Διαμαρτυρία «κεκτημένων»: καθαρές αποδοχές €2.800 μηνιαίως
14/10/2015 § Σχολιάστε
5.000 γενικοί γραμματείς και φαρισαίοι
Μέγα αμάρτημα η απληστία. Ενα από τα επτά θανάσιμα. Με δαίμονά της τον Μαμμωνά, σύμφωνα με την εκκλησιαστική γεωγραφία αμαρτιών και δαιμονίων. Την ψυχή του ας την κάνει ό,τι θέλει ο καθένας. Η πλεονεξία, όμως, είναι κατεξοχήν κοινωνικό αμάρτημα. Αντικοινωνικό δηλαδή. Δεν διαπράττεται εν κενώ, αλλά μέσα στον κόσμο και εναντίον του. Ο φιλοτομαριστής άπληστος αδιαφορεί αν η βουλιμία του ικανοποιείται (πάντοτε μερικώς και προσωρινά) εις βάρος των άλλων, των αδυνάμων ή των νομοταγών. Ισα ίσα, αυτό είναι η μισή του ηδονή. Η απληστία, ωστόσο, όπως και οι λοιπές αμαρτίες, μπορεί να μετατραπεί σε δόκανο. Και να πιαστεί μέσα του ο ίδιος ο αμαρτωλός. Κυριολεκτικά αυτοσαγηνευόμενος. Αυτό συνέβη και με τους 5.000 όχι κατά τίτλο, αλλά μόνο κατά μισθό γενικούς γραμματείς. Πληροφορηθέντες ότι επίκειται μείωση κατά 25% των απολαβών του πολιτικού προσωπικού, έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν για τα «κεκτημένα» τους. Αποκαλύφθηκαν έτσι τα «κρυφά μισθολόγια». Και μάθαμε από τον αναπληρωτή υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης Χριστόφορο Βερναρδάκη ότι 5.000 υπάλληλοι, κυρίως επιστημονικών ειδικοτήτων, απασχολούμενοι σε ΝΠΙΔ, έχουν καθαρές αποδοχές 2.800 ευρώ μηνιαίως. Τον μισθό του γενικού γραμματέα. Χωρίς να τον δικαιούνται.
Ουδείς εκ των 5.000 αυτενήργησε. Δεν αποφάσισαν ένα ωραίο πρωί ν’ αυξήσουν μόνοι τους τον μισθό τους. Απαίτησαν την αύξηση, βρήκαν ευήκοα ώτα και την επέβαλαν. Τα ευήκοα ώτα ήταν κυβερνητικά. Κάποιας από τις προ του 2015 κυβερνήσεις. Η μισθολογική εξίσωση έγινε μέσω διατάξεων που περνούσαν κατά καιρούς σε νομοσχέδια. Με το τέχνασμα των τροπολογιών και μεταμεσονυκτίως; Δεν έγινε γνωστό. Δεν είναι, όμως, αυτό το σοβαρότερο κενό στην πληροφόρησή μας. Για να μη μείνει και αυτή η αποκάλυψη στου δρόμου τα μισά, ως συνήθως, πρέπει να δημοσιευθεί κάποια στιγμή ο κατάλογος όσων κυβερνώντων αποφάσισαν (σε καιρούς βαριάς λιτότητας) να δράσουν σαν πάτρωνες προνομιούχων, εξυπηρετώντας ομαδούλες συμφερόντων. Εντάξει. Ας μην κοινοποιηθούν τα ονόματα των άπληστων υπαλλήλων, οι φαρισαίοι άλλωστε θα πουν ότι προσβάλλονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Ας κατονομαστούν, όμως, όσοι τους διευκόλυναν νομοθετικά. Για να μη στιγματίζεται το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
Αμέσως έπειτα θα πρέπει να προσδιοριστεί πόσα από τα μηνιαία 2.800 ευρώ ήταν προϊόν οιονεί υπεξαίρεσης. Χίλια; Πεντακόσια; Τόσοι υπάλληλοι επί τόσα παραπανίσια ευρώ επί τόσα τα χρόνια του καθενός. Ωστε να μάθουμε ποια η φύρα του Δημοσίου. Σταγόνες στον ωκεανό; Ισως. Μα και ο ωκεανός από σταγόνες αποτελείται. «Σταλαματιά σταλαματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά» δεν μαθαίναμε όταν διδασκόμασταν τα αγαθά της αποταμίευσης;
Μετά τον υπολογισμό, ας απαιτηθεί η επιστροφή τους. Μια και, σύμφωνα με τα ανακοινωθέντα, δεν είναι απλώς μη δεδουλευμένα, αλλά κλοπιμαία με την κάλυψη του υποτιθέμενου φύλακα: του κράτους. Για να μην τους αντιγράψουμε δε στην απληστία απαιτώντας όλα τα αχρεωστήτως καταβληθέντα εδώ και τώρα, ας ενταχθούν στη ρύθμιση των 100 δόσεων οι παρατύπως ευεργετηθέντες. Ανθρωποι είναι κι αυτοί.
[©Παντελής Μπουκάλας/Καθημερινή]
φωτογραφία αγνώστου τέλος 19ου αιώνα
Κάντε κάτι αριστερό, σύντροφοι…
08/08/2015 § Σχολιάστε
Κάτι αριστερό, σύντροφοι…
Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Α. Τσίπρας, έπρεπε να διαχειριστεί ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Να προσγειώσει τους ψηφοφόρους του στην πραγματικότητα. Αυτούς που είχαν πιστέψει πως είναι δυνατόν και να σκίσει τα μνημόνια (μέρα μεσημέρι), να εφαρμόσει το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης και να κάνει τη διαφορά σε σχέση με τους προηγούμενους διαχειριστές της εξουσίας σε ό,τι αφορά την αναδιανομή του πλούτου. Αυτή η προσπάθεια Τσίπρα, κράτησε περίπου έξι μήνες μ’ ένα ανυπολόγιστο ακόμα, αλλά σίγουρα πολύ μεγάλο, κόστος για την κοινωνία το οποίο ήδη καταγράφεται στις γραμμές του τρίτου μνημονίου. Παμε παρακάτω, όμως.
Ο Α. Τσίπρας και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχαν δώσει μόνο φρούδες ελπίδες σε μια ήδη δοκιμασμένη από την εφαρμογή των άλλων δυο μνημονίων, κοινωνία. Είχαν χρησιμοποιήσει -και εξακολουθούν να το κάνουν-αριστερό πρόσημο για όλα αυτά. Όλες οι επιλογές, είχαν ως πρόταγμα την Αριστερά. Το σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά», ήταν το κεντρικό σύνθημα. Ωστόσο, Αριστερά δεν είναι μόνο μια διαφορετική ανάγνωση της οικονομίας, μια εναλλακτική πρόταση, ένα διαφορετικό (όσο αυτό είναι εφικτό στο πλαίσιο της Ε.Ε.) μοντέλο ανάπτυξης. Αριστερά, σε μια χώρα η οποία κυβερνήθηκε από συντηρητικά ή σοσιαλδημοκρατικού (έστω μεταλλαγμένου) τύπου κόμματα, σήμαινε και εξακολουθεί να σημαίνει πολλά περισσότερα πράγματα που ξεφεύγουν από τη στενή έννοια διαχείρισης της οικονομίας (παρότι κάποια από αυτά έχουν και οικονομικές παραμέτρους). Αναφέρομαι σε θέματα που αφορούν σε πολιτικές συμπεριφορές, σε επιλογές που κάνουν διακριτές τις διαφορές πρόοδος-συντήρηση. Υπήρξαν τέτοιες σ’ αυτούς τους έξι μήνες; Υπήρξαν επιλογές που δεν είχαν σχέση με τις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά αφορούσαν σε θέματα καθαρά εσωτερικής πολιτικής;
Αναζητώ τέτοιες απαντήσεις και δεν βρίσκω. Βρίσκω, αντίθετα, πολλές επιλογές που δεν έχουν θεαματικές διαφορές απ’ όσα όλοι οι προηγούμενοι διαχειριστές της εξουσίας έκαναν. Να θυμηθούμε μερικά παραδείγματα.
Μια κεντρική επιλογή της κυβέρνησης ήταν να διαχειριστεί το θέμα της εκτεταμένης φτώχειας. Δίκαια, αυτό έπρεπε ν’ αποτελεί προτεραιότητα. Και δεν νομίζω να είχαν και οι τροϊκανοί πρόβλημα με αυτό. Τι επέλεξε η κυβέρνηση να κάνει; Να διαθέσει περίπου 200 εκατ. ευρώ για την αντιμετώπιση της φτώχειας, ένα ποσό ελάχιστο μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος και αντίθετα, να συμφωνήσει στη διάθεση 500 εκατ. ευρώ για τα αμφίβολης αναγκαιότητας και αποτελεσματικότητας πολεμικά αεροπλάνα. Οι εμμονές Καμμένου δεν είναι δικαιολογία, την απόφαση την πήρε ουσιαστικά ο Τσίπρας.
Ένα θέμα το οποίο έχει ταλανίσει τη χώρα και έχει κυρίως αξιακά (αλλά όχι μόνο) χαρακτηριστικά, είναι αυτό του νεποτισμού, αλλά και της τακτοποίησης των «ημετέρων». Σ’ αυτό, η Αριστερά είχε ένα ηθικό πλεονέκτημα, ενδεχομένως επειδή δεν είχε βρεθεί στην κυβέρνηση. Όλα τα προηγούμενα χρόνια κατήγγειλε (και καλά έκανε), τις κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ για αυτές τις λογικές, οι οποίες έστελναν τα σχετικά αρνητικά μηνύματα στο εκλογικό σώμα. Είδαμε καμιά θεματική διαφορά από τη σημερινή κυβέρνηση στον τομέα αυτό; Ο διορισμός τού πρωθυπουργικού εξαδέλφου στο υπουργείο Εξωτερικών, ήταν το μήνυμα που έστελνε ο κ. Τσίπρας στα υπουργικά και όχι μόνο στελέχη. Τα οποία, φυσικά, δεν άργησαν να τον μιμηθούν τοποθετώντας συγγενείς, συντρόφους και φίλους σε υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Σκέφτομαι πόσο λυτρωτικά θα λειτουργούσε στην κοινωνία αν τοποθετούσε ικανούς ανθρώπους οι οποίοι δεν θα είχαν απαραίτητα κομματικές περγαμηνές.
Στη χώρα αυτή, η διαπλοκή κράτους με Εκκλησία, υπερβαίνει κατά πολύ τις ανάλογες σχέσεις σε άλλες δυτικές χώρες. Η Εκκλησία εδώ όχι απλά εμπλέκεται σε υποθέσεις που δεν την αφορούν (μέχρι και μερίδιο στην εξωτερική πολιτική διεκδικεί), αλλά παραμένει και ανενόχλητη σε μια σειρά από οικονομικές και κερδοφόρες δραστηριότητές της. Οι κατά καιρούς κυβερνήσεις διατηρούσαν τις «ανάρμοστες» αυτές σχέσεις γιατί είχαν αμοιβαίο (εκλογικό) όφελος. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, έπρεπε να κάνει τη διαφορά. Όχι απλά να μην εξαιρεί τις οικονομικές δραστηριότητες της Εκκλησίας από τη φορολόγηση που έχουν όλοι οι υπόλοιποι, αλλά και να την περιορίσει (την ιεραρχία) στον σκοπό ύπαρξής της. Όχι απλά δεν έγινε μισό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά ο πρωθυπουργός διαβεβαίωνε τους ιεράρχες ότι το status quo δεν θ’ αλλάξει.
Ένα κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτό που αφορούσε στις σχέσεις διαπλοκής ΜΜΕ με οικονομική ή πολιτική εξουσία. Έχουν περάσει ήδη έξι μήνες και ακόμα οι σχέσεις αυτές δεν έχουν ξεκαθαριστεί. Ένα νομοσχέδιο το οποίο θα έπρεπε να είναι έτοιμο πριν καν κερδίσουν την εξουσία, έχει μόλις δοθεί στη δημοσιότητα και αποτελεί αμφίβολης αποτελεσματικότητας ρύθμιση, ενώ δίνει την εντύπωση πως δεν πρόκειται να λυθεί το ζήτημα, αλλά απλά να αλλάξουν οι παίκτες. Μακάρι να διαψευσθώ, ωστόσο αυτό που βλέπω, είναι πως μια σειρά από ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες έχουν βρεθεί δίπλα από τη σημερινή πολιτική εξουσία.
Εκείνο που πάντα η Αριστερά κατήγγειλε (και δίκαια), ήταν η ταύτιση εθνικών επετείων και ιστορικών γεγονότων με μιλιταριστικές αντιλήψεις ή μύθους. Το παράδειγμα των εκδηλώσεων για την 25η Μαρτίου με τον εθνικολαϊκό χαρακτήρα των πανηγυριών που στήθηκαν, δεν μπορούν ν’ αποδοθούν στις εμμονές Καμμένου. Η κα Δούρου και το μισό υπουργικό συμβούλιο, υποστήριξαν με θέρμη αυτές τις εκδηλώσεις.
Τα παραδείγματα πολλά, δεν χρειάζεται να τα παραθέσουμε όλα. Εκείνο που χρειάζεται, είναι να δούμε επιτέλους κάτι που να δείχνει τη διαφορά, σύντροφοι. Κάτι αριστερό…
[Του ©Γιάννη Παντελάκης στο protagon.gr]
*
φωτο©agrimologos.com -τρενάκι προς την παραλία του Olhao, Algarve -Πορτογαλία 2014
Γιατί αποτυγχάνει η ριζοσπαστική Αριστερά σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο
04/08/2015 § Σχολιάστε
© Helena Almeida 1934 – «Le secret, 1976» – Set of four black and white photographs, each with horsehair 21 x 29.5 cm (each)
Δεν είναι μόνο δικό σας το πρόβλημα, στο ΣΥΡΙΖΑ της Ελλάδας. Είναι το πρόβλημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Δεν έχει δικό της στόχο για την οργάνωση της παραγωγής και της διανομής στη βάση της οικονομίας, αλλά ούτε για την οικονομική πολιτική του κράτους
Δεν ηττηθήκατε, σύντροφοι, του Αρίστου Δοξιάδη στο protagon
«Ηττηθήκαμε», γράφουν οι διανοούμενοι και τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και ψάχνουν να βρουν πού έκαναν το λάθος στις διαπραγματεύσεις. Αναζητούν απαντήσεις στο συσχετισμό δυνάμεων, σε τεχνικές ανεπάρκειες, σε γεωπολιτικούς παράγοντες.
Δεν ηττηθήκατε όμως, σύντροφοι. Δεν είχατε ποτέ κάποιο δικό σας στόχο που αποτύχατε να υλοποιήσετε. Με δανεικές ιδέες πορευτήκατε, και αυτούς τους δανεικούς στόχους ούτε τους πιστέψατε ποτέ πραγματικά, ούτε καταλάβατε ότι συνοδεύονται από παράπλευρο κόστος, που δεν θα θέλατε ποτέ να αναλάβετε.
Δεν είναι μόνο δικό σας το πρόβλημα, στο ΣΥΡΙΖΑ της Ελλάδας. Είναι το πρόβλημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Δεν έχει δικό της στόχο για την οργάνωση της παραγωγής και της διανομής στη βάση της οικονομίας, αλλά ούτε για την οικονομική πολιτική του κράτους. Για αυτά τα θεμελιακά ζητήματα η Αριστερά έχει μόνο κριτική απέναντι στα υπάρχοντα συστήματα και μερικές πολύ γενικόλογες ιδέες για εναλλακτική οργάνωση. Δεν υπάρχει όμως πρακτική αριστερή πολιτική.
Σχετικά με την οργάνωση της παραγωγής, η ριζοσπαστική Αριστερά θεωρητικά υποστηρίζει μορφές εργασίας διαφορετικές από την εξαρτημένη μισθωτή εργασία του καπιταλισμού: αγροτικούς συνεταιρισμούς, αυτοδιαχείριση στα εργοστάσια, ή δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Θεωρητικά, μόνο, δυστυχώς.
Καμιά από αυτές τις μορφές δεν έχει πετύχει σε μεγάλη έκταση, με εξαίρεση τους αγροτικούς συνεταιρισμούς σε μερικές χώρες. Και όπου έχει πετύχει η οριζόντια συνεργασία, όπως π.χ. στη Wikipedia, η κινητήρια δύναμη δεν ήταν μια πολιτική παράταξη, αλλά δίκτυα οραματιστών τεχνολόγων, από αυτούς που οι εγχώριοι αριστεροί τους χαρακτηρίζουν «απολιτίκ». Και το ευνοϊκό περιβάλλον δεν ήρθε από κάποια αριστερή κυβέρνηση, αλλά από την τεχνολογία που αναπτύσσεται μέσα στον καπιταλισμό και ανεξάρτητα από την ιδεολογική ταμπέλα των κυβερνήσεων.
Ποιά είναι η αιτία που δεν έχουμε περισσότερες πετυχημένες περιπτώσεις τέτοιας συνεργασίας; Στην Ελλάδα το νομικό πλαίσιο είναι ευνοϊκό για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς από την δεκαετία του 1980, και για τις κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις από το 2011. Δεν έχω δει σοβαρή αριστερή ανάλυση για την σχετική αποτυχία, τουλάχιστο από οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν νομίζω ότι στο κόμμα αυτό υπάρχουν στελέχη που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να πετύχουν αυτά τα σχήματα. Δηλαδή που να εργάστηκαν σοβαρά για την παραγωγή, και όχι για την «διεκδίκηση».
Σχετικά με την οργάνωση της διανομής, μέσα από παράλληλα ανταλλακτικά κυκλώματα, η κατάσταση είναι παρόμοια. Η αρχική παγκόσμια αισιοδοξία που γεννήθηκε με το διαδίκτυο δικαιώθηκε σε μικρό μόνο βαθμό, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου sharing economy αποτελείται στην πραγματικότητα από κανονικές εμπορευματικές/χρηματικές συναλλαγές, που οργανώνονται από καπιταλιστικούς κολοσσούς όπως η AirBnB, η Uber και το eBay. Ίσως τα πράγματα να αλλάξουν στο μέλλον. Αυτοί που θα τα καταφέρουν δεν θα είναι πολιτικά στελέχη, αλλά εκείνοι που θα πειραματιστούν σοβαρά, θα εργαστούν επίπονα και θα οργανωθούν χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Η «δουλειά του μυρμηγκιού», που έλεγαν οι λενινιστές, στην εποχή μας δεν μπορεί να είναι για την κατάληψη της κεντρικής εξουσίας, αλλά για να χτιστούν διαφορετικές κυψέλες παραγωγής και ανταλλαγής στη βάση.
Σχετικά, τέλος, με την οικονομική πολιτική του κράτους, η ριζοσπαστική αριστερά δεν έχει τίποτε πρακτικό να προτείνει στην εποχή της ταχύτατης καινοτομίας και της παγκόσμιας αγοράς. Μέχρι σήμερα οι πιο αδύναμοι προστατεύονται καλύτερα μόνο μέσα στις «μικτές» οικονομίες, δηλαδή εκεί όπου το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής οργανώνεται σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις και το μεγαλύτερο μέρος των υπηρεσιών παιδείας, υγείας και κοινωνικής προστασίας οργανώνεται από το δημόσιο. ‘Όσο κι αν πιέζεται το κοινωνικό κράτος σήμερα, κανένας δεν έχει προτείνει στα σοβαρά κάτι καλύτερο από την μικτή οικονομία σε κάποιαν από τις πολλές παραλλαγές της.
Μερικοί στο ΣΥΡΙΖΑ προτείνουν την κρατική ιδιοκτησία των τραπεζών, της ενέργειας και των υποδομών ως απάντηση στην καπιταλιστική παραγωγή. Αυτό δοκιμάστηκε πολλές φορές τον 20ο αιώνα, σε πολλές χώρες, και απέτυχε. Σήμερα είναι ακόμα πιο απίθανο να πετύχει. Κάθε μεγάλη επιχείρηση, για να είναι παραγωγική, θα πρέπει να είναι ανοιχτή στην παγκόσμια καινοτομία και να εντάσσεται σε παγκόσμιες αλυσίδες αξίας. Χωρίς εισαγόμενα μηχανήματα, πρώτες ύλες και τεχνογνωσία δεν μπορεί να σταθεί κανένας, ούτε στην Κίνα, ούτε στην Ολλανδία.
Ποιος πιστεύει στα σοβαρά ότι η Εθνική Τράπεζα, η Βιομηχανία Ζάχαρης, και η ΔΕΗ μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εποχής αν τις ελέγχει ο Λαφαζάνης και η ΓΕΝΟΠ; ‘Έχουμε αρκετά δείγματα γραφής από το κρατικό μονοπώλιο στην παραγωγή ενέργειας: προτίμηση στο λιγνίτη, πετρέλαιο στα νησιά (η χαρά της διαπλοκής), απέχθεια στην ηλιακή και αιολική ενέργεια. Φοβούνται μήπως αποδυναμωθεί η κεντρική εξουσία από την αποκεντρωμένη παραγωγή και διανομή, που θα γίνεται από τις στέγες των κτιρίων ή από τα οικόπεδα των Δήμων. Σε περίπου πέντε χρόνια η νέα ενεργειακή τεχνολογία, που συνδυάζει ανανεώσιμες πηγές και μεγάλες μπαταρίες, θα είναι οικονομικά ανταγωνιστική, και θα επεκταθεί σε όλο τον κόσμο. Εκτός από το μικρό γαλατικό χωριό της Αριστερής Πλατφόρμας.
Σε αυτά τα τρία πεδία, δηλαδή στην εσωτερική οργάνωση της παραγωγής, στις εναλλακτικές σχέσεις διανομής, και στον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό, η ανεπάρκεια της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι παγκόσμια. Αλλά στο πεδίο των κοινωνικών υπηρεσιών το πράγμα διαφέρει.
Σε μερικές χώρες της Ευρώπης οι αριστεροί μιας προηγούμενης εποχής πέτυχαν κάτι πραγματικά ριζοσπαστικό: την ελεύθερη καθολική πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες υγείας και παιδείας, την παροχή βασικής σύνταξης σε όλους, καθώς και σημαντικά επιδόματα για άνεργους και φτωχούς. Σε αυτό το πεδίο η διεθνής αριστερά έχει να δείξει μεγάλες πρακτικές νίκες. Όχι όμως και η δική μας ριζοσπαστική αριστερά, που με το λόγο και τη δράση της υπονομεύει κάθε προσπάθεια να χτίσουμε αντίστοιχης ποιότητας και έκτασης υπηρεσίες στην Ελλάδα.
Στο συνταξιοδοτικό υπερασπίζεται τα προνομιούχα ταμεία και τις πρόωρες συντάξεις. Υπερασπίζεται δηλαδή ένα σύστημα που είναι ταυτόχρονα πολύ ακριβό και εξαιρετικά άδικο, καθώς αυξάνει την ανισότητα ανάμεσα στους ηλικιωμένους αντί να την μειώνει, και ταυτόχρονα μεταβιβάζει τόσο πολλούς πόρους στους σημερινούς συνταξιούχους που δεν περισσεύει τίποτε για τους νέους άνεργους, και ούτε θα περισσεύει για να πάρουν κάποτε σύνταξη οι σημερινοί σαραντάρηδες. Η τρόικα πρότεινε από το 2010 ένα πολύ πιο δίκαιο σύστημα, και η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ άρχισε να το υλοποιεί, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει διαρκώς μάχες οπισθοφυλακής για τα προνόμια, και αν μπορούσε θα μας γύριζε στην εποχή των 170 ταμείων.
Στην παιδεία έχουμε από δεκαετίες δωρεάν και καθολική πρόσβαση μέχρι το Λύκειο, και μαζικό δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά η ταξική διάκριση γίνεται μέσα από την ποιότητα των σπουδών. Και η ελληνική Αριστερά, αντί να είναι η πρώτη που απαιτεί ποιότητα για τα δημόσια σχολεία, αντιμάχεται την αξιολόγηση, απεχθάνεται τις νέες τεχνολογίες εκπαίδευσης, προτιμά να είναι τα πανεπιστήμια πεδίο μάχης παρά χώρος για να αποκτήσουν εφόδια εργασίας και παραγωγής οι φτωχοί φοιτητές.
Στην υγεία δεν έχουν κανένα σχέδιο για την πιο αποτελεσματική χρήση των περιορισμένων πόρων. Αντιδρούσαν στην μετάπτωση προς τα γενόσημα, επιμένουν στους κομματικούς διορισμούς, καλύπτουν το φακελάκι, , και πάλι απεχθάνονται την αξιολόγηση. Ακυρώνουν έτσι και την ποιότητα και την δωρεάν πρόσβαση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, ενώ κουβαλάει τις αδυναμίες της παγκόσμιας ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν υποστηρίζει στην πράξη τις σημαντικές επιτυχίες της. Αυτές τις επιτυχίες τις υπερασπίζεται η κεντροαριστερά της Ευρώπης, που για εσάς, σύντροφοι, είναι συντηρητική.
Αντί γι’ αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να κάνει σημαία του ορισμένες δανεικές ιδέες, όπως είναι η διαγραφή χρέους, η ανάπτυξη μέσω ελλειμμάτων και (για μερικούς) το εθνικό νόμισμα. Τίποτε από τα τρία δεν είναι ειδικά αριστερό. Τις υποστηρίζουν και κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, όπως και τις αντιμάχονται από τις ίδιες παρατάξεις. Ειδικά το εθνικό νόμισμα και η διαγραφή χρέους είναι αγαπημένες λύσεις πολλών νεοφιλελεύθερων.
Η εθνική οπτική παίζει σημαντικό ρόλο στις ιδέες των οικονομολόγων, π.χ. οι Άγγλοι τείνουν να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί για το ευρώ, και οι πιο δεξιοί από αυτούς στάζουν φαρμάκι. Η επαγγελματική θέση του αναλυτή καθορίζει επίσης τις προτεραιότητες: η διαγραφή του χρέους θεωρείται πολύ σημαντική από τους οικονομολόγους που ασχολούνται με τις αγορές ομολόγων (τον «καζινοκαπιταλισμό»), και λιγότερο από εκείνους που ασχολούνται με τις παραγωγικές επιχειρήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βαρουφάκης συνομιλεί συχνά με τα hedge funds, και ποτέ σχεδόν με επιχειρηματίες και εργαζόμενους της βιομηχανίας ή του τουρισμού.
Αλλά αυτές τις δανεικές ιδέες, που δεν είναι ειδικά αριστερές, δεν υπήρχε κανένας λόγος να μπορεί να τις υπερασπιστεί καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ή να αξιολογήσει καλύτερα τη σημασία τους, από ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό δεν μπορούσε να έχει καμιά μεγαλύτερη επιτυχία στη διεκδίκηση. Αντίθετα, επειδή από πεποίθηση δεν παρατηρεί την παραγωγική βάση, δεν μπόρεσε να καταλάβει πόσο κοστίζει να δίνεις μάχη για γενικές και συμβολικές ιδέες, αντί να συζητάς για ειδικά μέτρα.
Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αν είσαστε πνευματικά έντιμοι, θα πρέπει να δεχθείτε οτι το «ενάντια στη φτώχεια και την ανεργία» δεν είναι οικονομικό πρόγραμμα. Η «ανατροπή» δεν είναι οικονομική πολιτική. Στην καλύτερη περίπτωση είναι προϋπόθεση για να ασκήσεις την πολιτική. Και μετά την ανατροπή, τι θα κάνετε;
Μου θυμίζετε τον σκύλο που όλη μέρα κυνηγά τα αυτοκίνητα. Όταν όμως αναπάντεχα σταματήσει κάποιο δίπλα του, βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια και φεύγει αμήχανος. Ετσι αμήχανοι κι εσείς. Αποδεχτείτε τουλάχιστο οτι δεν ξέρετε πώς να οδηγήσετε το αυτοκίνητο, και αποσυρθείτε μέχρι να σχεδιάσετε το όχημα που σας ταιριάζει. Να το σχεδιάσετε σωστά όμως. Με σύγχρονα εργαλεία προσομοίωσης. Με δοκιμές της μηχανής στο εργαστήριο. Με αισθητήρες, φρένα, συστήματα πλοήγησης. Με μικροατυχήματα δικά σας, που δεν θα επιβαρύνουν τους ανυποψίαστους περαστικούς. Με πολλή, καθημερινή, παραγωγική εργασία. Και τότε ελάτε πάλι, να μας δείξετε ένα πρόγραμμα που να είναι δικό σας και να μπορείτε να το εφαρμόσετε.
Μια προσωπική παρατήρηση για την γενιά μου. Στον Ρήγα Φεραίο και στην ΚΝΕ της εποχής της χούντας, τότε που χρειαζόταν θάρρος για να είσαι αριστερός, δεν υπήρχαν μόνο σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχαν και άλλοι, μάλλον περισσότεροι, που απομακρύνθηκαν από την μαρξιστική αριστερά μετά την Μεταπολίτευση. Δεν ήταν επειδή βολεύτηκαν. Ήταν επειδή παρακολουθούσαν πιο προσεκτικά πώς εξελίσσεται ο κόσμος, στην πράξη, στις επιχειρήσεις και στην πολιτική, αλλά και στην θεωρία, μέσα στα πανεπιστήμια. Πολλοί από αυτούς προσπάθησαν να κάνουν καλό για τη χώρα, και ιδιαίτερα για τους πιο αδύναμους. Αγωνίστηκαν σε πολλά μέτωπα, σε μερικά νίκησαν και σε μερικά ηττήθηκαν.
Εσείς όμως δεν ηττηθήκατε, σύντροφοι, γιατί δεν μπήκατε ποτέ στο γήπεδο.
αγριμολογος 