή», απορώ.

Γράφει ο κ. Γιανναράς ότι επειδή: «Τα κόμματα λοιπόν που αρνούνται, χωρίς να το κρύβουν, τους όρους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι ο «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» και το «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας». Διακήρυξαν απερίφραστα την άρνησή τους στο προεκλογικό «ντιμπέιτ» των πολιτικών αρχηγών. Προειδοποίησαν ότι τους νόμους που ψηφίζει το Κοινοβούλιο θα τους ακυρώνουν οι οπαδοί τους κατά βούλησιν, με άσκηση βίας στους δρόμους».

…και προτείνει: «Αν το Σύνταγμα της χώρας είναι καταστατικός χάρτης δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι διακοσμητικό αξεσουάρ θεσμοποιημένης σε κόμματα αυθαιρεσίας, τότε η πιστότητα στο Σύνταγμα επιβάλλει να ανακαλείται η άδεια λειτουργίας κομμάτων που αρνούνται τη λογική και τις αρχές του κοινοβουλευτισμού. Η δημοκρατία προϋποθέτει πλουραλισμό πολιτικών απόψεων, ελευθερία φρονήματος, έκφρασης και δράσης. Αποκλείει, όμως, με θεσμικά οργανωμένη αυτοάμυνα, τη βίαιη επιβολή μειοψηφικών απόψεων και φρονημάτων[…] »…

Δηλαδή ο κ. Γιανναρά ούτε λίγο ούτε πολύ εκφράζει την άποψη ότι, όσοι δεν επιθυμούν, δεν ασπάζονται και δεν πειθαρχούν στις απόψεις, ιδέες και αποφάσεις που παράγει οι κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, πρέπει να τίθενται εκτός νόμου. Με άλλα λόγια σχεδόν όλη η Αριστερά (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), κοινοβουλευτική ή μη. Δεν νομίζω να μην αντιλαμβάνεται ο κ. Γιανναρά ότι οι αντιρρήσεις, οι διαφωνίες, ακόμα και οι αντικαθεστωτικές τυχόν απόψεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και είναι κατοχυρωμένες συνταγματικά. Όλες οι απόψεις έχουν το ελεύθερο να διακινούνται ανεμπόδιστα σε αυτήν, την έστω κουτσουρεμένη κοινοβουλευτική αστική μας δημοκρατία.

Ανησυχητικό επίσης είναι ότι δεν είναι εύκολο τέτοιες απόψεις να φιλοξενηθούν σε οποιαδήποτε σημερινή εφημερίδα, ακόμη και της άκρας δεξιάς. Εφ΄όσον όμως οι απόψεις αυτές είναι καλογραμμένες (που είναι), το κύρος και το όνομα του αρθρογράφου χαίρει γενικότερης εκτίμησης ιδιαίτερα σε συγκεκριμένους κύκλους και· φιλοξενείται σε έγκριτη εφημερίδα, το άρθρο αυτό προσφέρεται στον αναγνώστη (σε αυτόν που δεν εμβαθύνει) μέσα σε ένα προσεγμένο, περιποιημένο και ελκυστικό περιτύλιγμα.

Τέτοιες απόψεις (που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακραίες) όταν διατυπώνονται ιδιαίτερα μέσω έγκριτων μέσων δεν συμβάλλουν καθόλου προς μία κοινωνία ανεκτικότητας και αλληλεγγύης προς το «άλλο»· το διαφορετικό, σε μια κοινωνία μιας αναπόφευκτης πολυ-πολιτισμικότητας.

Εκεί βρίσκεται και ο πραγματικός κίνδυνος.

….

Σχετικό επίσης κείμενο, στου Μανώλη Βασιλάκη

Η πανταχού παρούσα τηλεοπτική οθόνη. Οι χολλυγουντιανές παραγωγές με κάτι κακόμοιρους Μωϋσήδες, Ιησούς Χριστούς, με διαλόγους επιπέδου των πτηνών με «φιλοσοφικούς-θρησκευτικούς» διαλόγους, «πανανθρώπινα» νοήματα της πεντάρας. Η τηλεόραση είναι παρών, συμβάλει στην ηλιθιότητα που διαχέεται ανεμπόδιστα παντού, «τέτοια θέλει ο κόσμος» και άλλα λοιπά μη-υποφερτά. Η κολακεία του κοινού το παν, η ψευδαίσθηση ότι δεν θίγεται κανείς. Έτσι διαπράττεται το έγκλημα με τα φαιδρά και μελοδραματικά της ζωής των όποιων «θεανθρώπων» και άλλων ρασοφορεμένων αγίων που περνούν από πρωϊνάδικα, μεσημεριανά και έκτακτες άγιες εκπομπές με το όλο σεβασμό και κατάνυξη ύφος του δημοσιογραφίσκου που στέλνει μηνύματα αγάπης σε έναν κόσμο όλο μίσος, αυτά από ρούλες, μούλες και τατιάνες. Η τηλεόραση, αυτός ο μέγας, θλιβερός διαμεσολαβητής και τροφοδότης πολύτιμων σκουπιδιών.

.

photo©str. fountoulis

Ο αγώνας του Θιβέτ για ανεξαρτησία είναι πέρα για πέρα δίκαιος και η αλληλεγγύη προς αυτόν τον λαό δικαιολογημένος. Η κινεζική κρατική βία καταδικαστέα. Όμως για ποια ελευθερία μιλούν οι μοναχοί και οι κάθε Δαλάι Λάμα; μήπως είναι διαφορετική από αυτή που ο δυτικός άνθρωπος ζητά και διαμαρτύρεται;

Η ωραιοποίηση του Βουδισμού μέσω και σε σχέση πάντα με το Θιβέτ σε διάφορες συζητήσεις και τον Τύπο δείχνουν ηθελημένη ή αθέλητη άγνοια. Αν το θέμα της εθνικής απελευθέρωσης ενός κράτους-έθνους είναι περίπλοκο, φανταστείτε πόσο περίπλοκες είναι οι συνθήκες σε ένα λαό ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ πραγματική, έστω αστική, δημοκρατία. Τι σημαίνει να συντρίψεις τον καταπιεστή σου όταν δεν τον έχεις συντρίψει ποτέ στην ιστορία σου. Αυτή είναι η σκληρή ιστορική αλήθεια στη περίπτωση του Βουδιστικού Θιβέτ. Μήπως κάποιοι εννοούν άλλη «αυτοδιάθεση» και η ολιγομελής ελίτ που κάθονταν αιώνες στο σβέρκο του απλού θιβετιανού σκέφτονται παλινόρθωση της «άλλης;». Δηλαδή ο κύριος (τωρινός) Δαλάι Λάμα με τις ανώτατες των διασυνδέσεών του με το διεθνές τζετ-σετ στο κόσμο, τι σκέφτεται, μας είπε κάτι συγκεκριμένο ποτέ; Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάτι, εκτός κι αν έχει λεχθεί και δεν το ξέρω. Όποιος γνωρίζει, ας με ενημερώσει γιατί σε αυτό το θέμα οι γνώσεις μου είναι περιορισμένες.

Το Θιβέτ μέχρι και το 1950 (οι Κινέζοι τότε το κατέλαβαν) ήταν ένα κράτος με δομή καθαρά φεουδαρχική. Ένα άγριο θεοκρατικό φέουδο που η κυρίαρχη βουδιστική αίρεση και η ιδιαιτέρως «βολική»-απόηχος των Τσονγκ, τη δυναστεία η οποία ένωσε το Θιβέτ τον έβδομο αιώνα, και που από τον 17ο αιώνα έως και το 1950 η εξουσία ήταν στα χέρια των Δαλάι Λάμα και των λοιπόν αντιβασιλέων. Εκατόν εβδομήντα πέντε αριστοκρατικές γαλαζοαίματες οικογένειες (αρ. 175) λυμαίνονταν τον πλούτο με την βοήθεια των βουδιστικών μοναστηρίων της χώρας, ενώ το 90% του πληθυσμού δούλευε και παρήγαγε σε συνθήκες άθλιες. Δουλοπάροικοι με όλη τη σημασία της λέξης.

Κάποιοι τα ξεχνούν.