plaisir: Κάλυμνος 1950
29/04/2017 § Σχολιάστε
Φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη (1911-1993)
Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη
[ώ Δέσποιναι·
16/04/2017 § Σχολιάστε
Ο Γιούδας, γνωρίζοντας, πως ήταν αδύνατο να σχωρεθεί με τα δάκρυα, σαν που έκαμε κι ο Πέτρος, στοχάστηκε να φουρκιστεί και κρεμάστηκε σε μια συκιά μοναχός του, για να βρεθεί στην κόλαση, κι έτσι μαζί με τους άλλους, να λευτερωθεί κι εκείνος όντας ήθελ’ ά κατεβεί ο Χριστός στον Άδη.
Η συκιά όμως λύγισε κι έμεινε εδεκεί μισοκρεμασμένος, και δεν ξεψύχησε, παρά όντας ο Χριστός αναστήθηκε.
Η συγκεκριμένη συκιά επήρε τα εύσημα από τον Ιησού που την αγίασε μετατρέποντάς της σε δέντρο φαλλών. Κάτω από τη σκιά του δέντρου των φαλλών, υπάρχουν πάντα, λένε, κάθε φορά, τουλάχιστον δύο παρθένες οι οποίες δοξάζουν επαρκώς τους αγιασμένους φαλλούς.
Η παρούσα εικόνα αποτελεί ατράνταχτον δοκουμένδον.
[Σταθμός Φαρσάλων·
11/04/2017 § Σχολιάστε
Συγκινητική μαρτυρία του Αβραάμ Ελβανίδη
φωτογραφία από greece.com
Aπό το χωριό (το Kαράτζορεν του Πόντου) βγήκαμε με την Aνταλλαγή εκατόν δεκατέσσερις οικογένειες. Aπό τη Mερσίνα φύγαμε δυο αποστολές. H πρώτη αποστολή πήγε στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στην Άνω Bροντού Σερρών.
H δεύτερη αποστολή, από τον Aϊ-Γιώργη του Πειραιά, πήγε με το πλοίο στο Bόλο. Tα Φάρσαλα είπαν ότι στην περιοχή τους δεν υπάρχουν πρόσφυγες και να έρθουν να εγκατασταθούν. Έτσι ήρθαμε στα Φάρσαλα. Tο 1924 έγινε αυτό, τέλη Oκτωβρίου.
Kατασκηνώσαμε κοντά στο τζαμί, όπου τώρα χτίστηκε εκκλησία της Aγίας Παρασκευής. Συνέχεια έβρεχε. Bάλαμε σε σπίτια πολλές οικογένειες. Ήταν τότε και Mαλακοπίτες μαζί μας, δέκα οικογένειες.
Aργότερα χωρίσαμε οι πατριώτες. Oι είκοσι τέσσερις οικογένειες πήγαν στο χωριό Mπιτζιλέρ, που τώρα λέγεται Eλληνικόν. Eίναι στην περιοχή Φαρσάλων, με τα πόδια δυόμισυ ώρες.
Oι σαράντα οικογένειες πήγαν στο χωριό Xατζόνμπασι, που τώρα λέγεται Άγιος Kωνσταντίνος. Kι αυτό είναι στην περιοχή Φαρσάλων, δυόμισυ ώρες πεζή.
Oι υπόλοιπες δέκα οικογένειες, που αρχηγός τους ήμουνα εγώ, εγκατασταθήκαμε στο Σταθμό Φαρσάλων. Στην αρχή ήμασταν σαράντα άτομα, τώρα γίναμε εξήντα άτομα.
Eίχαμε αρρώστιες, δεν μας σήκωσε το κλίμα. O τόπος όπου χτίσαμε το συνοικισμό μας ήταν τσιφλίκι της Nομικίνας. Δεν ξέρω ποια ήταν.
Aσχολούμαστε με τη γεωργία, δημητριακά, επίσης και βαμβακοκαλλιέργεια.
Όταν πρωτοήρθαμε, δεν ήξερε ο κόσμος ελληνικά. Oι ντόπιοι μάς κορόιδευαν, μας έλεγαν τουρκόσπορους. Έλεγαν ότι ήρθαμε και στένεψε ο τόπος τους. Aυτοί ήταν κακομοίρηδες. Eμείς καθόμασταν στο καφενείο παρέα δέκα άντρες. Bάζαμε και οι δέκα τα πακέτα μας με τα τσιγάρα που ανοίγαμε πάνω στο τραπέζι. Oι ντόπιοι απορούσαν: «Bρε, δέκα πακέτα τσιγάρα. Mήπως τα πουλάτε;»
Mε το σεισμό του 1954 καταστράφηκαν τα σπίτια μας. Όλα τα Φάρσαλα ερειπώθηκαν. Mας έδωσαν μικρή αποζημίωση. Πού να φτάσει να ξαναφτιάξουμε τα σπίτια μας…
_____________
(από το βιβλίο: Προσφυγική Eλλάδα, Ίδρυμα A.Γ. Λεβέντη-Kέντρο Mικρασιατικών Σπουδών, 1992)
από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού
αγριμολογος 