Το Αυτόφωρο και η (εν κινδύνω) ελευθερία του Τύπου
26/09/2018 § Σχολιάστε
Ο υπουργός Αμυνας και άλλοι υπουργοί – ας μην ξεχνάμε την υπόθεση της Athens Review of Books –θεωρούν ως «εχθρούς» όσους διατυπώνουν διαφορετικές απόψεις
Από τον Γρηγόρη Καλφέλη –Τα Νέα
Mετά την ακατανόητη ενεργοποίηση της διαδικασίας του Αυτόφωρου για τη σύλληψη των δημοσιογράφων της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» ένα είναι σαφές: ότι στην Ελλάδα συγκροτείται πλέον μια μορφή «πολιτικής τυραννίας», η οποία μισεί ή εχθρεύεται κάθε αντίθετη ιδεολογική φωνή. Και ο υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος συνιστά δυστυχώς το κέντρο από το οποίο εκπορεύεται αυτή η αντιδημοκρατική κοσμοθεωρία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η κινητοποίηση της αυτόφωρης διαδικασίας εναντίον των ανωτέρω δημοσιογράφων ήταν άκρως επικίνδυνη για τον ακόλουθο νομικό λόγο:
Η αυτόφωρη διαδικασία προϋποθέτει (σύμφωνα με το άρθρο 242 του ΚΠΔ) ότι υπάρχει «πρωτογενής αποδεικτική βεβαιότητα για την ενοχή του δράστη». Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Βλέπω λ.χ. τον Α να κάνει μια κλοπή την ώρα κατά την οποία τη διαπράττει (και αυτό είναι το λεγόμενο «γνήσιο Αυτόφωρο»). « Read the rest of this entry »
[οι απατεώνες του κινήματος των αντιεμβολιαστών ·
22/09/2018 § Σχολιάστε
Επικίνδυνη αδιαφορία και άγνοια με το… κίνημα των αντιεμβολιαστών
Από το 2016 ως σήμερα, στην Ευρώπη είναι σε εξέλιξη μια επιδημία ιλαράς από την οποία πεθαίνει κόσμος
monkeydoctor.net -ειδική επεξεργασία του αγριμολόγου
Η ©Τζίνα Μοσχολιού στο in.gr
Ας ξεκινήσουμε με τη λέξη που κακώς δεν λέμε κι ας τη γράψουμε και με κεφαλαία για να χτυπάει στο μάτι: ΕΠΙΔΗΜΙΑ.
Από το 2016 ως σήμερα, στην Ευρώπη είναι σε εξέλιξη μια επιδημία ιλαράς από την οποία πεθαίνει κόσμος.
Σύμφωνα με το τελευταίο Surveillance Report του ECDC (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης κι Ελέγχου Νόσων), τον Ιούλιο του 2018 έχουν καταγραφεί 758 κρούσματα σε 21 χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα κατέγραψε 38 κρούσματα, πολύ λιγότερα, ευτυχώς, από τα 115 και 290 που σημειώθηκαν τον Ιούνιο και τον Μάιο αντιστοίχως.
Παρόλα αυτά η χώρα μας εξακολουθεί να είναι στην κρίσιμη πεντάδα με τα περισσότερα περιστατικά και θανάτους από ιλαρά, μαζί με την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Όσο η επιδημία εξελίσσεται, πολλές χώρες αυστηροποιούν ή συζητούν το πώς θα αυστηροποιήσουν το νομοθετικό πλαίσιο για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Τα μεγάλα ΜΜΕ και οι φορείς δίνουν μάχες εναντίον των αντιεμβολιαστών (εδώ τους δίνουμε βήμα γιατί είμαστε τίγκα στον πλουραλισμό και πιο αυστηροί με τη δεοντολογία από, π.χ., το BBC).
Κι αυτό ενώ οι γιατροί προσπαθούν να μας κάνουν να χωνέψουμε πως η ιλαρά δεν είναι μόνο θανατηφόρα. Είναι και μια από τις πιο μεταδοτικές ασθένειες του ανθρώπου.
Εκτός τόπου
Η χθεσινή διαμαρτυρία της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Αττικής επιβεβαιώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δεν έχουμε καταλάβει ΤΙΠΟΤΑ. Και ότι το υπουργείο Υγείας και όλοι οι αρμόδιοι φορείς δρουν σαν να μην υπάρχει κάποια επείγουσα κατάσταση.
Οι οδηγίες για τον εμβολιασμό των παιδιών και την εγγραφή στο σχολείο είναι του 2015 και παραπέμπει σε μια γνωμοδότηση του 2008.
Λέει αρχικά το αυτονόητο, ότι «μόνο σε περιπτώσεις ιατρικής αντένδειξης, θα μπορούν οι γονείς να αρνηθούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους». Ο ορισμός του αυτονόητου, ως και περιττού, αφού σε περίπτωση ιατρικής αντένδειξης η λογική λέει ότι θα αρνηθεί αυτονοήτως ο ιατρός που διέγνωσε ή είναι ενήμερος της αντένδειξης.
Στη συνέχεια προστίθεται όμως η διατύπωση ότι «οι γονείς που για οποιουσδήποτε άλλους λόγους (προσωπικά δεδομένα και πιθανές παρενέργειες) δεν επιθυμούν τον εμβολιασμό των παιδιών τους, οφείλουν να προσκομίζουν βεβαίωση ιατρικής αντένδειξης από: α)Περιφερειακά Γενικά Νοσοκομεία, ή β) Δ/νσεις Υγιεινής της οικείας Νομαρχίας, ή γ) Ιατροκοινωνικά Κέντρα, ή δ) Ασφαλιστικούς φορείς, ή ε) ιδιώτες ιατρούς, σύμφωνα με τον κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας».
Προσωπικά δεδομένα. Πιθανές παρενέργειες. Ιδιώτες ιατρούς
Δηλαδή ο αντιεμβολιαστής και ο γιατρός του συνεχίζουν ανενόχλητοι τον «ακτιβισμό» τους. Στη βάση των ανόητων κι επικίνδυνων πεποιθήσεων τους. Με την άδεια του ελληνικού κράτους. Κι ενώ πλέον – σε αντίθεση με το 2015 ή το 2008 – γνωρίζουμε για την ύπαρξη αυτού του «κινήματος» κι έχουμε μια επιδημία ιλαράς σε εξέλιξη. Δεν συνιστά λόγο αναβάθμισης των μέτρων και των οδηγιών μια επιδημία;
Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αναγνωρίζει τον ρόλο των γονιών. Αλλά ξεκαθαρίζει ρητώς πως την ευθύνη εξασφάλισης της επιβίωσης, της υγείας, των δικαιωμάτων του παιδιού την έχει το κράτος. Το κράτος επίσης έχει την ευθύνη εξασφάλισης της δημόσιας υγείας. Και είναι ο μόνος νόμιμος φορέας καταναγκασμού. Οφείλει λοιπόν να πράξει το μέγιστο δυνατό για να προστατεύσει τη δημόσια υγεία και την υγεία κάθε παιδιού, ακόμη και του αντιεμβολιαστή.
Με διατυπώσεις που αφήνουν «παραθυράκια» δεν εξασφαλίζουμε τίποτα και, όχι, ότι έτσι ήταν και παλιότερα, όχι, όχι, όχι, δεν είναι δικαιολογία.
Με Μπόλαρη, Μαριλίζα, Χρυσοβελώνη, Παπακώστα κ.α., σχόλασε ο γάμος
07/09/2018 § Σχολιάστε
Το νέο κόμμα του ασπόνδυλου λαϊκισμού
Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα λειτουργεί ως καθαρτήριο ακόμα και για αυτούς που έβλεπαν τους μετανάστες ως κατσαρίδες
Εξαιρετικό κείμενο του Λεωνίδα Καστανά στην A.V.
Kαι πάνω που οι «έγκυροι αναλυτές» ήταν σίγουροι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τη σοσιαλδημοκρατική στροφή, προέκυψαν Μπόλαρης, Μαριλίζα, Χρυσοβελώνη, Παπακώστα και σχόλασε ο γάμος με τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας. Γιατί οι «έγκυροι αναλυτές» δουλεύουν ακόμα με εργαλεία της λίθινης εποχής της μεταπολίτευσης. Νομίζουν ότι τα κόμματα έχουν κόκκινες γραμμές, οι λαϊκιστές μπέσα και η συμφωνία των Πρεσπών την ικανότητα να θέσει τους ΑΝΕΛ εκτός κυβερνητικού συνασπισμού. Για τη Μακεδονία την ξακουστή. Ούτε μυρωδιά.
Το ίδιο συνέδριο που εξέλεξε τον αριστεράτο Νίκο Φίλη πρώτο σε ψήφους στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο αποθέωσε και τον δεξιότατο Πάνο Καμμένο κατά την παρθενική του ομιλία σε αριστερό ακροατήριο. Και οι αριστερότεροι του κόμματος όχι μόνο δεν είπαν κουβέντα για την «ανάρμοστη σχέση» αλλά αντιθέτως την υπερασπίστηκαν με ενθουσιασμό. Πρόδρομα φαινόμενα της μετάλλαξης του αριστερού γονίδιου του κόμματος που προκάλεσε τον πιο ανίατο ασπόνδυλο λαϊκισμό στην πολιτική μας ιστορία. Η κοινωνία εθίζεται από καιρό σε εξωτικά πολιτικά μείγματα. Φυσιολογικά, λοιπόν, η κ. Παπακώστα ήρθε σαν ψύχρα φθινοπωρινή που προμηνύει έναν βαρύ χειμώνα.
Δεν είναι καινοφανές ότι υπάρχουν δεξιοί πολιτευτές στον ευρύτερο χώρο της Νέας Δημοκρατίας που γουστάρουν πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα. Τους αποκαλούν «καραμανλικούς», αν και ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής ποτέ δεν αποδέχθηκε αλλά ούτε και αρνήθηκε τη σχέση. Ίσως κάποια στιγμή μας λύσει την απορία. Με την υπουργοποίηση της κ. Παπακώστα άνοιξε και επίσημα ο δίαυλος επικοινωνίας του χώρου αυτού με τον ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς να πέσει τουφεκιά στα κομματικά πεδία. Ακόμα πιο παλιά είναι και η συμπάθεια πολιτευτών του ΠΑΣΟΚ του τέως περιβάλλοντος του Γ. Παπανδρέου και όχι μόνο. Είναι αυτοί και αυτές που έχασαν το timing της μαζικής μετανάστευσης και μετά σταλικοπόδιασαν περιμένοντας στη στάση. Με την υπουργοποίηση της κ. Ξενογιαννακοπούλου άνοιξε ένα ακόμα πλατύτερο κανάλι, μιας και ένα μέρος της κεντροαριστεράς αγαπάει ΣΥΡΙΖΑ.
Ένας «ανοίκειος» συνασπισμός που ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την εξουσία σε συνθήκες μεγάλης απαξίωσης βρίσκει έστω και αμφίβολης ποιότητας στηρίγματα στο «παλιό» πολιτικό σύστημα. Εντυπωσιακό αλλά τελείως λογικό. Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα λειτουργεί ως καθαρτήριο ακόμα και για αυτούς που έβλεπαν τους μετανάστες ως κατσαρίδες. Τα πρόσωπα είναι αδιάφορα. Ενδιαφέρον έχει ο πολιτικός συμβολισμός της κίνησης του Α. Τσίπρα. Αποτελεί συνέχεια της ρηξικέλευθης επιλογής συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ και μάλιστα σε εποχές αριστερού παροξυσμού. Συνέχεια της πρωτόγνωρης για αριστερό κόμμα φιλοαμερικανικής στάσης, του ξαφνικού έρωτα με το ΝΑΤΟ, της αγαστής συνεργασίας με τους εταίρους δανειστές, της ρήξης των σχέσεων με τη Ρωσία. Ήρθε επιτέλους αυτό που όλοι περιμένατε. Πάρε κόσμε.
Ένα νέο κόμμα γεννιέται. Λαϊκίστικο και πολυσυλλεκτικό, ευρωσκεπτικιστικό και υπόρρητα εθνικιστικό, εξόχως κρατικιστικό αλλά και ολίγον τι αγοραίο, με ιδεολογικά δάνεια από όλη την παλέτα του πολιτικού φάσματος, που ομνύει σε έναν θολό «αριστεροδέξιο προοδευτισμό» και κολυμπά σε μια ρευστή, αμφιλεγόμενη και άχρωμη ριζοσπαστικότητα. Καταλύτης δε όλων ο αμοραλισμός. Βασικός στόχος η διατήρηση του υπάρχοντος. Η Ελλάδα της μιζέριας, των κολλητών, της αβελτηρίας, της διαμαρτυρίας, της συντεχνίας, της βίας, της κομματοκρατίας, της οικονομικής καχεξίας. Η κάθε χώρα έχει το λαϊκισμό που της ταιριάζει. Η Ελλάδα ήδη ζει τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι «αριστεροί διανοούμενοι» θα δυσκολευτούν να του δώσουν μια νόμιμη ιδεολογική ταυτότητα, αλλά στο τέλος θα τα καταφέρουν. Εξάλλου έχουν καταπιεί τόσα, σ’ αυτό θα κωλώσουν;
Στα πλαίσια αυτά ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς αλλά κανένας και καμιά δεν πήρε ειλικρινά πάνω του/της την εκατόμβη στο Μάτι. Διευκολύνονται οι μεταναστευτικές ροές με ύποπτες οργανώσεις αλληλεγγύης ενώ το κολαστήριο της Μόριας είναι εκεί για να δηλώνει την απέχθεια προς κάθε έννοια κοσμοπολίτικου ανθρωπισμού. Σκανδαλώδης ανοχή στην αριστερή τρομοκρατία αλλά και διαρκές πάγωμα της δίκης της Χρυσής Αυγής. Βολικός νόμος απελευθέρωσης βαρυποινιτών που μπορούν να «αποδείξουν» αναπηρία 67%, αλλά και κυνήγι μαγισσών – πολιτικών αντιπάλων με αστήρικτες προς το παρόν κατηγορίες (υπόθεση Novartis).
Μεγάλη ευαισθησία για τις έμφυλες ταυτότητες αλλά και 35.000 παιδιά εκτός δημόσιων παιδικών σταθμών. Μπορεί η ανώτατη εκπαίδευση να ξευτελίζεται μεθοδικά αλλά χαρίζονται και τα χρέη των πανεπιστημιακών δασκάλων. Ενατένιση του κομμουνιστικού ορίζοντα αλλά και μεταφορά του αγίου φωτός με τιμές αρχηγού κράτους. Φορολογία σκανδιναβικού κράτους για ποιότητα δημόσιων υπηρεσιών αφρικανικού επιπέδου. Λιτότητα για επίτευξη υπερπλεονάσματος αλλά και χιλιάδες, συνήθως αχρείαστοι, κομματικοί διορισμοί. Άφθονη ανέξοδη κουβέντα για επενδύσεις που σκοντάφτουν στην αρχαιολογική υπηρεσία και στη NATURA.Υπογραφή τρίτου μνημονίου αλλά και λεονταρισμοί αθέτησης των συμφωνηθέντων. Η πρόσφατη δήλωση απαξίωσης της διάκρισης των εξουσιών από τον νέο της Δικαιοσύνης ένα δηλητηριώδες κερασάκι στην λαϊκιστική τούρτα. Ποιος Όρμπαν;
Ένας απρόβλεπτος πολιτικός και ιδεολογικός αχταρμάς. Η τέχνη του ασπόνδυλου λαϊκισμού στα καλύτερά της. Όχι βέβαια ως αποτέλεσμα ενός καταστρωμένου σχεδίου αλλά ως απότοκο μιας διάτρητης ιδεολογικής ταυτότητας και της λατρείας του κυβερνητισμού με κάθε θυσία. Ένα μοντέλο από το παρελθόν που ταιριάζει σε χώρες τριτοκοσμικές με καθημαγμένη μεσαία τάξη, νησίδες προσοδοθηρίας, ανοχή στη βία και στοιχεία κορπορατικού καπιταλισμού. Αν σήμερα υποχωρεί, αύριο σε μια αλλαγή του πολιτικού κλίματος φιλοδοξεί να βρεθεί και πάλι στη θέση του οδηγού ως ο δεύτερος πόλος του νέου δικομματισμού. Όταν ο Κυριάκος θα έχει κουράσει.
Η ριζοσπαστική αριστερά δύει και στη θέση της ανατέλλει ένα υβριδικό μόρφωμα με σαφώς μεγαλύτερη διεισδυτική ικανότητα κυρίως στα λαϊκά στρώματα. Μεγάλο μέρος του ελληνικού εκλογικού σώματος δεν διαθέτει την αναγκαία πολιτιστική ταυτότητα ούτε τα ανάλογα πολιτικά εργαλεία ώστε να απομονώσει τέτοιου είδους σχηματισμούς. Εδώ θα μου πείτε δεν διαθέτουν ούτε οι Ιταλοί. Τα ΜΜΕ δεν θα του αρνηθούν τις «καλές» τους υπηρεσίες, όταν οι συντεχνίες θα υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μπει σε έναν κύκλο δημιουργίας – καταστροφής, δηλαδή στον ορισμό της στασιμότητας. Χωρίς την κοινοτική προστασία, έρμαιο στις διαθέσεις των αγορών. Όσοι δεν έχουν καταλάβει συνεχίζουν να ομιλούν για την αντίθεση δεξιάς – αριστεράς.
Ένα τέτοιο συνονθύλευμα θα προσπαθήσει να οξύνει το πολιτικό κλίμα οδεύοντας προς τις εκλογές. Όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, υπερασπιζόμενο δήθεν τις συντάξεις, τη μείωση των οποίων αυτό υπέγραψε. Να μεταφέρει τον πολιτικό διάλογο στη σκανδαλολογία και τις θεωρίες συνωμοσίας. Θα ζήσουμε νέες ενδιαφέρουσες αντιθέσεις όπως «βρώμικοι-καθαροί», «τραπεζίτες-καθαρίστριες», «Περιστέρι-Κολωνάκι», ίσως και «ωραίοι-άσχημοι». Οτιδήποτε είναι ικανό να σκεπάσει τα 4 χαμένα χρόνια, το τρίτο μνημόνιο, τη διαρκή επιτροπεία και φυσικά τις καταστροφές που προκάλεσε σε όλους τους τομείς. Τους 98 νεκρούς στο Μάτι. Στον δρόμο αυτό η πολιτική βία θα διασχίζει ολοένα και συχνότερα τον ποταμό Ρουβίκωνα και όλα θα θυμίζουν μια αποτυχημένη ρέπλικα του 2015.
Ελπίζω η δημοκρατική αντιπολίτευση να μην ακολουθήσει το δρόμο του πολιτικού ξεπεσμού και να κρατήσει τον διάλογο στα επίμαχα και ουσιώδη. Το εκλογικό σώμα που έβγαλε τον ΣΥΡΙΖΑ από τη χαραμάδα του 3% υποθέτω ότι είναι έτοιμο να υποστεί και τις συνέπειες της μετάλλαξής του. Δυστυχώς ένα πολιτικό σύστημα σε συνθήκες αδιάλειπτου πολιτικού βρασμού είναι αρνητικό τόσο για τη δημοκρατία όσο και για την ανάπτυξη. Η πατρίδα μπορεί πολύ εύκολα να εμπλακεί σε περιπέτειες χειρότερες από εκείνες του 2015. Ζητούνται εκείνοι/ες που θα σταθούν και πάλι στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
[breaking news·
21/06/2018 § Σχολιάστε
©protagon.gr
αγριμολογος 