[Ναβαρίνο·
25/10/2022 § Σχολιάστε
Η ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827). Ελαιογραφία του Γκαρνερέ.
Η ναυμαχία του Ναβαρίνου έγινε στις 20 Οκτωβρίου του 1827, κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης (1821-1832) στον κόλπο Ναυαρίνο, στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Πελοποννήσου στο Ιόνιο Πέλαγος.
Η τελευταία πράξη της Ελληνικής Επανάστασης
Η ναυμαχία του Ναβαρίνου, η τελευταία μεγάλη ναυτική σύγκρουση που έγινε με ιστιοφόρα πλοία, κράτησε τέσσερις ώρες και είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούν 60 τουρκοαιγυπτιακά πλοία
ΤοΝαβαρίνο, ο κόλπος της Πύλου, είναι ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια του κόσμου, με μήκος 4.800 μ. και πλάτος 3.600 μ. Τον κόλπο, που βλέπει στο Ιόνιο, τον ορίζει και τον προστατεύει από το πέλαγος ένας τεράστιος φυσικός λιμενοβραχίονας (με μήκος 4.000 μ., πλάτος 500-1.000 μ. και ύψος που φθάνει τα 150 μ.), το νησί Σφακτηρία, γυμνό από δέντρα σήμερα, δασώδες όμως στην αρχαιότητα.
Το ιδανικό αυτό φυσικό λιμάνι, ο ημαθόεις Πύλος (η αμμουδερή Πύλος) του Ομήρου, έχει δύο ανοίγματα: το Μεγάλο Πέρασμα (μήκους 1.200 μ.), στα νοτιοδυτικά, απ’ όπου έμπαιναν ανέκαθεν τα καράβια, για να αγκυροβολήσουν στον ήσυχο κόλπο (το βάθος της θάλασσας φθάνει τα 50 μ.), και τη Συκιά, στα βόρεια, στενό και ρηχό άνοιγμα, ακατάλληλο για πέρασμα καραβιών.
Στο Μεγάλο Πέρασμα, στη νότια απόληξη της Σφακτηρίας, δεσπόζει το βραχώδες ψηλό νησάκι Τσιχλί-Μπαμπά, ενώ στο κέντρο του κόλπου υπάρχει η βραχονησίδα Χελωνάκι (Χελωνήσι). Στα βόρεια του κόλπου της Πύλου απλώνεται η εκτεταμένη πεδιάδα της Γιάλοβας με το Διβάρι, ενώ βορειοδυτικά, και σε μικρή απόσταση πίσω από το Διβάρι, βρίσκεται η φημισμένη Βοϊδοκοιλιά, όρμος με αμμόλοφους και γαλαζοπράσινα νερά, τοπίο εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς.
Στον κόλπο του Ναβαρίνου, στις 8/20 Οκτωβρίου 1827, παίχτηκε η τελευταία πράξη της Ελληνικής Επανάστασης, στη ναυμαχία που έφερε αντιμέτωπους το συμμαχικό στόλο των Άγγλων, των Γάλλων και των Ρώσων με το στόλο των Τουρκοαιγυπτίων.
Το 1827 ήταν η πλέον δυσάρεστη και δύσκολη χρονιά της Ελληνικής Επανάστασης. Η Τρίπολη είχε από καιρό πέσει πάλι στα χέρια των Τούρκων. Την πτώση του Μεσολογγίου την ακολούθησε η πτώση του κάστρου της Αθήνας, της Ακρόπολης.
Οι Τούρκοι είχαν αλώσει όλα τα κάστρα της Πελοποννήσου εκτός από το Ναύπλιο και τη Μονεμβασιά, περιοχές στις οποίες, μαζί με τη Μάνη, έκαιγε ακόμη η φλόγα της Επανάστασης.
Οι Έλληνες συνέχιζαν τις ολέθριες αδελφοκτόνες διαμάχες τους. Ο Καραϊσκάκης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Παπαφλέσσας, ο Μπότσαρης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος είχαν χαθεί, ο Ιμπραήμ λεηλατούσε, σκότωνε και έκαιγε, σκορπίζοντας τον όλεθρο και την καταστροφή.
Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, με 89 καράβια, υπό την αρχηγία του τούρκου Ταχήρ πασά και των αιγυπτίων ναυάρχων Μουσταφά μπέη και Μωχαρέμ μπέη, εισήλθε στον κόλπο του Ναβαρίνου, με σκοπό την ενίσχυση και τον εφοδιασμό των χερσαίων δυνάμεων του Ιμπραήμ πασά, που ρήμαζαν την Πελοπόννησο.
Οι στόλοι των Ευρωπαίων, ο αγγλικός με ναυαρχίδα την «Ασία» και δώδεκα πολεμικά πλοία υπό τον αντιναύαρχο σερ Έντουαρντ Κόδριγκτον (1770-1851), ο ρωσικός με ναυαρχίδα το «Αζόφ» και οκτώ πλοία υπό τον υποναύαρχο κόμη Λογγίνο Χέυδεν (1772-1840) και ο γαλλικός με ναυαρχίδα το «Σειρήν» και επτά πλοία υπό τον υποναύαρχο Ερρίκο Δανιήλ Γκωτιέ Δεριγνύ (1782-1835), εισήλθαν επίσης στον κόλπο, βασισμένοι στο μυστικό άρθρο της Ιουλιανής Συνθήκης του Λονδίνου (6 Ιουλίου 1827), που ενέκρινε τη χρήση «όσων μέτρων οι περιστάσεις υπαγορεύουν», προκειμένου να επιτευχθεί ειρήνη και να ανακοπούν οι σφαγές και οι λεηλασίες του Ιμπραήμ.
Η ναυμαχία, η τελευταία μεγάλη ναυτική σύγκρουση που έγινε με ιστιοφόρα πλοία, κράτησε τέσσερις ώρες και είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούν 60 τουρκοαιγυπτιακά πλοία και να χάσουν τη ζωή τους 6.000 ναύτες.
Σύμφωνα μάλιστα με τις διηγήσεις παλαιότερων κατοίκων της Πύλου, στον κόλπο του Ναβαρίνου, κοντά στη Σφακτηρία, όταν το φως ήταν κατάλληλο και η θάλασσα ήρεμη, κοιτώντας από τη βάρκα προς το βυθό, μπορούσε κανείς να δει τα κατάρτια των βυθισμένων τουρκοαιγυπτιακών πλοίων από τη μεγάλη ναυμαχία του 1827.
Από το συμμαχικό στόλο δε βυθίστηκε κανένα πλοίο, αλλά σκοτώθηκαν 272 Άγγλοι, 198 Ρώσοι και 185 Γάλλοι.
Οι τρεις ευρωπαίοι ναύαρχοι, καθώς και άλλοι αξιωματικοί αλλά και ναύτες που πολέμησαν στο Ναβαρίνο, άφησαν τις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους σε απομνημονεύματα και γράμματα.
Στο απόσπασμα που ακολουθεί, ένας άγγλος ναύτης του πλοίου «Γένοβα» αφηγείται τις αναμνήσεις του ως εξής:
Η επιφάνεια του νερού ήταν γεμάτη συντρίμμια, κατάρτια και αντένες παρασύρονταν πάνω στο νερό και πάνω τους προσπαθούσαν να κρατηθούν εκατοντάδες δυστυχισμένοι που τα πλοία τους είχαν ανατιναχτεί. Πολλοί μάς εκλιπαρούσαν στα τουρκικά, που οι περισσότεροί μας κάτι μισοκαταλαβαίναμε επειδή είχαμε κάνει στη Σμύρνη.
Ο ίδιος συνεχίζει ως εξής:
Μετά ακούστηκε το «πυρ!». Αμέσως ακολούθησε η ομοβροντία μας, η οποία είχε τρομερά αποτελέσματα πάνω στο πλευρό της τουρκικής ναυαρχίδας που βρισκόταν μπροστά μας. Ο πρώτος άνδρας που είδα να σκοτώνεται στο πλοίο μας ήταν ένας πεζοναύτης, κι αυτό ύστερα από πέντε-έξι ομοβροντίες από τη μεριά του εχθρού. Βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου. Είχα πάρει το σφουγγάρι απ’ το χέρι του και γυρνώντας τον είδα πεσμένο στα πόδια μου, με το κεφάλι του κομμένο τόσο κανονικά θαρρείς και είχε γίνει με μαχαίρι […]
Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν αδιάκοπα και κατά διαστήματα τούς συνόδευαν ομαδικές επευφημίες τόσο δυνατές που δεν τις έπνιγε ούτε ο βρυχηθμός των κανονιών, αλλά ακόμα πιο δυνατά μπορούσε να ακούσει κανείς τις απελπισμένες κραυγές των τραυματισμένων που κτυπούσαν στ’ αυτιά μας σα νεκρικοί κώδωνες […]
Ήταν δυο αγόρια 14 και 16 χρόνων, που υπηρετούσαν στο βεστιάριο των αξιωματικών. Και τα δυο τους στέκονταν εκεί όμορφα και καθαροντυμένα. Ο Φίσερ ήταν το πιο ενδιαφέρον παιδί που συνάντησα ποτέ μου. Ήταν όλος υγεία, με ροδοκόκκινα μάγουλα και μακριά μαύρα μαλλιά που έπεφταν μπροστά στα μεγάλα μαύρα μάτια του. Πιασμένα χέρι-χέρι, εκεί στο κιγκλίδωμα, ύψωναν κι αυτά τις φωνούλες τους μαζί με τις επευφημίες των ανδρών. Γέμιζα το κανόνι μου όταν άκουσα μια τσιριχτή φωνή και γυρίζοντας είδα τον Φίσερ να κείτεται νεκρός. Τραυματισμένος, αλλά όχι θανάσιμα, είχε πέσει κι ο Άντερσον […]
Σύρθηκε μέχρι το κορμί του φίλου του, έχωσε το κεφάλι στο στήθος του και έβγαλε τις πιο διαπεραστικές κραυγές που άκουσα ποτέ μου. Εγώ κι ένας άλλος διαταχθήκαμε να τον μεταφέρουμε στο αναρρωτήριο. Είδαμε ότι ο Φίσερ είχε κτυπηθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ήταν ακόμα χαμογελαστός και τα μάγουλά του ροδοκόκκινα όπως πάντα. Με μεγάλη δυσκολία χωρίσαμε τον μικρό Άντερσον από το κορμί του συντρόφου του. Μας εκλιπαρούσε να μην του πάρουμε τον «αγαπημένο του Νεντ». Περιτριγυρισμένοι από το θάνατο, ήταν αδύνατο να μην επηρεαστούμε απ’ αυτή τη σκηνή, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς παρά να τους χωρίσουμε με τη βία. Όμως τα βάσανα του κακόμοιρου παιδιού δεν τέλειωσαν εδώ. Καθώς το μεταφέραμε στο αναρρωτήριο, ένα θραύσμα το βρήκε στο χέρι και του το έσπασε. Τον Φίσερ τον αποθέσαμε στον κοινό σωρό των σκοτωμένων που περίμεναν τον υγρό τάφο τους […]
Το πλήρωμα της γαλλικής φρεγάτας Alcyone είχε περιμαζέψει έναν Τούρκο, που απ’ το ντύσιμό του φαινόταν νάχει κάποιο αξίωμα. Όταν ανέβηκε στο πλοίο ανακάλυψε πως το χέρι του ήταν σοβαρά κτυπημένο. Με μεγάλη άνεση λοιπόν, και με πολλή αξιοπρέπεια, θαρρείς και είχε καταλάβει τη φρεγάτα, πήγε στο αναρρωτήριο και έδωσε στον χειρούργο να καταλάβει πως θέλει να του κόψει το χέρι. Ο χειρούργος τον εξυπηρέτησε, κι ο Τούρκος ανέβηκε στο κατάστρωμα, και με την ίδια άνεση έπεσε στη θάλασσα και κολύμπησε μέχρι το σκάφος του που βρισκόταν ακριβώς απέναντι στο γαλλικό. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά αφότου ανέβηκε στο κατάστρωμα και το σκάφος τινάχτηκε στον αέρα.
Η καταναυμάχηση του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από τους στόλους των Ευρωπαίων στο Ναβαρίνο σήμανε την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό και άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους.
✳︎
*Οι πληροφορίες και τα αποσπάσματα που συνθέτουν το παρόν άρθρο προέρχονται από το συγγραφικό πόνημα των Γιώργου Παπαθανασόπουλου – Θάνου Παπαθανασόπουλου «Πύλος – Πυλία, Οδοιπορικό στο χώρο και στο χρόνο» (έκδοση της Διευθύνσεως Δημοσιευμάτων του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 2000), με τους οποίους είχα τη χαρά και την τιμή να συνεργαστώ στο πλαίσιο της εν λόγω εκδοτικής προσπάθειας.
*
[Στεργιόπουλος Βαγγέλης, Το Βήμα 20.10.2022
◉
[Η Δικαιοσύνη πάσχει από ανυπαρξία ή, καλύτερα, νοσεί βαριά ·
03/10/2022 § 1 σχόλιο
©Δημήτρης Χαντζόπουλος 28.9.2022, Καθημερινή
Ένα μη-μοναδικό Κραυγαλέο Παράδειγμα: Αθώοι κρίθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι που είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο της Siemens.
Mε την αθώωση των κατηγορουμένων που ενεπλάκησαν στη σύμβαση 8002 που υπογράφηκε το 1997 μεταξύ του ΟΤΕ και της Siemens για την ψηφιοποίηση των κέντρων του Οργανισμού, κλείνει από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων η πιο σημαντική υπόθεση του αποκαλούμενου σκανδάλου των «μαύρων ταμείων» για δωροδοκίες για να εξασφαλίζει αναθέσεις έργων.
Μετά από πολύμηνη διαδικασία, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ανακοίνωσε σήμερα την απόφαση του επί της ενοχής για τους 22 κατηγορούμενους, καταδικασμένοι σε πρώτο βαθμό σε πολυετείς καθείρξεις, που δικάστηκαν ως υπαίτιοι για τη διακίνηση παράνομων χρημάτων από τα αποκαλούμενα «μαύρα ταμεία» της γερμανικής εταιρείας, προκειμένου η Siemens να προτιμηθεί στο έργο του ΟΤΕ, αλλά και για την πρόκληση ζημιάς στο ελληνικό Δημόσιο.
Αθώοι οι κατηγορούμενοι
Σήμερα, 16 χρόνια μετά την εισαγωγή του «σκανδάλου Siemens» στην ελληνική δικαιοσύνη, το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι οι 20 από τους 22 συνολικά κατηγορούμενους, κρίνονται αθώοι, είτε κατά πλειοψηφία είτε ομόφωνα, για την κατηγορία της νομιμοποίησης παράνομων εσόδων, ενώ για τους περισσότερους κρίθηκε ότι έπρεπε να παυθεί οριστικά η ποινική δίωξη για τις πράξεις που έχουν τελεστεί έως το 2002 καθώς έχει παρέλθει 20ετία και έχουν παραγραφεί τα αδικήματα.
Το δικαστήριο δεν εξέτασε την ποινική μεταχείριση του επί σειρά ετών φυγόδικου πρώην στελέχους της ελληνικής Siemens, Χρήστου Καραβέλα, ο οποίος σε πρώτο βαθμό έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 15 ετών. Η ποινή του κατηγορούμενου παραμένει καθώς δεν ασκήθηκε έφεση για την καταδίκη του. Το δικαστήριο επίσης δεν εκφώνησε απόφαση για άλλον έναν κατηγορούμενο καθώς έχει αποβιώσει.
Αθώος και ο Χριστοφοράκος
Σύμφωνα με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, για τον θεωρούμενο ως εκ των βασικών κατηγορουμένων σε διακίνηση παράνομων χρημάτων Μιχαήλ Χριστοφοράκο, απών αλλά εκπροσωπούμενος στη δίκη, παύει οριστικά την ποινική δίωξη για πράξεις που του καταλογίζονται με χρόνο τέλεσης έως το 2002 λόγω παραγραφής. Για άλλες πράξεις που αφορούν το επόμενο διάστημα κρίθηκε αθώος με πλειοψηφία 4 προς 1, με το μέλος που μειοψήφισε να θεωρεί ότι πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η ποινική δίωξη λόγω δεδικασμένου από την γερμανική δικαιοσύνη. Πρωτόδικα ο κ. Χριστοφοράκος είχε καταδικαστεί σε 15ετή κάθειρξη.
Αντίστοιχη είναι η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τα πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Siemens, μητρικής και ελληνικής, Πρόδρομο Μαυρίδη και Αλέξανδρο Αθανασιάδη, καταδικασμένοι σε 15ετή κάθειρξη ο πρώτος και 10 ετών ο δεύτερος στο πρωτόδικο δικαστήριο. Για τον κ. Αθανασιάδη η απόφαση για αθώωση όσον αφορά τις μη παραγεγραμμένες πράξεις είναι ομόφωνη. Επίσης, παύει η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής και κρίνονται αθώοι οι Έντουαρντ Πίρερ, πρωτόδικα κάθειρξη 13 ετών, Τόμας Γκάνσουιντ (10 έτη) και οι Μίκαελ Κουτσενρόιτερ , Ράιχαρντ Σίκατσεκ , Βόλφανγκ Ρούντολφ, Χανς Γιάγκερμαν και Φρανς Ρίχτερ.
Για τα πρώην στελέχη του ΟΤΕ οι δικαστές έκριναν ότι παύει η δίωξη λόγω παραγραφήςκαι κηρύσσονται αθώοι για άλλες πράξεις οι Γιώργος Σκαρπέλης (15 έτη πρωτόδικα), Νικόλαος Νίντος (10 έτη), Γιώργος Αργυρόπουλος (14 έτη), Δημήτριος Κουβάτσος (14 έτη), Παναγιώτης Νικάκης (13 έτη).
Αντίστοιχη είναι απόφαση του δικαστηρίου όσον αφορά τους επιχειρηματίες Γιώργο Καλδή και Απόστολο Λέτσα που ενεπλάκησαν ως παρένθετα πρόσωπα σε διακίνηση χρημάτων, σύμφωνα με τη δικογραφία.
Για τα δύο άλλοτε τραπεζικά στελέχη που ενεπλάκησαν σε μεταφορές χρημάτων, Φάνη Λυγινό (πρωτόδικα 12 έτη) και Ζαν Κλόντ Όσβλαντ (14 έτη) η απόφαση των δικαστών είναι ανάλογη με των υπολοίπων κατηγορουμένων: παύση δίωξης για πράξεις έως το 2002 και αθώωση για τις λοιπές πράξεις.
Τέλος, για τη σύζυγο του Χρήστου Καραβέλα (πρωτόδικα 13 έτη), η απόφαση των δικαστών ήταν επίσης αθωωτική. [πηγή: alfavita.gr]
ΥΓ:
Το Βήμα: Στην πρώτη σελίδα θα διαβάσετε για τις υπόγειες συναλλαγές της μαφίας του Ζωγράφου, της σπείρας της Πολυτεχνειούπολης, με βομβιστές και τρομοκράτες που παρ’ ολίγον να σκοτώσουν τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Εδώ θα σας ενημερώσουμε ότι η δίκη του προφυλακισμένου κατηγορουμένου για εκείνη την άνανδρη επίθεση με βόμβα-φάκελο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Από το 2017 που έγινε η απόπειρα έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια. Η δίκη πήγε να ξεκινήσει μετά πολλών κόπων και βασάνων το 2021, αλλά οι δικηγόροι του κατηγορουμένου ζήτησαν και έλαβαν πάμπολλες αναβολές επικαλούμενοι την πανδημία. Τελικά άρχισε την άνοιξη του 2022, ο κ. Παπαδήμος εκλήθη και κατέθεσε, αλλά η δίκη ακόμη διεξάγεται και απόφαση προφανώς δεν έχει υπάρξει. Τι άλλη μαρτυρία χρειαζόμαστε για να βεβαιωθούμε ότι η Δικαιοσύνη στη χώρα μας πάσχει ή, καλύτερα, νοσεί βαριά;
◉
[ο Γκοντάρ στον «αντισυστημικό» ρωσόφιλο γαλαξία·
27/06/2022 § Σχολιάστε
Η δυτική αισθητική, ο Γκοντάρ και ο Ζελένσκι
Ο ©Νικόλας Σεβαστάκης στο lifo.gr »»»
«Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ στο Φεστιβάλ των Καννών είναι προφανής, αν την εξετάσουμε από την άποψη αυτού που ονομάζεται “σκηνοθεσία”: ένας κακός ηθοποιός, ένας επαγγελματίας κωμικός υπό το βλέμμα άλλων επαγγελματιών οικείων επαγγελμάτων. Νομίζω ότι έχω πει κάτι ανάλογο πριν από πολύ καιρό. Χρειάστηκε έτσι η σκηνοθεσία του νιοστού παγκόσμιου πολέμου και η απειλή μιας ακόμη καταστροφής για να μάθει ο κόσμος ότι οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας, όπως όλα τα άλλα. Προπαγανδίζουν τη δυτική αισθητική…»
Έτσι σχολίασε ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ την παρέμβαση του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Φεστιβάλ των Καννών. Και συμπλήρωσε με μια αναφορά στα «συμφέροντα» και τους πολέμους, ανατρέχοντας στην Ιστορία, από τον Βρούτο μέχρι τον Μπάιντεν και τον Πούτιν.
Δεν έχει, νομίζω, τόση σημασία η ενθουσιώδης υποδοχή των λόγων του Γκοντάρ από ιστολόγια και φόρουμ του δικού μας «αντισυστημικού» ρωσόφιλου γαλαξία, όπου, έτσι κι αλλιώς, ο Ζελένσκι ήταν απεχθής εξαρχής. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει αυτή η παράξενη αναφορά στη δυτική αισθητική. Τι σημαίνει αυτό; Γιατί κάποιος με λίγες γνώσεις της πολιτισμικής ιστορίας των χρόνων από τη δεκαετία του ’60 και έπειτα θα μπορούσε να κάνει την άβολη σκέψη ότι μέρος της δυτικής αισθητικής ήταν και ο ίδιος ο Γκοντάρ. Όχι ως συγκεκριμένος σκηνοθέτης της πρωτοπορίας αλλά ως ένας από τους καλλιτέχνες-γκουρού του ανθηρού και ευπώλητου προϊόντος που ονομάστηκε «γαλλικός μαοϊσμός». Που ήταν βέβαια κάτι άλλο από την κινέζικη, πρωτότυπη εκδοχή, κάτι εξαιρετικά γαλλικό και ευρωπαϊκό στα συστατικά του. Και θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι η ίδια η σαρωτική, ειρωνική ή απομυθοποιητική επίθεση στη δυτική αισθητική ήταν (και είναι ακόμα) ένα σημαντικό μέρος της δυτικής κουλτούρας.
Ας πούμε ότι από το 1968 (σχηματικά) και μέχρι τις μέρες μας η «δυτική αισθητική» θα περιέχει και το πανκ και τις αυτοδιαχειριστικές κολεκτίβες και τους αριστερισμούς των διανοουμένων και τις παλιότερες και σύγχρονες θεωρίες για το τέλος ή τον θάνατο της Δύσης. Δηλαδή, εκτός από τις επίσημες σκηνές της ποπ αισθητικής, η δυτική αισθητική θα φιλοξενεί και τους πειραματικούς κάθε λογής, τους αναγνώστες του Λακάν, εκείνους που μυθοποίησαν την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα αλλά και τους συντηρητικούς και φιλελεύθερους που πήραν αργότερα τη ρεβάνς.
Ο Γκοντάρ ήρθε όμως τώρα απλώς να συναντήσει όλους εκείνους που, κατά βάθος, θεωρούν τον Βολοντίμιρ Ζελέσνκι βασικό υπαίτιου του κακού. Γιατί; Γιατί με κάποιον τρόπο ο Ζελένσκι, παρότι «κακός ηθοποιός», πείθει περισσότερο για την αλήθεια αυτού του συγκεκριμένου πολέμου. Και γιατί επίσης ο Ουκρανός Πρόεδρος χρησιμοποιεί όντως την ποπ αισθητική για να δώσει ζωντάνια σε εκείνους τους πολιτικούς και ηθικούς συμβολισμούς της Δύσης που είχαν ξεθυμάνει ή είχαν σκεπαστεί κάτω από τους κυνισμούς της ψευτο-ρεαλιστικής πολιτικής και των συμβολαίων με την Gazprom.
Και κάτι ακόμα, ενοχλεί εκείνους που θεοποίησαν την κατεδαφιστική επίθεση του ιερού τέρατος Γκοντάρ στις Κάννες στον Ουκρανό Πρόεδρο: το ότι αυτή η ποπ αισθητική αποκτά νόημα ως στήριγμα και ενθάρρυνση μιας δημοκρατικής αυτοάμυνας που υπερβαίνει πλέον το Ουκρανικό και τον ίδιο τον Ζελένσκι.
Θα πει κανείς πως ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ είναι η κληρονομιά μιας γενιάς που την καθόρισε η επιθυμία για πάση θυσία αντικομφορμισμό. Δεν έχει, άλλωστε, κάτι πρωτότυπο η επίθεση στις Κάννες ή σε οποιαδήποτε επίσημη διοργάνωση όπου ο κόσμος του θεάματος βραβεύει και βραβεύεται λέγοντας συνήθως καλά, συγκινητικά, στρατευμένα λόγια. Υπάρχει πάντα ο πειρασμός της άρνησης των τελετών και ακόμα περισσότερο ο πειρασμός να επιτεθείς σε κάποιον που η συγκυρία τον έχει ανεβάσει ψηλά.
Θα μπορούσε να είναι, πραγματικά, μια χειρονομία κριτικής σκέψης, μια δήλωση πνευματικής ανεξαρτησίας, ένα αίτημα ριζοσπαστικής διαφωνίας. Να όμως που όλα αυτά –η πνευματική ανεξαρτησία, η κριτική σκέψη‒ είναι κεκτημένα της «δυτικής αισθητικής». Αυτό δηλαδή που ο Γκοντάρ βλέπει με την περιφρόνηση του μεγάλου, ανατρεπτικού μαέστρο, αυτό το ίδιο αναπτύσσεται μέσα σε αυτή την καταραμένη αισθητική.
Και η μεγάλη διαφορά μεταξύ του κακού ηθοποιού της Ουκρανίας και του τυράννου της Μόσχας –αυτή η διαφορά που την καταργεί κανείς κάτω από κοινότοπες κουβέντες περί συμφερόντων και προπαγάνδας– είναι ότι ο κόσμος του Ζελένσκι δεν ξαναστήνει τον ολοκληρωτισμό στα πόδια του. Έχει κι αυτός τις τεχνικές επικοινωνίας, τη «σκηνοθεσία», την αισθητική του επιμέλεια. Προφανώς, μόνο που αυτή η αισθητική δεν οδηγεί στην ισοπέδωση πόλεων, στη δικτατορία και στο καθεστώς του φόβου.
Με μια λέξη: στον κόσμο του Βλαντίμιρ Πούτιν το συμβάν Γκοντάρ δεν θα υπήρχε ή θα δυσκολευόταν να αποφύγει την αναγκαστική σιωπή. Ή, αν υπήρχε, θα ήταν ο κακός ηθοποιός ενός νάρκισσου αντισυστημισμού που όλους αυτούς τους μήνες υπηρετεί –από την άνεση των δυτικών καναπέδων‒ τον κυνισμό του Κρεμλίνου.
◉
[plaisir: υπάρχουν γελοιογράφοι στη χώρα·
20/04/2022 § Σχολιάστε
Όσο συνεχίζεται η παράνομη κι απάνθρωπη εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν, οι γελοιογράφοι μας, συνεχώς επιβεβαιώνονται, εδώ ο έξοχος ©Ανδρέας Πετρουλάκης (protagon.gr / 10.04.2022)
αγριμολογος 