[Κόμμα γερασμένο, με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν –των άλλων ·

04/03/2018 § Σχολιάστε

Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Σύριζα

φωτογραφία: ©CreativeProtagon (επεξεργασμένη από τον αγριμολόγο]

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας Μπένζταμιν Μπάτον της πολιτικής. Ενα γερασμένο κόμμα με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν –των άλλων, γιατί αυτό είναι το δικό του μέλλον. Βαδίζει αντίστροφα από τους άλλους στη ροή του χρόνου και γι’ αυτό ασχολείται με τον Εμφύλιο αντί να ενδιαφέρεται για το αύριο του τόπου.

Έξοχο άρθρο του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon
Ο Μπέντζαμιν Μπάτον είναι ένα κινηματογραφικός ήρωας που γεννήθηκε γέρος και έζησε τη ζωή του περπατώντας αντίστροφα το χρόνο προς τη νεότητά του. Κάτι σαν άνθρωπος χωρίς μέλλον εξ αρχής, αφού μπροστά του είχε να διανύσει μόνο το δρόμο προς το παρελθόν, αλλά και χωρίς παρελθόν, γιατί η ώριμη ζωή του δεν εμπεριείχε την εμπειρία της διαδρομής προς τον γερασμένο εαυτό του. Αν σας θυμίζει κάτι στα πολιτικά μας πράγματα έχετε δίκιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας Μπένζταμιν Μπάτον της πολιτικής.

Ενα γερασμένο κόμμα χωρίς παρελθόν. Το κοινό παρελθόν το έχει πάρει ολόκληρο ο Γλέζος και Λαφαζάνης με τους συντρόφους τους και το κουβαλάνε με συνέπεια στον δρόμο που όλοι μαζί βάδιζαν μέχρι τότε. Οπως έχει παραδεχτεί και ο Αλέξης Τσίπρας το κόμμα αυτό που ξέραμε μέχρι το 2015 δεν υπάρχει πια, τίποτα στην σημερινή προχωρημένη ηλικία του δεν θυμίζει ότι έρχεται από ένα οποιοδήποτε δρόμο και μεταφέρει μια οποιαδήποτε εμπειρία πίστης, ιδεολογίας, κουλτούρας.

Αριστερό κόμμα δεν είναι[*]. Τα αριστερά κόμματα δεν εξανεμίζουν συντάξεις και μισθούς, δεν επιβάλλουν αιματηρή λιτότητα, δεν εκπλειστηριάζουν τα σπίτια του κοσμάκη, δεν υποθηκεύουν την εθνική περιουσία, δεν δίνουν μπιρ παρά τις τράπεζες σε ξένους τοκογλύφους, δεν τσουβαλιάζουν μετανάστες σαν ζώα σε παγωμένες σκηνές, δεν κατεβάζουν τα ΜΑΤ να δέρνουν συνταξιούχους.

Δεξιό κόμμα αρνούνται ότι είναι, και μάλλον έχουν δίκιο, παρά τα τακίμια τους με τους ακροδεξιούς και τις αγάπες τους με την Εκκλησία και τα στρατά. Ολημερίς βρίζουν το σύστημα, την Ευρώπη, τον φιλελευθερισμό, τις αστικές αξίες και τους θεσμούς της Δημοκρατίας που τα δεξιά κόμματα σέβονται. Είναι κόμμα μετέωρο στον χρόνο και τον πολιτικό χάρτη.

Ετσι κάνουν το μόνο που τους μένει, να έχουν μονίμως το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, των άλλων, αφού αυτοί δεν έχουν, γιατί αυτό είναι το δικό τους μέλλον –η μοίρα τους είναι να βαδίζουν αντίστροφα από τους άλλους στη ροή του χρόνου. Γι’ αυτό ασχολούνται με κακοδαιμονίες των προηγούμενων 30 χρόνων αντί να ενδιαφέρονται για το αύριο του τόπου. Γι’ αυτό τους ακούμε να επιστρέφουν εμμονικά στα χρόνια της Χούντας και να κάνουν ξαφνικά μνεία της ταράτσας της Νομικής και των κρατητηρίων της Μπουμπουλίνας όταν εμείς μιλούμε για την αγωνία του μέλλοντός μας – δεν είναι ούτε από νοσταλγία ούτε για φόρο τιμής, είναι ο πραγματικός χρόνος του Μπέντζαμιν.

Για αυτό μιλούν αίφνης, χωρίς πραγματική αφορμή, για τις διώξεις, τις δίκες, τις φυλακίσεις, και τη φρίκη του μετεμφυλιακού κράτους όταν ο υπόλοιπος κόσμος ζει 60 χρόνια μετά – είναι που ο Μπέντζαμιν συνεχίζει να μικραίνει. Και τώρα έχουν φτάσει στον Εμφύλιο και ο πεισιθανάτιος λόγος τους στο απώγειο. Μιλούν σε μία ειρηνική δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης για το άδικο αίμα που χύθηκε σε εποχές που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε, μιλούν, σαν να αφορούν το σήμερα, για τις πληγές που η Δημοκρατία μας με κόπο και ωριμότητα επούλωσε, απλώς γιατί ο Μπέντζαμιν έφτασε ήδη στη δεκαετία του ’40. Μιλούν για τον Εμφύλιο γιατί ζουν στον Εμφύλιο, γιατί στην ουσία δεν αναγνωρίζουν στον εαυτό τους καμία υπόσταση έξω από αυτόν.

Και επειδή δεν είναι απλώς ένα παράξενο αγόρι που τραβά τον μοναχικό του αντίστροφο δρόμο στο χρόνο αλλά η κυβέρνηση της χώρας, τον εμφύλιο που συμβαίνει στο άχρονο μυαλό της θεωρεί φυσικό να τον επιβάλει και στη ελληνική κοινωνία και στην πολιτική ζωή της χώρας. Ο Μπέντζαμιν είναι φορέας διχασμού γιατί δεν μπορεί να υπάρξει σε άλλη εποχή και με άλλον τρόπο.

*

[*] Διαφωνώ με τον κ. Πετρουλάκη, υπάρχουν πολλές Αριστερές, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παρά μία από αυτές...

 

[Ο (συγκαλυμμένος;) αντιδυτικισμός ως αίτιο λαϊκής συνέγερσης ·

08/02/2018 § Σχολιάστε

Γράφτηκε το 2011 και παραμένει επίκαιρο
Αναπαράγεται με την άδεια του αγαπητού φίλου και συγγραφέα ©Δημήτρη Φύσσα

Τώρα που οι τεράστιες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων μονοπωλούν την επικαιρότητα και οι περισσότεροι σχολιαστές εκστασιάζονται εξ αιτίας τους, θέλω απλώς να επισημάνω ποιες ήταν και γιατί έγιναν οι μεγαλύτερες λαϊκές συγκεντρώσεις της νεότερης εποχής στην Ελλάδα. Ήταν λοιπόν:

1. Οι συγκεντώσεις για το μακεδονικό ζήτημα, που τα τελευταία χρόνια έχει βαφτιστεί «σκοπιανό». Οι συγκεντρωμένοι απειλούσαν την Πρώην Γουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας με πόλεμο και δήλωναν ότι η Μακεδονία είναι μόνο μία και είναι ελληνική. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

2. Οι συγκεντρώσεις για το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Οι συγκεντρωμένοι απαιτούσαν να παραμείνει το ΧΟ στις ταυτότητες και απαιτούσαν δημοψήφισμα γι΄αυτό. Χάρη στην αποφασιστικότητα του Σημίτη και του Σταθόπουλου, το θρήσκευμα (και το Χ.Ο.) απαλείφτηκε.

3. Οι τωρινές συγκεντρώσεις. Αν και ετερόκλητοι, οι συγκεντρωμένοι γενικά ζητάνε να φύγει η κυβέρνηση, ν΄ ακυρωθεί το Μνημόνιο, να επιστρέψουμε στη δραχμή, μερικοί μάλιστα απαιτούν και αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν γίνουν αυτά τα τελευταία, το χάος είναι βέβαιο.

Δεν παραγνωρίζω ότι οι τωρινές συγκεντρώσεις δεν έχουν οργανωτή την ορθόδοξη εκκλησία, ούτε δυνάμεις της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς (όπως οι παλιές) αλλά ετερόκλητο κόσμο. Κατανοώ επίσης ότι πολύς κόσμος φτωχαίνει με τη νέα κατάσταση (κι εγώ μαζί). Δεν μπορώ όμως να μη διαπιστώσω ότι κοινό γνώρισμα όλων αυτών των μεγασυγκεντρώσεων είναι ο αντιδυτικισμός, αντιεκσυγχρονισμός και -φανερά ή καλυμμένα- ο εθνικισμός: απομόνωση στον εαυτό μας, η «μικρά πλην έντιμος Ελλάς των κωνσταντινικών» , το εθνικό μας δίκαιο, το εθνικό μας νόμισμα, η εθνική μας θρησκεία, οι κακοί ξένοι που μας υπονομεύουν, το κακό ΔΝΤ που μια ωραία πρωϊα μάς έκανε πειραματόζωο, η παγκοσμιοποίηση, κι από την άλλη οι ενωμένοι Έλληνες που αντιστέκονται, πέρα από Αριστερά και Δεξιά. Ε, αυτά είναι συνωμοσιολογίες και παραμύθια για μικρά παιδιά.

Δεν έπεται λοιπόν καθόλου διόλου ότι, επειδή πρόκειται για μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις, έχουν και δίκιο. Δεν πρέπει να μένει κανείς στον ενυπωσιασμό του όγκου, αλλά να κοιτάζει και την κατεύθυνση των αιτημάτων, και το ποιοι δίνουν τον τόνο. Όταν τα αιτήματα είναι τέτοια που είναι κι όταν ηγούνται οι κ. Θεοδωράκης, Κασιμάτης, Μπέης και λοιποί σπίθες που καταγγέλλουν το «Αόρατο Διεθνες Χρηματιστικό Κέντρο» (sic), όταν οι μητροπολίτες καλούν τον κόσμο στους δρόμους, όταν οι Αυτιάδες και οι Λαζόπουλοι σιγοντάρουν, τότε επιτρέψτε μου ν΄ αμφιβάλλω για την ποιότητα του κινήματος.

Ούτε θυμάμαι από πότε έχει να συγκινήσει τον ελληνικό λαό αληθινά προοδευτικό, εκσυγχρονιστικό, φιλελεύθερο αίτημα, που να τον κατεβάσει στο δρόμο- αν συνέβη ποτέ αυτό. Ενώ όταν πρόκειται για εθνικά, θρησκευτικά, απομονωτιστικά, αντιδυτικά ζητήματα, οι άνθρωποι πετάνε τη σκούφια τους. Έτσι γινόταν και παλιά: τα «Ευαγγελιακά», τα «Ορεστειακά» και δε συμμαζεύεται. Αυτά κάνουν τόσοι αιώνες ανορθολογισμού και μηρυκασμού του «ενδόξου παρελθόντος»και του «ανάδελφου έθνους».

Θα μου πείτε ίσως: «Κι εσύ τι λες; Σ΄αρέσει τι Μνημόνιο;». Απαντάω: καθόλου, λειψό είναι και μακάρι να συμπληρωθεί και να διευρυνθεί προς όσους έχει αφήσει απέξω. Αλλά ξέρω πολύ καλά ότι:

1. Και προ Μνημονίου ήμασταν φτωχοί, ζώντας με δανεικά που θα πλήρωναν παιδιά κι εγγόνια, αλλά κάναμε πως δεν το ξέραμε

2. Χωρίς αυτό το κολοβό Μνημόνο, θα είχαμε ήδη χρεοκοπήσει.

3. Αφού μόνοι μας τα κάναμε μπάχαλο, φωνάξαμε τους Φράγκους.

Κι αν είχε επέλθει η χρεοκοπία, ποιοι θα ήταν τα πρώτα θύματα της; Οι εξαρτημένοι από το Δημόσιο, που πολλοί απ΄ αυτούς διαδηλώνουν στο Σύνταγμα ενάντια στο Μνημόνιο, από τα χρήματα του οποίου πληρώνονται ένα χρόνο τώρα!

AthensVoice

 

[η αδυναμία διάκρισης είναι η καρδιά της παρακμής·

22/01/2018 § Σχολιάστε

Παράδειγμα: Μέρες δόξας για την άθλια κατάσταση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα
για τα οποία δεν έγινε κανένα συλλαλητήριο, εδώ (φωτό) η σημερινή κατάσταση του Πολυτεχνείου….

Το στιγμιαίο συλλαλητήριο

Υπάρχουν σταθεροί τόποι. Τόποι γης. Με χώμα και πέτρες. Με θάλασσες και κάμπους. Τόποι γενέθλιας αναφοράς.
Υπάρχουν σταθεροί τόποι. Τόποι ιδεών. Βιωμάτων. Αγώνων. Ιστορίας. Τόποι συνείδησης.
Οι σταθεροί τόποι είναι η αφετηριακή και κινητήρια θέση μας. Γύρω τους υπάρχει ο θεμελιακός πυρήνας της ύπαρξής μας.
Η συζήτηση για το Σκοπιανό που επανέρχεται με προβληματισμό, ένταση και κραυγές ανακινεί αυτό το θεμελιακό, ακρογωνιαίο στοιχείο.
Τα δεδομένα της σημερινής κατάστασής μας είναι γνωστά. Και μόνο μέσα από την επίγνωση της πραγματικής ζωής, την επίγνωση του παρόντος μας, κατανοείται καλύτερα η αδυναμία χειρισμού των θεμάτων που συνδέονται και με εμάς και με τον κόσμο, όπως αυτό του Σκοπιανού – ή όπως το ονομάσουμε.
Ο ελληνικός λαός σήμερα είναι ένας λαός αποξενωμένος από τον εαυτό του. Σε απόσταση από την ίδια του τη ζωή. Σε αδυναμία διάκρισης του ασήμαντου από το σημαντικό. Αυτή η αδυναμία διάκρισης είναι η καρδιά της παρακμής του. Η αλλοίωση που προκύπτει εκδηλώνεται στην καθημερινή ζωή ως αδιαφορία για τα σημαντικά.
Αδιαφορεί για το περιβάλλον και τη φύση. Τη φύση μέσα στην οποία ζει, τον φιλοξενεί και τον τρέφει. Κανονικός καταπατητής του τόπου του, πληγώνει με κάθε τρόπο το σώμα της χώρας του. Το κάλλος της είναι τουριστικό προϊόν. Και η θαυματοποιητική λειτουργία της φύσης δεν τον αγγίζει και δεν τον αφορά.
Αδιαφορεί για τον νόμο και την αξία του. Αδιαφορεί γα τις προϋποθέσεις της αξιοπρεπούς, δημοκρατικής και ελεύθερης συνύπαρξης. Ετσι ο νόμος, ως όπλο του αδυνάτου, έχει ήδη νεκρωθεί. Από την αναξιοκρατία που ο λαός χειροκρότησε μέχρι την καθημερινή ανομία που δυναμώνει και στηρίζει με την καθημερινή στάση του.
Αδιαφορεί για το δημόσιο σχολείο και τη σταθερή επί χρόνια τώρα υποβάθμισή του. Προσπερνώντας με την καθυστερημένη συνείδησή του την ανάγκη της γνώσης, της κριτικής σκέψης και της πολύμορφης συνάντησης με τον στοχασμό και τη σκέψη. Πρόταξε άλλα αγαθά. Συμβιβάστηκε με την υλική βελτίωση της ζωής του, θεωρώντας γραφικές τέτοιες αναζητήσεις. Συνακόλουθα αδιάφορο τον άφησε και τον αφήνει το ζήτημα της ελληνικής γλώσσας, του εκφυλισμού της, της υποβάθμισης της αξίας της, ως στοιχείου της ταυτότητας μιας κοινότητας ανθρώπων.
Αυτός ο αλλοτριωμένος σύγχρονος Ελληνας διαμόρφωσε μια σχέση προτεραιότητας με τις προϋποθέσεις της υλικής του ευμάρειας. Η άκοπη σχετικά και σε γραμμική εξέλιξη μετά το 1974 διαρκής βελτίωση της καθημερινής ζωής θεωρήθηκε αυτονόητο δικαίωμα, διαρκές και αιώνιο. Η συζήτηση για τις προϋποθέσεις της διάρκειας αυτής της κατάστασης ήταν για τον λαό μια εχθρική υπόθεση, την είδε σαν απειλή και καταψήφιζε κάθε τολμηρό ψιθυριστή της αλήθειας.
Ετσι προέκυψαν στον χρόνο μια στάση και μια συμπεριφορά που απόλυτα τον εκφράζουν: o ελληνικός λαός είναι οπαδός των προβλημάτων και εχθρός των λύσεων. Πρόκειται για μια ανώτερη μέθοδο αυτοκαταστροφής. Και περαιτέρω βύθισης στην παρακμή και στην αλλοίωση που εκφράζεται με την εύκολη αποδοχή του ψεύδους και ταυτόχρονα την αδιαμαρτύρητη αποδοχή των πικρών καρπών του.
Αποξενωμένος από τον εαυτό του και αλλοιωμένος στην πορεία, ηχεί παράδοξο και παράλογο για αυτόν κάθε αίτημα που τον καλεί όλα να γίνουν από την αρχή. Να στοχαστεί την πορεία του, να αξιοποιήσει την εμπειρία του, να ανασυνταχθεί πολιτικά και να αναζητήσει περιεχόμενο και νόημα στη σχέση του με τον εαυτό του και στη σχέση του με τον κόσμο.
Οπως σε κάθε εποχή παρακμής και κρίσης, το ζήτημα αυτό επανέρχεται πάντοτε με την ίδια μορφή. Είναι η σχέση με την ευθύνη. Και ευθύνη σημαίνει: συνειδητοποίηση των συνθηκών, επίγνωση των δυσκολιών, αποδοχή του κόστους και των κινδύνων, προσπάθεια και δοκιμασία στον μακρύ ιστορικό χρόνο.
Αυτές είναι οι προϋποθέσεις της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας και ελευθερίας.
Διαφορετικά κανένα στιγμιαίο συλλαλητήριο δεν φέρνει σωτηρία.
*

[Τι θα πει «ψηφίζω όπως ψήφιζαν οι γονείς μου»·

28/12/2017 § Σχολιάστε

Αυτοπροσωπογραφία του αγριμολόγου (Une lettre jaimais reçue No29 -mixed media on canvas)

«Αλλοι βγήκαν αριστεροί από χουντική οικογένεια, κι άλλοι χουνταίοι με πατέρα αρχειομαρξιστή. Ετσι είναι. Η δήθεν τιμητική αναφορά στους γονείς και η εμμονή στον Εμφύλιο και το ότι μας κυνηγάνε οι χαφιέδες ακόμα είναι ναρκισσιστικός αυτο-οικτιρμός.»

Ιδεολογική κλωνοποίηση
του Γιώργου Σκαμπαρδώνη στα Νέα

Δεν είμαι από «αριστερή οικογένεια». Είμαι από μια οικογένεια – ιδεολογικό ημι-σκούμπριο: ο πατέρας ήταν κομμουνιστής και η μάνα μου βασιλόφρων. Επομένως και κατά συνέπεια, αφού η οικογενειακή καταγωγή (κατά κάποιους) οφείλει να επηρεάζει την δική μας ιδεολογία, τότε πρέπει εγώ να ψηφίζω κάτι ανάμεσα στους δύο γεννήτορες, άρα Κέντρο, δηλαδή Βασίλη Λεβέντη.
Καταρχήν δεν μπορεί ιδεολογικά να χλευάζεις το τρίπτυχο πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια και μετά να επικαλείσαι την οικογένεια. (Ή, και την πατρίδα, αν χρειαστεί, που είναι συχνά «το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων», όπως είδαμε, πάλι, πρόσφατα). Δεν μπορεί να ειρωνεύεσαι μια ζωή την αστική οικογένεια ως θεσμό και μετά να λες είμαι κομμουνιστής γιατί ο πατέρας μου ήταν στον ΕΛΑΣ – αυτό συνιστά μικροαστική παρέκκλιση, κραυγαλέα αντίφαση, και εξυπακούει την έννοια της οικογενειακής ευθύνης. Ασε που έτσι δικαιώνεις εκείνους που συνελάμβαναν κάποιους, ένθεν κακείθεν, επειδή ο μπαμπάς τους ήταν έτσι ή αλλιώς, ή ο μπατζανάκης τους είπε μια κουβέντα στο καφενείο. Επειδή ο αδερφός τους πολεμούσε με τον Εθνικό Στρατό, ή με τον ΔΣΕ. Αρα είχαν δίκιο που τους συνελάμβαναν, και απ’ τις δυο μεριές: εφόσον αν ο μπαμπάς, ή ο αδερφός είναι έτσι, τότε αναλόγως προκύπτει και το παιδί ή ο ομογάλακτος, ως μηχανιστική αναπαραγωγή. Σαν την κλωνοποίηση της Ντόλι, του γνωστού προβάτου.
Αλλά και τι γίνεται αν ο μπαμπάς ήταν κομμουνιστής και μετεστράφη, ή δεξιός που αποφάσισε να επιβάλει τον κομμουνισμό; Τι απ’ τα δύο οφείλει να κάνει το τέκνο; Να είναι με το πριν του πατρός ή το μετά; Στην Μακρόνησο το 93% έγιναν δηλωσίες. Κι έπειτα; Ξέρουμε τι τράβηξαν; Και τι οφείλουν να πράξουν τα παιδιά; Αλλοι υπήρξαν γιοι δωσιλόγων, έτεροι γιοι ανθρώπων που πάλευαν να αυτονομηθεί η Μακεδονία και η Θράκη. Τι οφείλουν να πιστεύουν οι επίγονοι; Να ταυτιστούν με το ιδεολόγημα του μπαμπά, ανεξαρτήτως με την δική τους, προσωπική άποψη; Κάποιοι είναι εγγονοί των φιλο-ναζιστών που πήγαν να κάνουν κίνημα κατά του Ιωάννη Μεταξά (3 Ιουνίου 1940: Σκυλακάκης, Κοτζιάς, Γκοτζαμάνης, Τουρκοβασίλης, κ.λπ.) και συνελήφθησαν. Με ποιον οφείλουν να είναι τα εγγόνια; Με τον παππού, με τον Μεταξά, με τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, με τον Σκαρίμπα που έλεγε «Ανάρχα και Θεοί πείθονται», ή απλώς με τον Ολυμπιακό;
Σήμερα φάγαμε κουκιά, κι αύριο κουκόζουμο; Ή, θα ακολουθήσουμε την σοφή άποψη των αρχαίων που υποστήριζαν το «Σκέπτεσθαι εξ ιδίων»; Να σκέφτεσαι, δηλαδή, μόνο με το δικό σου το μυαλό; Εκτός κι αν βγαίνουμε πανομοιότυποι από ιδεολογικές βιοτεχνίες, κι επειδή ο σημερινός μπαμπάς μπορεί να είναι υπέρ του Σώρρα, και θα ψήφιζε Σώρρα, οφείλει να κάνει το ίδιο και ο γιος, στο μέλλον, προς δόξαν της ηρωικής οικογένειας. Αν συνέβαινε και συνεχιζόταν αυτό στην Ιστορία, τότε σε τι βάθος θα μπορούσε να φτάσει; Γιατί εγώ, τώρα, να μην είμαι οπαδός του Τρικούπη, ή του Αγροτικού Κόμματος και του Ιωάννη Σοφιανόπουλου (ποιος είν’ αυτός;), εν έτει 2017;
Μιλάμε για αταβισμό του αίματος; Και γιατί αυτή η εμμονή με τον Εμφύλιο και την Κατοχή; Τι θα πει «ο μπαμπάς μου ήταν κομμουνιστής, ή εθνικόφρων, άρα είμαι κι εγώ το ίδιο»; Και πού ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη τότε, ποια ήταν η συγκυρία και τι ακριβώς έκανε ο καθείς; Βέβαια όλοι οι πατεράδες είχαν δίκιο και κανείς δεν έσφαξε στον Εμφύλιο, παρότι είχαμε διπλάσιους σκοτωμένους Ελληνες απ’ ό,τι στην Κατοχή. Ολοι ήταν αθώοι και μόνοι κάποιοι άλλοι έκαναν αγριότητες. Πάντως ο δικός μου ο πατέρας (Θεός σχωρέστον) ήταν κομμουνιστής και της τρίτης δημοτικού. Απ’ όσο θυμάμαι αν του έλεγες το όνομα Μαρξ θα νόμιζε ότι ήταν μάρκα τσατσάρας και ταλαιπωρήθηκε, ο δυστυχής, ώς το 1968 που έφυγε – ο αδερφός του πολέμησε με τον Εθνικό Στρατό. Και οι δύο όπου και να ήταν, αυτό συνέβη κατά λάθος. Δεν ξέρανε, δεν είχαν ιδέα. Αγράμματοι άνθρωποι – ζήσανε μια τραγωδία. Ηταν τραγικοί οι ίδιοι. Για ποια ιδεολογία μπορούμε να μιλάμε; Κι εγώ δεν οφείλω να τα αντιμετωπίζω κριτικά όλα αυτά; Ή, πρέπει να κάνω την Ντόλι; Και γιατί να μην είμαι υπέρ της μάνας μου που ήταν βασιλόφρων επειδή ο παππούς μου διώχθηκε απ’ τους βενιζελικούς; Τρέχα γύρευε.
Αλλοι βγήκαν αριστεροί από χουντική οικογένεια, κι άλλοι χουνταίοι με πατέρα αρχειομαρξιστή. Ετσι είναι. Η δήθεν τιμητική αναφορά στους γονείς και η εμμονή στον Εμφύλιο και το ότι μας κυνηγάνε οι χαφιέδες ακόμα είναι ναρκισσιστικός αυτο-οικτιρμός. Και σαν να λέμε: τιμώ τον πατέρα μου για έναν λόγο, επειδή έβγαλε έναν τόσο σπουδαίο γιο. Ο οποίος επιπλέον ψάχνει και για ηρωικό παρελθόν, με την λογική: και εγώ ως γιος ήρωα (τρόπος του λέγειν) κάτι πρέπει να έχω πάρει απ’ τον επαναστάτη, ή αντεπαναστάτη γεννήτορα. Πρόκειται απλώς για μικροαστικό ναρκισσισμό. Κάτι σαν τους νεο-αστούς που εφευρίσκουν αριστοκρατικό οικογενειακό δέντρο με τίτλους Κατεπάνω, ή Μέγα Λογοθέτη στο Βυζάντιο. Είναι το ίδιο ακριβώς, ανεστραμμένο – αν και το είπε έγκαιρα ο Ουάιλντ: δυστυχώς το πνεύμα δεν είναι μεταδοτικό.
Ο καθείς μας έχει έναν πατέρα και μια μάνα. Τους τιμούμε ό,τι και να ήταν. Με όποιους και να ήταν. Δεν ήταν πρώτα ιδεολόγοι, αλλά, ελπίζω, πρώτα άνθρωποι. (Η ύπαρξη προηγείται της ιδεολογίας). Τους αγαπούμε. Και, προσωπικά, αν μου επιτρέπεται, δεν τους οφείλω ιδεολογικώς τίποτε. Ούτε μου το ζήτησαν ποτέ. Κι εξάλλου ένας ελεύθερος πολίτης οφείλει πνευματικά, ως μυαλό, ως σκέψη, και μάλιστα σε ιλιγγιωδώς διαφορετικές συνθήκες από εκείνους, να είναι απόλυτα αυτoφυής, αυτογενής και αυτοπάτωρ. Χωρίς ζώδιο. Να σκέπτεται εξ ιδίων. Κάτι, όμως, που είναι επίπονο, τολμηρό και ιδιαίτερα δύσκολο. Ενας άγρυπνος αγώνας διά βίου. Βάσανο. Αλλά έχει έξοχον θήραμα: την κατά το μάλλον εσωτερική (τουλάχιστον) ελευθερία.
Βέβαια το να είσαι Ντόλι και να βελάζεις εντός κρύπτης είναι κι αυτό μια ελεύθερη, εμφυλιοπολεμική επιλογή. Συνήθως κοντόφθαλμα συμφέρουσα.
©Γιώργος Σκαμπαρδώνης 16.12.2017

« Παλαιότερες καταχωρίσεις

Νεότερες καταχωρίσεις »

Where Am I?

You are currently browsing the αξιόλογα Τύπου category at αγριμολογος.