αγριμολογος

Μέσα στον ορυμαγδό του άδικου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που θίγει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και που δίκαια οι εργαζόμενοι όλων των κλάδων αντιδρούν. Μέσα και ανάμεσα από τα σκουπίδια όλων των ειδών που έχουν κατακλύσει την ελληνική καθημερινότητα, υπάρχει κάτι θετικό που αναβοσβήνει στον ορίζοντα κι έρχεται από το μέλλον (ήδη παρόν στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης). Πρόκειται για το Σύμφωνο Συμβίωσης που προωθεί το υπουργείο Δικαιοσύνης και που ήδη μετράμε τις πρώτες αντιδράσεις, μπορεί με μια ματιά να φαίνεται ότι η κοινή γνώμη είναι μοιρασμένη, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ελ. Τύπου αλλά με μια προσεκτικότερη ματιά θα δούμε ότι στις νεαρότερες ηλικίες η συντριπτική πλειοψηφία τάσσεται σαφώς υπέρ και αυτό είναι σημάδι σημαντικό για το μέλλον του τόπου.

Βέβαια το νομοσχέδιο, έτσι όπως παρουσιάστηκε δεν λαμβάνει υπ’ όψη του την ελεύθερη συμβίωση ζευγαριών του ιδίου φύλλου, κι αυτό είναι μέγα σφάλμα. Κάνετε που κάνετε τη δουλειά κύριοι νομοθέτες, κάντε την τουλάχιστον σωστά και σοφά, κι αν η κοινή γνώμη ή η εκκλησία έχει σοβαρές αντιρρήσεις, εσείς είστε για να νομοθετείτε κοιτώντας πάντα ορθολογιστικά το δημοκρατικό μέλλον, αυτό νομοτελειακά θα σας επιβραβεύσει, οι ομοφυλόφιλοι είναι και αυτοί ισάξιοι φορολογούμενοι συμπολίτες μας, μέρος της κοινωνίας μας, του εαυτού μας. Κύριοι, δεν αποφεύγουμε την πραγματικότητα, την κοιτάμε κατάματα και την αντιμετωπίζουμε θετικά και δημιουργικά, λαμβάνοντας υπ’ όψη τα δικαιώματα της όποιας ομάδας, ακόμη και της ποιο ολιγομελή. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, πλην Ιταλίας λόγω Βατικανού, έχουν υιοθετήσει μέτρα θεσμικής αναγνώρισης της ελεύθερης συμβίωσης, περιλαμβάνοντας και τα ομόφυλα ζευγάρια. Μην κάνετε λοιπόν μισές δουλειές καλύπτοντας κάποιες εκλογικής φύσης σκοπιμότητες γιατί αυτές συνήθως γυρίζουν μπούμερανγκ. Η Ελλάδα άλλαξε, θα συνεχίζει να αλλάζει. Οι ελεύθερες ενώσεις ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών είναι χρόνια τώρα μια πραγματικότητα, η εξασφάλιση των ατομικών τους δικαιωμάτων, της αμοιβαίας στήριξης, της συνταξιοδότησης, των κληρονομικών τους δικαιωμάτων θα πρέπει να είναι πράγματα θεμελιώδη και αυτονόητα.

Δυστυχώς, δεν πρέπει, και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την παράνομη και απολίτιστη συμπεριφορά της Εκκλησίας, την εμπάθεια και την βαρβαρότητα της ανακοίνωσής της που «δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του γάμου κατά το ορθόδοξο τυπικό ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη ‘συζυγική’ σχέση εκτός αυτού». Θεωρώ την ανακοίνωση αυτή τουλάχιστον άξια περιφρόνησης. Εάν υπήρχε ουσιαστικός διαχωρισμός εκκλησίας – κράτους, δεν θα υπήρχε λόγος να μας αφορούν τέτοιες γραφικότητες και θα τις προσπερνούσαμε. Όμως, δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε γιατί η ελλαδική Εκκλησία είναι κρατική, οι επίσκοποί της δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι ανώτατοι και καλοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, με σκανδαλώδη προνόμια, φοροαπαλλαγές και παροχές. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν παράνομες εξαγγελίες και ανακοινώσεις που θίγουν μεγάλες ή μικρές μερίδες του πληθυσμού. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση λοιπόν εκτός από απαράδεκτη είναι και νομικά παράνομη. Προσβάλλει και θίγει όλους τους ανθρώπους που έχουν τελέσει πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο με άλλο «τυπικό» ή συζούν και θεωρούν εαυτούς συζύγους. Με ποιο δικαίωμα.

Όσο για το άρθρο του κυρίου Γιανναρά στη «Καθημερινή»… που με πλάγιο και καλυμμένο τρόπο υποκριτικά «μαλώνει» τους δήθεν…άμυαλους πιστούς λέγοντας «[…]όσοι χριστιανοί μετέχουν στο μυστήριο του Γάμου δεν απαιτούν να θεωρείται μόνο ο δικός τους γάμος νόμιμος και κάθε άλλος γάμος «παλλακεία και πορνεία». Δυστυχώς, υπάρχουν και τραγικά αθεολόγητοι επίσκοποι, όπως και μικρονοϊκού ηθικισμού ζηλωτές, που θεωρούν τον εκκλησιαστικό γάμο σαν θρησκευτική νομιμοποίηση της «αμαρτωλής» καθεαυτήν σεξουαλικότητας. Γι’ αυτό και μάχονται να καταστήσουν υποχρεωτικό για όλους το ευτελισμένο θρησκευτικό φολκλόρ της φιέστας με το νυφικό και τα κουφέτα, το ρύζι και τον χαβαλέ.»

Δεν θα έπρεπε να τα γράψετε αυτά κύριε Γιανναρά, γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν έλειψαν ποτέ οι… «μικρονοϊκού ηθικισμού ζηλωτές», αντιθέτως κυριαρχούν. Σωστά λέτε για «ευτελισμένο θρησκευτικό φολκλόρ της φιέστας με το νυφικό και τα κουφέτα, το ρύζι και τον χαβαλέ». Είστε όμως ειλικρινής;….
Αν, ναι. Τότε προς τι το περιφρονητικό σας ύφος για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Γράφετε: «Το κυρίως θλιβερό είναι ότι η πολιτεία στην Ελλάδα σήμερα […] αναλαμβάνει σε κοινωνικά θέματα νομοθετικές πρωτοβουλίες που δεν μοιάζει να απηχούν ρεαλιστικές συλλογικές ανάγκες. Μάλλον πιθηκίζουν ό,τι «μοδέρνο» και «προοδευτικό» λιμπίζεται η επαρχιωτίλα των καφενείων του Κολωνακίου. Διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί η προκλητική αδιαφορία που χαρακτηρίζει τα κείμενα των «θεωρητικών» της «προόδου» για τη γνησιότητα ή την αλλοτρίωση της ανθρώπινης ύπαρξης σε συνθήκες άκριτου μιμητισμού».

Αφήστε τη χώρα κύριε Γιανναρά να κάνει κάποια βήματα προόδου, έστω και εάν μιμείται. Αφήστε εσείς και οι όμοιοί σας αυτό τον δύσμοιρο λαό να αντιμετωπίσει με αισιοδοξία το μέλλον. Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη άλλες τρικλοποδιές. Δεν πειράζει, ας «πιθηκίζουμε» όπως τόσο περιφρονητικά λέτε, φτάνει να προχωρήσουμε, έστω για μερικά μόνο βήματα. Επιτέλους.

.

φωτογραφία©Stratos Fountoulis, λεπτομέρεια από «une lettre jamais reçue 4″ μικτή τεχνική σε χαρτί, 2008

Ο άνθρωπος έχει την, έμφυτη ίσως, τάση να λησμονεί τις ασχήμιες και δυσάρεστες θύμισες, τις απωθεί από τη μνήμη, τις μηδενίζει ή τις εξοστρακίζει στο έρεβος, είναι η σκοτεινές σελίδες που θέλει να ξεχάσει. Κρατά τις καλές στιγμές, ένα χαμόγελο ή μια γλυκιά ματιά που κάποτε δέχτηκε. Η ιδιότητά μας αυτή είναι ίσως μια επιλεκτικά αμυντική διαχείριση του εγκεφάλου μας. Μας προστατεύει. Το ίδιο πράττουμε και με τα λεγόμενα είδωλά μας που γνωρίσαμε στο γυαλί του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του περιοδικού και· αγαπήσαμε.

Τα ΜΜΕ ξέρουν καλά αυτές τις ανθρώπινες ιδιότητες και αδυναμίες που συνδυασμένες με το γενικό μέσο επίπεδο της παιδείας, τους δίνουν πολλές κερδοφόρες ευκαιρίες, και το ψαχνό που εστιάζουν είναι πυκνό. Τα βέλη τους βρίσκουν σχεδόν πάντα τον στόχο.

Τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν είναι γνωστά και ευανάγνωστα. Χρησιμοποιούν το θάνατο ενός ηθοποιού, ενός λαϊκού τραγουδιστή, έντεχνα προσθέτουν το κατάλληλο περιτύλιγμα γύρω από τον μικρό ή μεγάλο του μύθο, και η επιχείρηση της εμπορευματοποίησης της μνήμης αρχίζει συνήθως χωρίς όρια, φραγμούς ή ενδοιασμούς.

Ας πάρουμε τη περίπτωση την ηθοποιού Έλενας Ναθαναήλ που αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια τη σοβαρή της ασθένεια και που δεν περιέφερε την ιδιωτική της ζωή από κανάλι σε κανάλι, έχοντας κοντά της ανθρώπους που αγαπούσε. Με τον τραγικό της θάνατο άρχισε το εμπόριο του θεάματος να δίνει και να παίρνει. Οι ύμνοι για το ταλέντο της γέμισαν της οθόνες των εκπομπών του life style. Κανείς απ’ όσο ξέρω δεν τόλμησε, να αμφισβητήσει τα λεγόμενά τους. Μέρες ολόκληρες το ίδιο βιολί με διθυράμβους περί της συμπαθούς αλλά μετρίου αναστήματος, κατά την άποψή μου, ηθοποιό. Ο έντονος αυτός μηρυκασμός των αναμνήσεων δεν είναι εύκολο να περιοριστεί εφ΄όσον το έδαφος στη κοινωνία παραμένει πρόσφορο για ένα τέτοιου είδους εμπόρευμα με αυξημένη μάλιστα, ζήτηση.

Στο νου μου έρχονται κάποιες δηλώσεις ποδοσφαιριστών που ενώ πλούτισαν, μερικοί μάλιστα υπερβολικά μέσω της ιδιότητάς τους. Μιλούν και λένε για τότε «που έπαιζαν για τη φανέλα», ενώ σήμερα…

Οι «αναμνήσεις» αυτές συνεχίζουν με συνέπεια την ίδια πάντα πορεία, με τον ίδιο πάντα βαρετό ρυθμό, αξιοποιώντας συνήθως· ένα κίβδηλο παρελθόν.

Εδώ και χρόνια αναπτύσσεται (αναπτύχθηκε) μία νέα εικαστική πραγματικότητα, της τηλεοπτικής εικόνας. Ελάχιστα διασώζονται από αυτό το διεισδυτικό μέσο. Πρόκειται για έναν αδίστακτο οικιακό επιστάτη που λειαίνει και επηρεάζει όλες τις πτυχές του χαρακτήρα μας. Μπροστά μας περνούν διάφορα τερατόμορφα χωρίς πια να εντυπωσιάζουν. Ο εθισμός, ο μηδενισμός του θεατή. Αιώνες παραποιούνται με μια απλή αφαιρετική συρραφή, ένα κουμπί, το τηλεκοντρόλ. Το μοντάζ με τα εναλλάξ πλάνα, η ανόητη φλυαρία, χωμένα στο σπιτικό του καθενός, στη καθημερινότητά μας, στη συνείδησή όλων. Ήθη νοθεύονται, Λόγοι Ύπαρξης ευτελίζονται, το παράλογο νομιμοποιείται χωρίς να απορεί κανείς. Όλοι παρόντες στην αιώνια απουσία του καναπέ με τα πατατάκια. Η τέχνη απομακρύνεται ψάχνοντας καταφύγιο.
Η σημερινή τιβούλα μας είναι μια ενσταντανέ κολυμβήθρα, ένα μικρό «βούτηγμα» αρκεί για να πάρει κανείς το τίτλο του «καλλιτέχνη», της «προσωπικότητας», του «μεγάλου τραγουδιστή». Όλοι, με ένα ολιγόλεπτο βάπτισμα κατατάσσονται αυτομάτως στη κατηγορία των «δημοσίων προσώπων». Αφήστε τις λέξεις να τις παίρνει ο άνεμος, ασφυκτιούν άλλωστε στη φοβερή στενότητα των χώρων, εκεί που κυριαρχεί το τηλεοπτικό μάτι της αδράνειας. Τα «ευπώλητα» σκουπίδια αποκτούν επιτέλους φωνή, δημιουργούν νέες κατηγορίες τηλεπερσόνων, νέες λαμπερές μετριότητες καθορίζουν τη γνώμη της (σιωπηρής) πλειοψηφίας. Λέξεις όπως «πρωινάδικο» ή και «μεσημεριανό» αποκτούν πρωτόγνωρη σημειολογική αξία. Κάποιοι, ελάχιστοι, φυσικά ξεχωρίζουν, μα είναι τόσο λίγοι, απειροελάχιστοι, δεν ακούγονται καν.
Η τιβούλα έγινε ο φυσικός σύμμαχος του καθημερινού ανθρώπου, του καταπραΰνει το πόνο, τις δυσκολίες της ακρίβειας, του γυαλίζει τις άθλιες εικόνες του περιβάλλοντος. Ο φτωχός θεατής ξεχνά για λίγο τα βάσανά του. Όλα. Ακόμη και οι σκέψεις, οι δημιουργικές, από ανθρώπους πραγματικά ανήσυχους, με ικανότητες, αδρανούν μπροστά στο ισοπεδωτικό αυτό κύμα της τηλεοπτικής ευκολίας. Τα σκουπίδια ως δια μαγείας εξαφανίζονται από το πεζοδρόμιο, οι παράνομες χωματερές που πλημμύρισαν τον τόπο επίσης. Τα ράντζα μετατρέπονται σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων, και εάν κάποιες τηλεοπτικές εικόνες δείξουν το αληθινό πρόσωπο του κόσμου μας, οι τηλεοπτικοί ήρωες διαμαρτύρονται εξ ονόματος του παθητικού θεατή που κομπάζει με ικανοποίηση μέσα από το μίζερό του σαλόνι για την «ηρωική» πράξη της επώνυμης τηλεπερσόνας-γκουρού που «υπερασπίζεται» τα δίκαιά του.
Έχω φυλαγμένα καλά ένα κειμενάκι με τίτλο «Οι Σηριαλιστές» του Κώστα Γεωργουσόπουλου στο περιοδικό «λέξη» το Μάη του 1981 -έχουν δηλαδή περάσει από τότε 26 και κάτι χρόνια- τελειώνοντας το άρθρο, γράφει: «Ποιος μίλησε για κανάλια; Πλοκάμια διαλέγουμε. Ο σηριαλισμός είναι κίνημα, είναι χιονοστιβάδα. Λίγο ακόμη κι όσοι αντιστέκονται θα κατηγορηθούν ως αιρετικοί. Για άλλη μια φορά και η τέχνη θα καταφύγει στα σπήλαια. Θυμηθείτε τον Κατσαρό: ‘Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία’». Προφητικό κείμενο. Αντιπροσωπεύει αυτούς που αντιστέκονται, δεν είναι πολλοί, αλλά ούτε και ελάχιστοι. Πάντα έτσι ήταν αυτοί οι… Εγγονόπουλοι. Τον διάλεξα σαν παράδειγμα, έτσι, λόγο του τρέχοντος έτους 2007 που τον τιμά. Ένα έτος που σε λίγο μας αφήνει.

Δημοσιεύτηκε στον α γ ρ ι μ ο λ ό γ ο ς…(ο) στο e-περιοδικό «Στάχτες» Νο 19

«Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους.» Πρόκειται για το άρθρο 14§1 του Συντάγματός μας. Προσέξτε την υπογράμμιση: «τηρώντας τους νόμους του Κράτους.»…Που σημαίνει ελευθερία έκφρασης υπό Προϋποθέσεις. Δεν είμαι συνταγματολόγος αλλά αυτό το «τηρώντας τους νόμους» είναι ένα περιοριστικό πλαίσιο. Αντιθέτως ας πάρουμε για παράδειγμα το σύνταγμα των ΗΠΑ με τα λόγια του Δικαστή Hugo Black [1] για το νόημα της απόλυτης διατύπωσης της Πρώτης Τροποποίησης (First Amendment): «το Κογκρέσο δεν θα θεσπίσει κανένα νόμο που να περιορίζει την ελευθερία του λόγου ή του τύπου». Αυτό σαν πρόλογος· παίρνοντας παράδειγμα από το σύνταγμα μιας χώρας που· ανεξαρτήτως της γενικής «Αντιαμερικανικής» φρενίτιδας που μας διέπει έναντί της πολιτικής της, δεν είναι κακό να διδασκόμαστε από κάθε τι καλό από όπου κι αν αυτό προέρχεται. Τα υπόλοιπα είναι στείρα τύφλωση. Εδώ μιλάμε για την ελευθερία της Τέχνης.

Στη χώρα μας υπάρχει αυτή η Ελευθερία; Γιατί η πρόσφατη απαγόρευση του έργου της κ. Εύας Στεφανή [2] «παραβίασε τις διατάξεις περί ασέμνων ή προσέβαλε σύμβολα του ελληνικού κράτους», κατά την… Ασφάλεια Αττικής. Να μην αναφέρω ένα σωρό παραδείγματα από συντάγματα άλλων προηγμένων χωρών, συμπεριλαμβανομένου και των ΗΠΑ όπου η βεβήλωση ακόμα και της σημαίας δεν θεωρείτε αξιόποινη πράξη. Ακόμη και με τα στενά όρια του «τηρώντας τους νόμους του Κράτους» η βάρβαρη απαγόρευση του έργου τέχνης είναι παράνομη και δεν ταιριάζει σε μια κοινωνία που θέλει να ονομάζετε προηγμένη και ανεκτική. Θα μπορούσαν οι υπεύθυνοι να διανοηθούν κατάσχεση μιας εφημερίδας; Η τέχνη λοιπόν δεν χαίρει την ίδια ελευθερία με αυτή του Τύπου; Αν π.χ., ο Παπαθεμελής ή ο Ζουράρις είναι ελεύθεροι να χρησιμοποιούν διάφορα σύμβολα για να προωθήσουν τις δικές τους απόψεις, δεν είναι νοητό κάποιοι άλλοι να μην μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ίδια σύμβολα για να προωθήσουν αντίθετες απόψεις. Αλλά και τα ίδια τα κρατικά σύμβολα που απαγορεύεται να προσβάλουμε πόσα είναι; Εκτός της σημαίας, περιλαμβάνονται σε αυτά και ο εθνικός μας ύμνος, το νόμισμά μας (έστω και πολυεθνικό), το Σύνταγμά μας, οι νόμοι που ψηφίζει η Βουλή κ.λπ. κ.λπ. Τελικά, απομένει κανένα σύμβολο προς κοινή χρήση ή όχι; Όπως και να εξετάσει κανείς αυτή την ιστορία, αποδεικνύεται εξωφρενική.[3]

Αξιότιμοι Κύριοι, υπουργοί, υφυπουργοί, πολιτικάντηδες και όργανα της τάξης, όλοι εσείς που παρέα με τους ακροδεξιούς Καράτζα – Γεωργιάδηδες. Εσείς που φορέσατε τον μανδύα του τεχνοκριτικού πολύ καλά κάνατε, αλλά θλίβομαι ειλικρινά για τις «προχωρημένες, και τις άλλες «μοντέρνες, avant guard» γκαλερί που συμμετείχαν και δεν διαμαρτυρήθηκαν κατεβάζοντας τα έργα τους μπροστά σε αυτή την επαίσχυντη προσβολή του βάρβαρου και ουσιαστικά παράνομου «αστυνομικού μπουκαρίσματος», γιατί πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για παρανομία όταν η Art Athina είναι θεσμός υπό την αιγίδα του ΥΠΠΟ. Ο υπουργός κ. Βουλγαράκης εν μέσω παρατεταμένης «κρίσης των ομολόγων» δεν του περίσσεψε μια στάλα αξιοπρέπειας και αρκέστηκε (και αυτός) στο ρόλο του τεχνοκριτικού λέγοντας ότι υπερασπίζεται μεν την αυτονομία της τέχνης αλλά η «συγκεκριμένη δημιουργία» δεν τον καλύπτει αισθητικά (!) Ούτε λόγος για το πάπλωμα. Πολύ σωστά ο κ. Μάνος Στεφανίδης υπενθυμίζει σε βάρβαρους, με μια δόση ειρωνείας «πως το γυμνό, θήλυ φύλο παρουσιάζει από το 1860 ο Κουρμπέ στον πίνακα “Οι απαρχές του κόσμου” και ο Ντισάν στο Etant Donnes (1946-66). Όπου, από μια κλειδαρότρυπα βλέπει κανείς ένα εφηβαίο. Όπως ακριβώς και στο έργο της Στεφανή. Εξάλλου ο Σολωμός θίγει τον ερωτισμό στη “Γυναίκα της Ζάκυνθος”, ενώ τον αποθεώνει σ’ όλο του το έργο ο Εμπειρίκος».[4]

Όπως και να το κάνουμε αγαπητοί ταγοί της ελευθερίας του Λόγου και της Έκφρασης: «[…] στην περίπτωση της Αrt Αthina σημαίνει ότι εφόσον η έκθεση ενός έργου τέχνης δεν συνιστά παρανομία, παρανόμησαν όσοι προχώρησαν σε κατάσχεση του έργου και στη σύλληψη του διευθυντή της έκθεσης, προσβάλλοντας έτσι κατάφωρα τόσο το συνταγματικό δικαίωμα του καλλιτέχνη και διευθυντή της έκθεσης όσο και του κοινού ή μερίδας του κοινού να «απολαύσει» το συγκεκριμένο έργο».[5] Σε ελεύθερες χώρες αυτά δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά και δεν επιτρέπεται να μένουν αναπάντητα γιατί αφήνουμε περιθώρια σε κάθε πατριδοκάπηλο να επιβάλει με την ισχύ της αήττητης ηλιθιότητας ένα περιβάλλον ανελεύθερο, ένα περιβάλλον αντίθετο με τις αρχές του πολιτισμού και της δημοκρατίας. Πως μπορεί ο δημιουργός μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον που δεν σέβεται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτό της έκφρασης, να λειτουργήσει. Ο διάλογος γύρω από την κρατική καταστολή και τη λογοκρισία σε κάθε μορφή τέχνης πρέπει με κάθε τρόπο να μείνει στην επικαιρότητα, να καταγγελθεί ακόμα και διεθνώς, να μπει στις συνειδήσεις και αν αυτό είναι δυνατό• να εισχωρήσει μέσω των καλλιτεχνικών μαθημάτων στην εκπαίδευση. Να μπολιαστούμε με τις ιδέες του αμοιβαίου σεβασμού, της ανοχής, της ελεύθερης επιλογής και της έκφρασης. Είναι καθήκον.

Η κατηγορία με την οποία αρχικά προέβησαν στη κατάσχεση μέσω του εισαγγελέα ήταν απλά η αιτία της «προσβολής εθνικού συμβόλου», δηλαδή για την απεικόνιση ενός αιδοίου ας πούμε, με υπόκρουση τον εθνικό ύμνο….(για γέλια). Κατόπιν βλέποντας ο εισαγγελέας το αβάσιμο της κατηγορίας, κουτοπόνηρα μετατράπηκε σε «παραβίαση του νόμου περί ασέμνων δημοσιευμάτων» (κι άλλα γέλια)… Καταλαβαίνουμε όλοι την τραγελαφικότητα της κατάστασης αλλά και την αμηχανία της δικαστική εξουσίας. Η απόφαση που αναμένεται να βγάλει το δικαστήριο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα είναι αθωωτική. Δεν γίνεται αλλιώς. Μια αντίθετη απόφαση δεν νοείται· γιατί η εκτελεστική εξουσία δεν επιθυμεί την γελειοποίησή της.

Σε θέματα τέτοια όπου, ο πολιτισμός δέχεται την επίθεση του εθνικιστικού όσο και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού (αυτά πάνε μαζί) δεν χωρούν μισόλογα, ούτε για τη «συγκράτηση ψηφοφόρων» ούτε «ναι μεν αλλά λόγω συγκυριών». Οι θέσεις των υπευθύνων πρέπει να είναι καθαρές. Το ίδιο ισχύει και για τις αίθουσες τέχνης που δεν έδειξαν, ως όφειλαν, έμπρακτα τη δυσαρέσκειά τους. Η ουδετερότητα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ανοχή προς κάθε μορφή σκοταδισμού που χτυπά τη πόρτα μας. Τα μισόλογα του υπουργού Πολιτισμού και η σιωπή των υπευθύνων στα εθνικά μουσεία και ιδιαίτερα της διοίκησης της Εθνική Πινακοθήκης είναι ισότιμη της Αποδοχής. Όποια γνώμη κι αν έχουν για το έργο της Εύας Στεφανή (ακούσαμε πολλά, φτάνει.), δεν πρόκειται για την κρίση ενός καλλιτεχνικού έργου, αλλά για απαγόρευση στο ιερό δικαίωμα του Λόγου και της Έκφρασης. Ας σκεφτούν λοιπόν κάποιοι ιθύνοντες το λόγο και το ρόλο της ύπαρξής τους.

Καλές Διακοπές.

—-

[1] Black & Kahn. «Justice Black and the First Amendment “Absolutes”: A Public Interview», από το βιβλίο του Σταύρου Τσακυράκη «Θρησκεία κατά Τέχνης», Εκδόσεις Πόλις.
[2] Η Εύα Στεφανή εξέθεσε βίντεο στη διεθνή Foire της Art Athina 2007.
[3] ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΣΑΚΥΡΑΚΗΣ αν. καθ. Συνταγματικού Δικαίου
[4] Μάνος Στεφανίδης: «Η Εύα δεν αμάρτησε!»ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/06/2007
[5]Γεράσιμος Θεοδόσης (Τα Νέα)

editorial «αγριμολόγος… (ο)» στις Στάχτες Νο 18

Copyright©Στράτος Φουντούλης. Βρυξέλλες, 5 Ιουλίου 2007.