αγριμολογος

Oh, Margie!

η ευδαιμονία εξαρτάται από πολλά και μικρά. Όταν η οικοδέσποινα παραμελεί τας κοινωνικάς της υποχρεώσεις και αποξενώνεται από τον κόσμον, χάνει πολλάκις περιστάσεις δυνάμενας να συντελέσουν εις την πρόοδον και την ευημερίαν της οικογενείας της. Εάν εξ εναντίας απορροφάται εντελώς από την πολυτάραχον κοινωνικήν ζωήν και αμελεί τον οίκον της καταστρέφει βαθμηδόν και την ιδικήν της και των ιδικών της την ευτυχίαν.

(τα μάλλινα και τα χνουδωτά υφάσματα ημπορούν να μανταρισθούν και με μέταξαν)

.

.

(*) φωτογραφία από το περιοδικό «Γαλέρα» τεύχος 46, σελ. 49 (ειδικό τεύχος αφιερωμένο στον πολιτισμό του καπνού) … συνεχίζεται.

.

.

.

εδώ δεξιά (δεν φαίνεται), στο τέλος του διαδρόμου, βρίσκονται οι τουαλέτες των αγοριών, ο τόπος καταρράκωσης της Μεγαλειότητάς μου

Δημοτικό. Η σχολική έναρξη υπήρξε επώδυνη. H απόσταση του χρόνου πλάθει τα γεγονότα σοφά, μας τα προσφέρει με γέλιο, το επώδυνο το μεταμορφώνει σε ανώδυνη γλυκιά θύμηση, ένα αστείο. Θυμάμαι, μη γνωρίζοντας τη γλώσσα, βρισκόμουν στις τουαλέτες των αγοριών, ένιωσα το καυτό κάτουρο του σκανδαλιάρη συμμαθητή (πολύ αργότερα γίναμε αχώριστοι φίλοι) στο κάτω μέρος του δεξιού ποδιού, επάνω στην κάλτσα. Μάλιστα, ο Charles κατουρούσε σκοπεύοντας αποκλειστικά τη δεξιά μου κάλτσα. Το κοροϊδευτικό (και θριαμβευτικό) γέλιο του, με εξόργισε. Ταπεινωμένος, θόλωσα, τον μαύρισα μετά μανίας στο ξύλο. Την επομένη το πρωί, όλο το δημοτικό μαζεμένο και αμέσως μετά το πέρας της προσευχής, μέσα από τη σκληρή φωνή του διευθυντή άκουσα το όνομά μου . Στο γραφείο του, άρπαξα κάμποσες με τη βίτσα. Με κόκκινα ακόμη τα πονεμένα πισινά μου στο διάλειμμα, κυνήγησα τον Charles σε όλο το προαύλιο, του έδωσα και κατάλαβε. Κλάμα ο Charles. Την επόμενη, μετά την προσευχή, δεν άκουσα να με καλούν. Είχε καταλάβει.